Archive for December, 2017

De wonderschoonste van allemaal: Kempermans goal in de EK-finale

Nederlands Elftal

31/12/2017

We zijn aangekomen bij ons absolute nummer 1-moment van 2017. En zeg nou eerlijk. Hadden we voor iets anders kunnen kiezen dan de buitenaards prachtige goal die Robbert Kemperman in de finale van het Europees kampioenschap in het Wagener Stadion maakte? Natuurlijk niet. In deze reportage blikt Kemperman op een besneeuwd veld in het Wagener Stadion uitgebreid terug op zijn eigen goal. Kemperman probeert een paar maanden later de goal na te doen en vertelt over hét hockeymoment van 2017. Het was de EK-finale waarin Oranje met 0-2 achterstond, de zeperd in de poulefase – 0-5 – nog vers in het geheugen. Maar dan geeft Sander de Wijn over de breedte van het veld een scoop op ploeggenoot en vriend Kempie. Die haalt ongenadig hard uit en schiet binnen voor Nederland. Alle 10.000 aanwezigen voelen de kracht van het schot en gaan staan op de banken. Het was pas de aansluitingstreffer, de 1-2, maar iedereen in het Wagener wist na dat magische doelpunt: Oranje gaat doorpakken en dit toernooi winnen. Zijn en ons absolute hoogtepunt van 2017. Genoeg gepraat, geniet nog een keer van het doelpunt van Kemperman en zijn eigen uitleg. En nog een keer. En nog een keer. Het bericht De wonderschoonste van allemaal: Kempermans goal in de EK-finale verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

OVK (D): Jaïr Levie stopt einde seizoen als trainer/coach Alecto

Hoofdklasse

28/12/2017

Alecto heeft bekendgemaakt dat Jaïr Levie aan het einde van het seizoen stopt als trainer/coach van Alecto. Levie was bij de club uit Leiderdorp vele jaren actief bij de jeugd en sinds 2005 trainer/coach van het vaandelteam en technisch directeur van de club. “Toen hij begon waren we afgedwaald naar de Tweede Klasse en Jaïr heeft dit perfect opgepakt. Een directe promotie naar de Eerste Klasse lag in de lijn der verwachtingen en was ook het doel, maar dat hij met z’n team direct doorstoomde naar de Overgangsklasse was voor de club een enorm groot kado!”, zegt Peter Spoorendonk, voorzitter van de Commissie Tophockey. Nieuwe uitdaging Dat de samenwerking tussen Levie en Alecto D1 nu stopt heeft puur te maken met het feit dat Levie zijn vleugels wilt uitslaan en op zoek is naar een volgende uitdaging. “Ik heb het tot op dit moment onwijs naar m’n zin bij Alecto D1. Dat we het dit jaar lastig hebben, kon je wel een beetje verwachten na de onverwachte promotie vorig seizoen, maar dat heeft verder totaal niks te maken met mijn keuze om te stoppen. Ik had de club waarschijnlijk ook verlaten als we eerste zouden worden, omdat ik me gewoon verder wil ontwikkelen”. Levie maakt zijn klus bij Alecto dit seizoen gewoon af en heeft nog alle vertrouwen in een positieve afloop voor zijn team. “De tweede seizoenshelft gaan we anders inrichten dan de eerste seizoenshelft en verwacht daarom ook dat er een ander team staat met betere resultaten!”.

Lees het hele bericht op HoofdklasseHockey.nl

Deel dit artikel met anderen

HK Zaal foto’s (D): Tweede speeldag

Hoofdklasse

28/12/2017

(c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter (c) Jacob Gunter

Lees het hele bericht op HoofdklasseHockey.nl

Deel dit artikel met anderen

HK Zaal foto’s (D): Laren-Union 7-1

Hoofdklasse

27/12/2017

(c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels

Lees het hele bericht op HoofdklasseHockey.nl

Deel dit artikel met anderen

HK Zaal foto’s (D): hdm-Kampong 2-4

Hoofdklasse

26/12/2017

(c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels

Lees het hele bericht op HoofdklasseHockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Het bijzondere jaar van bondscoach Alyson Annan

Nederlands Elftal

26/12/2017

In een persoonlijk interview op deze Tweede Kerstdag blikt bondscoach Alyson Annan terug op het succesvolle afgelopen jaar van de Oranje Dames. Het jaar waarin ze aan zichzelf werkte en de Alyson Annan van 2016 achter zich liet. Maar ook het jaar waarin ze van mei tot oktober pijnstillers slikte vanwege een scheurtje in haar elleboog, opgelopen door een lelijke val. Het jaar waarin ze tussen haar drukke werkzaamheden door tijd vond om te helpen bij de tuinierlessen op de school van haar zoons. En het jaar waarin ze wel eens gefrustreerd raakte als ze in het holst van de nacht in haar eentje achter haar laptop wedstrijden zat te analyseren. Op ons verzoek blikt Annan terug op iedere maand van het jaar. Bondscoach Alyson Annan. Foto: Willem Vernes Januari De maand van de trainingsstage met ‘het nieuwe Oranje’ naar Spanje. ‘Ik denk niet dat ik in januari had geloofd dat we in het hele jaar maar één wedstrijd zouden verliezen en tijdens de HWL in Nieuw-Zeeland geen enkel tegendoelpunt zouden krijgen. In januari hebben we juist aan veel aandachtspunten gewerkt.’ ‘Onze verdedigende corner was bijvoorbeeld een zorgenkindje. Tijdens de trainingsstage kregen we één goal per wedstrijd tegen op de corner. Dat waren er in totaal vier. Assistent- en keeperstrainer Simon Zijp heeft er veel aandacht aan besteed en dat is een van de redenen waarom we later in het jaar zo weinig tegendoelpunten hebben gekregen.’ De burgemeester en de voorzitter van de lokale club heten de Oranje Dames welkom (c) Lars Gillhaus Februari De maand waarin de Oranje Dames niks met elkaar op het programma hebben staan. ‘Februari was niet de leukste maand. Het bondscoachschap is een eenzaam beroep. Dat frustreert me soms. Ik heb geen kantoor en ik werk thuis. Natuurlijk vind ik het fijn om thuis te zijn, maar als ik een analyse heb afgerond, kan ik mijn enthousiasme op dat moment niet met mijn assistenten delen. Zij hebben allemaal ook nog een andere baan. Mijn vrouw Carole wordt er soms een beetje gek van. Dan roep ik naar haar: kijk eens wat ik nu weer heb gevonden.’ ‘Februari stond in het teken van de analyse van januari en de voorbereiding voor de komende periode. Een rustige maand is het zeker niet. Die heb ik sowieso niet. Als ik wil, kan ik elke minuut van de dag aan het werk zijn.’ ‘Dat is een nadeel van thuiswerken, dat je nooit stopt. Meestal begin ik ’s ochtends om 5 uur, dan kan ik stoppen om 2 uur. Dan ben ik klaar als de kinderen van school komen. Heerlijk.’ Maart De maand waarin de Hoofdklasse en de trainingsgroep van Oranje weer beginnen. ‘Iedere zondag ga ik naar een wedstrijd. Ik kies altijd een andere wedstrijd uit dan degene die Ziggo uitzendt. Die neem ik op en kijk ik terug. Zondagavond kijk ik ook altijd naar de samenvattingen. Na het weekend bekijk ik de beelden van de videotoren. Niet van A tot Z, maar alleen de belangrijke momenten.’ ‘De wedstrijden waar ik zelf naartoe ga, zijn niet altijd die waarin de meeste internationals spelen. Ik probeer mijn aandacht zoveel mogelijk te verdelen.’ Vanaf maart trainden de Oranje Dames twee keer per week decentraal in kleine groepjes. Foto: Willem Vernes April/mei De maanden van de play-offs en de EHCC. ‘Half april heb ik de selectie voor de HWL in Brussel bekendgemaakt. Daarna zijn de dames tot het eind van de competitie terug naar hun club gegaan. In die periode heb ik zoveel mogelijk rust gepakt. Wat ik dan doe? Dan zet ik m’n laptop wat vaker uit en slaap ik langer.’ ‘Ik heb veel tijd aan mijn kinderen besteed. Dat vind ik belangrijk, omdat ik weet dat ik het de hele zomer druk heb. Ik heb meegeholpen op hun school. Ik ben als begeleider mee naar de schooltuin gegaan. Dat is een tuin waarin ze leren tuinieren. Dat doen ze het hele jaar, maar alleen in deze periode van het jaar kan ik helpen.’ ‘Ik vond het hartstikke leuk om te doen. Ik heb er zelf ook van geleerd. Sterker nog, ik had meer vragen dan de kinderen, haha.’ Alyson Annan met haar twee zoons. Foto: Koen Suyk Juni De maand van de gewonnen HWL in Brussel, het eerste toernooi met ‘het nieuwe Oranje’. ‘2016 was een jaar waarin ik niet de persoon was die ik nu ben. De druk van negen maanden voor de Olympische Spelen te worden aangesteld en in die korte periode veel te moeten doen, heeft mij als persoon veranderd. Ik heb te veel druk op mezelf gelegd en ik was bang dat ik onvoorbereid zou zijn. Dat zorgde voor stress. In 2017 ben ik relaxter geworden. De HWL was een goede test voor me.’ ‘Het geeft me een goed gevoel dat ik daarvoor geslaagd ben. Ik sta dichter bij de speelsters dan voorheen. Dat zit ‘m in kleine dingen. Als coach krijg je meestal de grootste kamer toegewezen, omdat je vaak gesprekken op je kamer voert, maar bij de HWL zat hij om de hoek aan het eind van de gang. En dat terwijl er in het midden een kleinere kamer vrij was. Toen heb ik gezegd: doe mij die maar.’ ‘Daardoor liepen de meiden regelmatig langs mijn kamer. De deur stond altijd open, waardoor ze sneller bij me binnen liepen. We maakten vaker contact en ze zagen dat ik niet altijd achter de computer zat. Dat is goed voor onze band geweest.’ Alyson Annan is blij na de 9-0 overwinning tijdens de HWL in Brussel. Foto: Koen Suyk Juli De maand waarin de selectie voor het EK bekend werd. ‘Begin juli hadden we twee weken vakantie. Ik dus ook. Ik ben met mijn gezin naar Italië geweest en heb daar heerlijk uitgerust. Daarna was het volle bak richting het EK.’ Augustus De maand waarin de Oranje Dames het EK overtuigend wonnen. ‘Op het EK hebben we het beste laten zien dat we op dat moment in huis hadden. Tegen elke tegenstander die een eventuele dreiging voor ons zou vormen, hadden we al een keer gespeeld. Dat hebben we bewust gedaan.’ ‘Je kunt je afvragen of dat handig is. Net zo goed als dat wij meer over de tegenstander te weten komen, komt de tegenstander meer over ons te weten. Maar daar moeten we niet bang voor zijn. Persoonlijk geeft het mij rust als ik zoveel mogelijk van de tegenstander weet. Twee dagen voor het EK wonnen wij met 5-0 van Engeland. Toen we in de halve finale opnieuw tegen Engeland moesten, wisten wij dat we beter waren. Nadat we ook de finale hadden gewonnen, was het toernooi geslaagd.’ Alyson Annan en manager Femke Kooijman tijdens het EK in Amsterdam. Foto: Willem Vernes September De maand van het EK onder 21 in Valencia, dat Jong Oranje won. ‘Twee dagen na het EK vloog ik samen met mijn gezin naar Valencia voor het EK onder 21. De kinderen hadden nog een week vrij van school en ik ben de hele maand augustus aan het werk geweest, dus het leek me logisch om ze mee te nemen. Het was een werkvakantie, dus aandacht voor zowel hockey als familie was het doel. Ik heb de wedstrijden van Jong Oranje en beide halve finales gezien. ’ Oktober De maand waarin de Oranje Dames voor het eerst na het EK weer gingen trainen. ‘Begin oktober ben ik aan mijn elleboog geopereerd. In april liep ik thuis met mijn sokken over de vloer en gleed ik uit, waarbij ik een scheurtje in mijn elleboog opliep. Er zat een stuk bot in m’n gewricht, waarvan ik veel last had. Van mei tot en slikte ik pijnstillers. Het is een bewuste keuze van me geweest dat ik pas na het EK geopereerd zou worden.’ ‘Door de operatie miste ik de eerste trainingsweek. Ik ben op maandag geopereerd en dacht van tevoren dat het op dinsdag wel weer zou gaan. Nou, niet dus. Ik ben volledig onder narcose geweest en had daar een week later, toen ik weer begon met werken, nog steeds een beetje last van.’ November De maand waarin de Oranje Dames de HWL in Nieuw-Zeeland wonnen zonder één tegendoelpunt te incasseren. ‘Eigenlijk hebben we in november met de groep het jaar al afgesloten. Natuurlijk wilden we de HWL winnen, maar op een gegeven moment werd ook onze clean sheet een doel op zich. We wilden het hele toernooi de nul zien te houden. Iedereen was na de finale extreem blij dat het was gelukt. Dat was een mooi moment.’ Maria Verschoor en Alyson Annan geven elkaar een high-five na het winnen van de HWL in Nieuw-Zeeland. Foto: Frank Uijlenbroek/WorldSportPics December De maand van het analyseren. ‘Deze maand ben ik bezig met het analyseren van de toernooien van het afgelopen jaar. Ik analyseer niet alleen Nederland, maar alle landen. Wat ik vooral wil weten is hoeveel rendement wij en de tegenstanders uit alle veld- en cornerdoelpogingen halen. Hoe, waar, door wie, etcetera.’ ‘Volgend jaar is het jaar van het WK. Dit jaar hebben we maar één wedstrijd verloren, met 1-0 van België. Daar baal ik van. Misschien moet ik dat niet zeggen, maar wij waren beter en die wedstrijd was vlak voor het EK. Ik had ‘m niet willen verliezen.’ ‘Verder is het een geweldig jaar geweest. Ik heb echt genoten van 2017. Het ererondje dat de dames na het EK liepen, zal ik nooit vergeten.’ Een van de mooiste momenten van het jaar voor Alyson Annan: de ereronde van de Oranje Dames na het winnen van het EK in Amsterdam. Foto: Willem Vernes Het bericht Het bijzondere jaar van bondscoach Alyson Annan verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Een ode aan Mirco Pruyser: niemand juicht zo mooi als hij

Nederlands Elftal

25/12/2017

De enige reden dat hij geen tien voor de uitvoering kreeg, was dat hij zijn tong binnenboord hield. Anders hadden de 9500 toeschouwers in het volgepakte Wagener Stadion de ultieme oefening gezien. International Mirco Pruyser gaf – toen hij in de laatste minuut van de EK-finale tegen België de bevrijdende 4-2 in het lege doel schoot – een masterclass juichen. Zoals hij wel vaker doet. Twintig seconden stonden er nog maar op de klok. Tussenstand: 3-2. Natuurlijk scoort Pruyser ook wel eens bij een voorsprong van pak en beet 4-0 of 6-1, op een moment dat de overwinning al lang en breed binnen is. In zo’n geval loopt hij stoïcijns terug naar zijn eigen helft. Zonder poespas. Maar wanneer hij in het heetst van de strijd toeslaat. Wanneer hij op een belangrijk moment tijdens de play-offs scoort of in de laatste minuut van de EK-finale het uitverkochte Wagener Stadion laat exploderen, dan laat Pruyser zien dat hij de kunst van het juichen verstaat. Dan komt er iets bij hem los. Iets wat ontlading heet, of nog beter: beleving. Pruyser juicht zoals een voetballer, maar dan zonder irritante gebaartjes of ingestudeerde dansjes. Pruyser juicht zoals een supporter van Feyenoord juicht wanneer die in zijn droom voor Feyenoord scoort. Recht uit zijn hart. Mirco Pruyser heeft gescoord voor Amsterdam en steekt zijn tong uit. Foto: Koen Suyk De masterclass begon al toen Pruyser de bal nog niet eens had. Toen hij vanaf de rechterflank op volle snelheid de cirkel in sprintte en de bal vanaf de achterlijn kreeg aangespeeld door Thierry Brinkman. Toen hoefde hij de bal alleen nog maar kinderlijk eenvoudig in het lege doel te schuiven en kon hij beginnen aan een van de elementen die zijn gejuich zo typeren. Rennen. Zo hard mogelijk rennen. (Start de video om het gejuich van Pruyser te zien) Omdat hij al op snelheid was, hoefde hij niet meer aan te zetten. Hij kon in één vloeiende beweging blijven sprinten. De energie en adrenaline gierden door zijn lichaam. Pruyser trapte niet in de val die verraderlijk dicht op de loer lag. Hij sprong niet meteen in de armen van de eerste de beste teamgenoot die op hem afstormde, waarmee het ontladingsmoment van korte duur zou zijn. Instinctief rende hij een andere kant op en begon hij aan een meterslange sprint langs de zijlijn, waarvan hij zelf niet wist waar die zou eindigen. Hier gold de regel: hoe langer de sprint, hoe mooier. Ook juichte hij niet met slechts één arm, zoals hij wel eens doet. In dat geval gooit hij alleen zijn arm waarmee hij zijn stick niet vasthoudt de lucht in. Hij steekt ook altijd zijn wijsvinger uit, naar niemand, zoals in de foto hier een paar alinea’s boven te zien is. Maar nu koos hij voor zijn andere, mooiere manier. Nu stak hij allebei zijn armen uit. Zo ver mogelijk uit elkaar. Symmetrisch, als een vogel die vliegt. Even leek het alsof Pruyser op de boeg van de Titanic stond. Alsof hij wou zeggen: I’m the King of the world . Typisch Mirco Pruyser: tijdens het juichen steekt hij zijn beide armen wijd uit elkaar. Foto: Koen Suyk Maar het mooiste aan zijn manier van juichen is de uitdrukking op zijn gezicht. Zijn mond die wagenwijd open staat. De blik in zijn ogen, waaraan je het kortstondige, zaligmakende gevoel na het maken van een doelpunt kunt zien. Dat extreme gevoel van geluk, dat hij beantwoordt door langs de boarding te sprinten en de supporters op volle snelheid een highfive te geven. Alleen vergat hij dit keer zijn tong. Vaak steekt Pruyser tijdens een sprint na een doelpunt zijn tong uit. Zo ver als hij kan. Een manier om aan te geven: wat een heerlijk moment om uitgerekend nu te scoren. Tijdens de Hockey World League in India kreeg Pruyser een herkansing. Vijfentwintig seconden voor tijd, in de kwartfinale tegen Duitsland, tipte hij bij de tweede paal de bevrijdende gelijkmaker (3-3) binnen. (Start de video om het gejuich van Pruyser te zien) Weer die armen. Weer die sprint, die jammer genoeg werd onderbroken door Joep de Mol, die tegen de spits opsprong. In de bovenstaande video is het bewuste moment – het moment waarop Pruyser zijn ‘fout’ van de EK-finale in Amsterdam herstelde – helaas niet te zien. Maar gelukkig legde fotograaf Koen Suyk het feilloos vast. Hieronder is het bewijs. Dit is hem dan, de tong van Mirco Pruyser. De kers op de taart, die we in Amsterdam hebben gemist. Andere prachtige juichfoto’s van Mirco Pruyser Foto: Willem Vernes Foto: Willem Vernes Foto: Koen Suyk Foto: Willem Vernes Foto: Koen Suyk Foto: Koen Suyk Foto: Willem Vernes Het bericht Een ode aan Mirco Pruyser: niemand juicht zo mooi als hij verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Een ode aan Mirco Pruyser: niemand juicht zo mooi als hij

Nederlands Elftal

25/12/2017

De enige reden dat hij geen tien voor de uitvoering kreeg, was dat hij zijn tong binnenboord hield. Anders hadden de 9500 toeschouwers in het volgepakte Wagener Stadion de ultieme oefening gezien. International Mirco Pruyser gaf – toen hij in de laatste minuut van de EK-finale tegen België de bevrijdende 4-2 in het lege doel schoot – een masterclass juichen. Zoals hij wel vaker doet. Twintig seconden stonden er nog maar op de klok. Tussenstand: 3-2. Natuurlijk scoort Pruyser ook wel eens bij een voorsprong van pak en beet 4-0 of 6-1, op een moment dat de overwinning al lang en breed binnen is. In zo’n geval loopt hij stoïcijns terug naar zijn eigen helft. Zonder poespas. Maar wanneer hij in het heetst van de strijd toeslaat. Wanneer hij op een belangrijk moment tijdens de play-offs scoort of in de laatste minuut van de EK-finale het uitverkochte Wagener Stadion laat exploderen, dan laat Pruyser zien dat hij de kunst van het juichen verstaat. Dan komt er iets bij hem los. Iets wat ontlading heet, of nog beter: beleving. Pruyser juicht zoals een voetballer, maar dan zonder irritante gebaartjes of ingestudeerde dansjes. Pruyser juicht zoals een supporter van Feyenoord juicht wanneer die in zijn droom voor Feyenoord scoort. Recht uit zijn hart. Mirco Pruyser heeft gescoord voor Amsterdam en steekt zijn tong uit. Foto: Koen Suyk De masterclass begon al toen Pruyser de bal nog niet eens had. Toen hij vanaf de rechterflank op volle snelheid de cirkel in sprintte en de bal vanaf de achterlijn kreeg aangespeeld door Thierry Brinkman. Toen hoefde hij de bal alleen nog maar kinderlijk eenvoudig in het lege doel te schuiven en kon hij beginnen aan een van de elementen die zijn gejuich zo typeren. Rennen. Zo hard mogelijk rennen. (Start de video om het gejuich van Pruyser te zien) Omdat hij al op snelheid was, hoefde hij niet meer aan te zetten. Hij kon in één vloeiende beweging blijven sprinten. De energie en adrenaline gierden door zijn lichaam. Pruyser trapte niet in de val die verraderlijk dicht op de loer lag. Hij sprong niet meteen in de armen van de eerste de beste teamgenoot die op hem afstormde, waarmee het ontladingsmoment van korte duur zou zijn. Instinctief rende hij een andere kant op en begon hij aan een meterslange sprint langs de zijlijn, waarvan hij zelf niet wist waar die zou eindigen. Hier gold de regel: hoe langer de sprint, hoe mooier. Ook juichte hij niet met slechts één arm, zoals hij wel eens doet. In dat geval gooit hij alleen zijn arm waarmee hij zijn stick niet vasthoudt de lucht in. Hij steekt ook altijd zijn wijsvinger uit, naar niemand, zoals in de foto hier een paar alinea’s boven te zien is. Maar nu koos hij voor zijn andere, mooiere manier. Nu stak hij allebei zijn armen uit. Zo ver mogelijk uit elkaar. Symmetrisch, als een vogel die vliegt. Even leek het alsof Pruyser op de boeg van de Titanic stond. Alsof hij wou zeggen: I’m the King of the world . Typisch Mirco Pruyser: tijdens het juichen steekt hij zijn beide armen wijd uit elkaar. Foto: Koen Suyk Maar het mooiste aan zijn manier van juichen is de uitdrukking op zijn gezicht. Zijn mond die wagenwijd open staat. De blik in zijn ogen, waaraan je het kortstondige, zaligmakende gevoel na het maken van een doelpunt kunt zien. Dat extreme gevoel van geluk, dat hij beantwoordt door langs de boarding te sprinten en de supporters op volle snelheid een highfive te geven. Alleen vergat hij dit keer zijn tong. Vaak steekt Pruyser tijdens een sprint na een doelpunt zijn tong uit. Zo ver als hij kan. Een manier om aan te geven: wat een heerlijk moment om uitgerekend nu te scoren. Tijdens de Hockey World League in India kreeg Pruyser een herkansing. Vijfentwintig seconden voor tijd, in de kwartfinale tegen Duitsland, tipte hij bij de tweede paal de bevrijdende gelijkmaker (3-3) binnen. (Start de video om het gejuich van Pruyser te zien) Weer die armen. Weer die sprint, die jammer genoeg werd onderbroken door Joep de Mol, die tegen de spits opsprong. In de bovenstaande video is het bewuste moment – het moment waarop Pruyser zijn ‘fout’ van de EK-finale in Amsterdam herstelde – helaas niet te zien. Maar gelukkig legde fotograaf Koen Suyk het feilloos vast. Hieronder is het bewijs. Dit is hem dan, de tong van Mirco Pruyser. De kers op de taart, die we in Amsterdam hebben gemist. Andere prachtige juichfoto’s van Mirco Pruyser Foto: Willem Vernes Foto: Willem Vernes Foto: Koen Suyk Foto: Willem Vernes Foto: Koen Suyk Foto: Koen Suyk Foto: Willem Vernes Het bericht Een ode aan Mirco Pruyser: niemand juicht zo mooi als hij verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

HK Zaal foto’s (D): Laren-HGC 5-3

Hoofdklasse

25/12/2017

(c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels (c) Roel Ubels

Lees het hele bericht op HoofdklasseHockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Laurens Goedegebuure: ‘Veertig minuten plezier maken’

Hoofdklasse

24/12/2017

De heren van Cartouche promoveerden afgelopen seizoen naar de Hoofdklasse Zaal. Vorige week op de eerste speeldag won de ploeg beide wedstrijden, maar zaterdag in Utrecht incasseerde Cartouche twee nederlagen , tegen Amsterdam (6-3) en Almere (9-2). Volgens doelman Laurens Goedegebuure gaat het er dit seizoen vooral om om plezier te hebben in het zaalhockey. “Je mag verwachten dat we heel veel lol hebben”, antwoordt Goedegebuure op de vraag wat we kunnen verwachten van Cartouche. “We vinden het allemaal heel leuk om te spelen en dat straalt er ook wel een beetje van af. Gewoon veertig minuten plezier maken.” Zien waar we uiteindelijk staan Over een doelstelling van de promovendus zegt Goedegebuure. “Ik heb geen flauw idee. We maken heel veel plezier en daarna zien we wel waar we staan. Play-offs? Ik denk niet dat we zo ver moeten kijken.” Afgelopen seizoen stond Goedegebuure nog onder de lat bij Amsterdam. Met deze ploeg won hij drie zaaltitels op rij. Bovendien werd hij met Oranje in 2015 wereldkampioen in de zaal. Deze opgedane ervaring wil haar graag delen met zijn nieuwe ploeggenoten. Ervaring “Vanwege de ervaring herken je sommige dingen, situaties en dat probeer ik een beetje over te brengen”, zegt Goedegebuure die tijdens time-outs vaak het bord ter hand neemt om spelsituaties te bespreken. Hoewel Goedegebuure twee jaar geleden een punt zette achter zijn internationale loopbaan en nu op clubniveau een stap terug heeft gedaan, blijft de liefde voor het zaalhockey springlevend. “Ik vind het heel leuk om te doen”, zegt de sluitpost die onlangs nog met zijn voormalige ploeggenoten van Amsterdam, Robert Tigges, Teun Rohof en Nicki Leijs, een zaaltoernooi in Zuid-Afrika speelde. Tegen Zuid-Afrika “Wij spelen in een gelegenheidsteam een soort demonstratiewedstrijd tegen Zuid-Afrika. Zij kunnen hier niet oefenen. Dat kost te veel geld dus vliegen ze ons in, stellen een team samen en dan spelen wij tegen de nationale ploeg. We helpen zo eigenlijk Zuid-Afrika in de voorbereiding op het WK Zaal.”

Lees het hele bericht op HoofdklasseHockey.nl

Deel dit artikel met anderen