Posts in Nederlands Elftal

Max Caldas maakte het meest bizarre debuut op de Champions Trophy

Nederlands Elftal

17/06/2018

Als international van Argentinië speelde bondscoach Max Caldas de Olympische Spelen van 1996 en 2004, maar bleef de Champions Trophy buiten beeld. Als bondscoach maakte hij zijn eerste Champions Trophy in het Wagener Stadion mee met de Oranje Dames in 2011, met een heerlijke comeback in de finale na een 0-3 achterstand tegen Argentinië. Zondagochtend 3 juli werden de speelsters van de Oranje Dames wakker en moesten ze niet tegen Zuid-Korea de finale van de Champions Trophy spelen, maar tegen Argentinië. Het was een beslissing van de FIH, na een protest van de Argentijnen, die in de finalepoule gelijk waren geëindigd met Zuid-Korea. Het bleek de opmaat voor een dramatische eerste helft van de Oranje Dames, toen nog niet zo lang gecoacht door Max Caldas. Na 34 minuten stond het 0-3 in het Wagener Stadion, dankzij goals van Carla Rebecchi, sterspeelster Luciana Aymar en Daniela Sruoga. Tijd dus voor Maartje ‘Boem Boem’ Paumen. De hockeylegende nam Oranje in de finale bij de hand en scoorde drie keer. Bij een 3-3 stand nam Nederland de shoot-outs beter. Uiteindelijk kon Caldas terugkijken op een heerlijke debuut bij zijn eerste grote toernooi met de Oranje Dames. Het jaar erop zou hij in Londen de olympische titel grijpen met het Nederlands elftal. Amsterdam – Nederlands Elftal Heren, Seizoen 2017-2018, 05-06-2018, Training, Bondscoach Max Caldas instrueert zijn spelers. Foto: Willem Vernes ‘Het toernooi heeft altijd een bepaald cachet’ ‘Dat was toch een prachtig toernooi. Dat je naar bed gaat en denkt dat je tegen Zuid-Korea moet spelen. Even later sta je opeens 0-3 achter tegen Argentinië. En dan winnen we nog met shoot-outs’, denkt Caldas met plezier terug aan zijn eerste Champions Trophy ooit, waar hij toch al bijzondere gevoelens bij heeft. ‘Het toernooi heeft altijd een bepaald cachet. Het is een van de mooiste toernooien van het jaar, met een bepaalde magie. En die magie bestond er ook uit dat alleen de top-6 van de wereld mee mocht doen. Dus als je in het toernooi stond, was dat al een prestatie’, vindt Caldas, die het jammer vindt dat het toernooi van de agenda verdwijnt. ‘Op het toernooi wordt er gevoelsmatig altijd heel aanvallend gespeeld, met grote uitslagen. Nieuwe spelers verschijnen daar op het toneel. Ik vind het jammer dat het stopt, maar de huidige kalender geeft geen andere optie. Het is moeilijk te begrijpen wat voor keuzes de FIH hier maakt.’ BHUBANESWAR (INDIA) – Bondscoach Max Caldas na de wedstrijd tegen Argentinie (3-0) . links Pirmin Blaak . Champions Trophy Hockey. Foto: Koen Suyk Bhubaneswar 2014 Bij de Oranje Heren maakte Caldas in 2014 zijn toernooidebuut als coach, bij de Champions Trophy in India. Het was na de WK in Den Haag, waar hij wereldkampioen werd met de Oranje Dames. In deze editie was er met het format van het toernooi gegoocheld. Acht landen deden mee en iedereen haalde de kwartfinale. Niet alleen dat format was vervelend. Ook het eindresultaat, met de vijfde plaats. Ondanks dat Nederland keurig eerste werd in de poule. De kwartfinale tegen Pakistan – de nummer laatst van de andere poule – ging verloren in Bhubaneswar, de speelstad van het WK. ‘Dat was een nieuwe start met een nieuwe groep. Een ontdekkingsreis naar elkaar toe. We hadden een prachtige poulefase, maar speelden dramatisch tegen Pakistan (2-4 nederlaag, red.). De Champions Trophy verloor met dat format toen een beetje richting. Het hoofddoel was een beetje verwaterd.’ Zaterdag begint de laatste editie van het toernooi in Breda , met een wedstrijd tegen olympisch kampioen Argentinië. Dat het Nederlands elftal sinds 2006 niet meer de Champions Trophy heeft gewonnen, zegt Caldas niet zoveel. Hij kijkt er in ieder geval niet van op. ‘Dat is toch het prachtige aan het mannenhockey. De concurrentie is moordend.’   Het bericht Max Caldas maakte het meest bizarre debuut op de Champions Trophy verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Hertzberger 25ste Oranje-speler met minstens 200 interlands

Nederlands Elftal

16/06/2018

Jeroen Hertzberger droeg vrijdagavond tegen Frankrijk (3-1 zege) voor de tweehonderdste keer het Oranje-shirt om zijn schouders. We staan met een aantal feiten uit de interlandloopbaan van de 32-jarige Rotterdammer stil bij deze fraaie mijlpaal. 25ste speler met 200 interlands Hertzberger maakt nu deel uit van een selecte groep van 25 Oranje-internationals die minstens tweehonderd interlands speelden. Teun de Nooijer is de onbetwiste recordhouder met 453  caps.  Hertzberger kan de komende tijd nog snel progressie maken, met Ties Kruize (202 interlands) en Bram Lomans (205) als eerste doelwitten. Debuut tegen Groot-Brittannië Het debuut van Hertzberger in Oranje stamt van 29 november 2007. Tijdens de strijd om de Champions Trophy in een tropisch warm Kuala Lumpur stond hij tegen Groot-Brittannië voor het eerst namens Nederland op het veld. Oranje won dat duel met 4-0 door doelpunten van De Nooijer, Ronald Brouwer en Rob Reckers (twee). Nederland won in Maleisië maar vier van de acht wedstrijden en ging met brons naar huis. 200 interlands voor @jeroenhertzberger! #mijlpaal #oranje #rabosuperserie #hertzberger #nedfra A post shared by OranjeHockey NL Elftal KNHB (@oranjehockey) on Jun 15, 2018 at 10:17am PDT Het vaakst in actie tegen Duitsland Hertzberger stond in zijn interlandloopbaan het vaakst tegenover Duitsland. In totaal speelde hij 32 wedstrijden tegen de Duitsers, waarvan hij er zestien won en zeven gelijkspeelde. Daarna volgen Australië en Engeland met 25 en twintig duels. Hertzberger speelde vrijdag zijn zesde interland tegen Frankrijk en liet daarin ook zijn zesde goal tegen de Fransen aantekenen. Meeste goals tegen Nieuw-Zeeland Na tweehonderd interlands staat de doelpuntenteller voor Hertzberger op 91. Nieuw-Zeeland is de ploeg waartegen de aanvaller het vaakst scoorde: twaalf keer. Ook Duitsland (elf goals), België en Argentinië (elk negen) kregen veel treffers van hem om de oren. In totaal kwam Hertzberger tegen zestien van zijn twintig tegenstanders in Oranje tot scoren: alleen tegen Groot-Brittannië, Japan, Maleisië en Egypte bleef hij droog staan. Hertzberger in actie tegen Nieuw-Zeeland tijdens het WK 2014. Foto: Willem Vernes Vier bondscoaches Hertzberger speelde zijn tweehonderd interlands onder vier verschillende bondscoaches. Hij debuteerde onder Roelant Oltmans, onder wiens leiding hij 27 duels speelde (zes goals). Vervolgens kwam hij tot 44 interlands onder Michel van den Heuvel (negentien goals), 78  caps onder Paul van Ass (43 goals) en inmiddels 51 duels onder Max Caldas (23 goals). 118 overwinningen In 75 procent van zijn tweehonderd interlands bleef Hertzberger ongeslagen met Oranje. Hij stapte 118 keer als winnaar van het veld, speelde 32 keer gelijk en leed vijftig nederlagen als international. Hij won het vaakst van Duitsland (zestien keer) en verloor de meeste wedstrijden tegen  Angstgegner Australië (zestien van de 25 duels). Twee hoofdprijzen Hertzberger was met Oranje aanwezig op vijftien toernooien, maar heeft pas twee keer een hoofdprijs met de nationale ploeg gewonnen: de Hockey World League van 2014 in New Delhi en het EK van 2015 in Londen.   Het bericht Hertzberger 25ste Oranje-speler met minstens 200 interlands verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Misschien komt de nieuwe Jorrit Croon wel van Rapid

Nederlands Elftal

15/06/2018

In Gorinchem denken de mensen nog weleens dat hockey een meisjessport is, zeiden de mensen van hockeyclub Rapid voor de wedstrijd. Maar na twee hereninterlands in twee dagen hebben de mensen bij het 85-jarige bestaan van hockeyclub Rapid gezien dat hockey ook voor jongens leuk is. ‘Jorrit, Jorrit, Jorrit, Jorrit!’ Achter het lint stonden jongens en meisjes te wachten op het 19-jarige talent Jorrit Croon, nadat Oranje voor de tweede achtereenvolgende dag met 3-1 van Frankrijk had gewonnen. Misschien hebben de twee wedstrijden van de Rabo Super Serie dat zaadje geplant, waardoor er ooit een Jorrit Croon uit Gorinchem komt, waar Heren 1 in de vierde klasse uitkomt. Croon, 19 jaar oud, speelde alweer zijn 43 ste interland. Hij hockeyde zijn hele jeugd op Alecto in Leiderdorp, stapte toen over naar topclub HGC, speelde de Olympische Spelen en speelt na de zomer voor grootmacht Bloemendaal. Jorrit Croon in actie. Foto: Willem Vernes ‘Ze proberen het hier op Rapid zo goed mogelijk te organiseren’ ‘Als zo’n interland als deze op Alecto zou worden gespeeld, zou het ook zo gaan als hier op Rapid. Klein clubje, heel veel opkomst. Voor zo’n club leeft het enorm. Die leven hier echt naartoe’, zei Croon na de overwinning. De wedstrijd tegen Frankrijk was de laatste officiële interland voordat de Champions Trophy volgende week zaterdag begint tegen Argentinië. ‘Ze proberen het hier op Rapid zo goed mogelijk te organiseren en werken overal aan mee. Ze zijn superlief en behulpzaam. Je merkt aan alles dat ze heel blij zijn dat we hier zijn. Dat gaat om de kleinste dingetjes. Gisteren kwamen we uit de kleedkamer en stond daar een barbecue en friettent. Dat stonk. Daar kwamen ze meteen sorry voor zeggen en probeerden dat anders te doen. Net als een keertje extra het veld sproeien.’ Croon woonde in Leiderdorp een minuutje van de hockeyclub en was er altijd te vinden. Hij vond het heerlijk en bewees net als veel andere internationals dat je lang op je eigen club kan blijven, voordat je de overstap maakt naar de top. Pas toen hij zestien was vertrok hij naar de club op het hoogste niveau. ‘Iedereen kende elkaar op Alecto. Dat merk je hier ook. Iedereen wil er iets moois van maken. Ik had het er altijd naar mijn zin. Bij grote clubs hebben ze het vast ook naar hun zin. Maar het is mooi om zo klein te beginnen en steeds een stapje te maken.’ De talentvolle middenvelder/aanvaller maakte afgelopen week een geruchtmakende transfer naar Bloemendaal. Hij heeft er heel veel vragen over gehad, maar hij vindt het de perfecte stap. Daarover later meer. Jeroen Hertzberger scoort in zijn 200ste interland. Foto: Willem Vernes Oranje hield het verdedigend lang schoon Net als donderdag bood Frankrijk af en toe moedig tegenstand tegen Oranje, maar moest weer met 3-1 het hoofd buigen. Donderdag regende het en was het minder druk. Vandaag scheen de zon, puilden de tribunes uit en werd er voor de wedstrijd stilgestaan bij de jubilea van Jeroen Hertzberger (200 interlands) en Thierry Brinkman (50 interlands). Na de wedstrijd kon het feest echt losbarsten, met het lustrum van het 85-jarige bestaan. Het Nederlands elftal probeerde vrijdagavond weer aanvallend te spelen, net als donderdag . Dat zorgde af en toe voor meer balverlies dan ze gewend zijn, maar leidde ook tot veel kansen. Omdat het verdedigend in de eerste twee kwarten potdicht stond, kon het zich aanvallen foutjes permitteren. Na 29 minuten moest keeper Sam van der Ven voor het eerst in actie komen. Dat was negen minuten langer dan de wedstrijd donderdag. Gorinchem – Nederland – Frankrijk Heren, Interland, Rabo Super Serie, G.H.C. Rapid, Seizoen 2017-2018, 15-06-2018, Nederland – Frankrijk 3-1, Oranje tijdens bespreking. Foto: Willem Vernes Roel Bovendeert met een typische goal De aanvallende intenties kwam volledig tot uiting in de aanval – vlak voor rust – die via verdediger Glenn Schuurman werd opgezet aan de zijlijn. Hij wilde aanvoerder Seve van Ass inpassen, maar die pass werd afgedekt over de grond. Normaal gesproken tijd om terug te draaien en weer terug te passen naar de verdediging. Maar Schuurman wachtte en wachtte, met de bal aan de stick, want hij wilde per se voorwaarts. Van Ass liep zich slim vrij voorbij de verdediger die hem dekte. Schuurman pushte perfect over de verdediging, Van Ass nam aan, ging met lange passen richting de cirkel en schoot met de backhand richting de hoek, maar de inzet werd gestopt door de Franse keeper Corentin Saunier. Het was eerder spits Roel Bovendeert die een ‘Roel Bovendeert-goal’ maakte. Dat betekent liggend, van dichtbij de goal. Na een slimme inzet van Bob de Voogd tikte Bovendeert atletisch, zijn lichaam horizontaal, de bal knap achter de keeper. Toen daarna Robbert Kemperman heerlijk het balletje over een Franse stick wipt en doorzette, kon jubilaris Jeroen Hertzberger zijn tweehonderdste interland bekronen met zijn 91 ste goal. Supporters van Rapid. Foto: Willem Vernes Ondertussen was het publiek in extase. ‘Wat gaaf. Wat gaaf’, zeiden de supporters van het sympathieke Rapid. Ze probeerden op de VIP-tribune elkaar uit te leggen hoe dat toch werkt, tophockey: er volgden hele verklaringen over hartslagmeters en wisselschema’s. Rapid Heren 1 speelt in de vierde klasse, dus waren twee optredens van de crème de la crème van het Nederlandse hockey precies wat de club kon gebruiken bij het vieren van hun lustrum. Vrijdagavond werd er na de wedstrijd een groot feest gevierd in Gorinchem, met de beelden van het Nederlands elftal nog op het netvlies. Tophockey in Gorinchem zal voorlopig niet meer te zien zijn op de velden met de karakteristieke molens. Misschien dat de jeugd zich laat inspireren door wat ze gezien hebben. Ze wilden niet alleen een handtekening van Jorrit Croon, maar dromen ook van zo’n carrière. De technicus speelde op 17-jarige leeftijd de Olympische Spelen in Rio. De jongste hockeyolympiër ooit. Jorrit Croon (Ned) en Jean-Baptiste Forgues (Fra). Foto: Willem Vernes Mensen dromen van de carrière van Jorrit Croon Bloemendaal maakte afgelopen week bekend dat Croon naar de club komt op ’t Kopje. Het leverde ook veel vragen op, moest Croon zelf bekennen. Waarom hij als tiener niet bij HGC kon blijven. Of hij daar niet eerst heel belangrijk moest worden. Maar hij vraagt zich af of het daar de tijd voor was. ‘Het is maar hoe je ernaar kijkt en wat je belangrijk vindt. Bij HGC had ik misschien een grotere rol kunnen hebben, maar het is de vraag of ik dat nu al wil. Fouten maken mag. Ik hoef nog niet het team op sleeptouw te nemen. En niet te veel nadenken . Mensen zeggen: hoezo gaat-ie nu al? Ik kies voor leren van echt grote jongens. Het moment dat ik had besloten om weg te gaan bij HGC, is waar ik echt de tijd voor heb genomen. Toen ik dat had besloten, heb ik met veel topclubs gesprekken gehad,’ legde Croon uitvoerig uit. Hij wil ook maar zeggen: vergeet niet dat ik pas negentien jaar oud ben. ‘Bloemendaal past goed bij mij. Ik voelde dat het tijd was om te gaan en de volgende stap te nemen. Dat gevoel had ik bij Alecto en dat gevoel had ik nu weer. Waar ga ik me het beste ontwikkelen de komende jaren en wat ik heb daar voor nodig? Daarna ben ik tot deze conclusie gekomen.’ Iedereen mag een mening hebben over de transfer. Bij Rapid dromen ze van de stappen die Croon maakt. De jeugd weet nu hoe tophockey eruit ziet op hun eigen waterveld. Nederland – Frankrijk (3-1) Stand Team Naam 17′ 1-0 Nederland Roel Bovendeert 22′ 2-0 Nederland Jeroen Hertzberger 32′ 3-0 Nederland Robbert Kemperman 40′ 3-1 Frankrijk Etienne Tynevez   Het bericht Misschien komt de nieuwe Jorrit Croon wel van Rapid verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Kijk nu LIVE Nederland – Frankrijk (3-1)

Nederlands Elftal

15/06/2018

In aanloop naar de Rabobank Champions Trophy 2018 in Breda speelt het Nederlands elftal vrijdagavond de laatste interland tegen Frankrijk. Het duel, die in het kader van de Rabo Super Serie wordt gespeeld op Rapid in Gorinchem, is  live te bekijken op hockey.nl, de hockey.nl-app en ons YouTube-kanaal . De wedstrijd begint vanavond 19.00 uur, we starten rond 18.45 uur met de voorbeschouwing met bondscoach Max Caldas. Nederland – Frankrijk duel 1 terugkijken We hebben donderdagavond ook het eerste duel tussen Nederland en Frankrijk live uitgezonden. Nederland won dat duel met 3-1. Bekijk hieronder de wedstrijd terug. Het bericht Kijk nu LIVE Nederland – Frankrijk (3-1) verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Laurien Leurink wil met SCHC mooi combinatiespel laten zien

Nederlands Elftal

15/06/2018

Maandenlang dacht international Laurien Leurink (23) na over een ingrijpende keuze voor haar hockeycarrière. In de week na het mislopen van de play-offs hakte ze de knoop door. Ze speelt komend seizoen niet meer voor Laren, maar voor SCHC . In het persbericht waarin Leurink vorige week de grootste transfer van de Hoofdklasse Dames van deze zomer wereldkundig maakte, verwoordde ze haar motivatie voor de keuze voor Stichtsche als volgt: ‘Mijn doel is goud halen op de Olympische Spelen in Tokio en SCHC heeft een team waarin ik me verder kan ontwikkelen.’ Leurink – 54 interlands, goud op het EK van 2017, zilver op de Olympische Spelen van 2016 – gaat op een klapstoeltje op de tribune van het Wagener Station na een training van de Oranje Dames dieper op haar keuze in: ‘Ik wil graag de Olympische Spelen van Tokio halen. Daar wil ik op m’n best zijn. Ik wil beter worden en dat denk ik bij Stichtsche te bereiken. Ik ga er met mensen spelen die mij zullen uitdagen, waardoor ik ook meer van mezelf moet vragen.’ Xan de Waard en Carlien Dirkse van den Heuvel begrijpen mijn spel Laurien Leurink Het zijn speelsters als Xan de Waard en Carlien Dirkse van den Heuvel die Leurink tegen zal komen bij Stichtsche en met wie ze bij Oranje op het veld een klik heeft. ‘Ik speel graag combinatiespel. Het liefst heb ik speelsters om me heen die mijn passjes begrijpen. Xan en Carlien begrijpen mijn spel en zoeken ook die verbinding.’ ‘Overigens heb ik dat goede gevoel niet alleen met hen. Van Caia van Maasakker krijg ik vaak goeie ballen. En iemand als Ginella Zerbo ken ik ook en ook met haar kan ik het goed vinden. Dat zijn speelsters met wie ik bij Stichtsche hoop het combinatiespel te laten zien’, aldus Leurink, die zegt dat het spelen van play-offs – iets dat ze de afgelopen twee jaar bij Laren niet heeft gedaan – geen rol in haar keuze heeft gespeeld. Laurien Leurink geeft een highfive aan Carlien Dirkse van den Heuvel, haar teamgenoot bij haar nieuwe club SCHC. Foto: Koen Suyk Op naar de landstitel Met het aantrekken van Leurink haalt SCHC een speelster binnen die het met haar tegendraadse karakter goed kan gebruiken. Het doel van Leurink met Stichtsche, dat ook Anna de Geus van Almere overneemt, is in ieder geval duidelijk. ‘We hebben een goed team. Natuurlijk willen we voor het landskampioenschap gaan. Met de kwaliteiten die we hebben, moet het zeker kunnen.’ Het was Willem Boot – commissaris tophockey van SCHC – die de middenvelder verleidde tot een avontuur in Bilthoven. ‘In de winter is het balletje een beetje gaan rollen. Maar toen wilde ik me vooral focussen op Oranje, op mijn studie en op het halen van de play-offs met Laren. Daarom heeft het zo lang geduurd. Ik heb er met veel mensen lang over gesproken. Op een gegeven moment moest ik een keuze maken. Dat heb ik gedaan. Het voelt als de juiste.’ Laurien Leurink in actie op de Hockey World League in Nieuw-Zeeland, eind vorig jaar. Foto: WorldSportPics/Frank Uijlenbroek Vierlandentoernooi Op weg naar het uiteindelijke doel van haar overstap – het halen van Tokio – wacht eerst het vierlandentoernooi in Breda, waar de Oranje Dames tegen China, Japan en Spanje spelen. Bondscoach Alyson Annan maakt volgende week de selectie voor dat toernooi bekend. ‘We hebben een druk programma, zijn nog met een grote groep, maar over zes weken is het WK al. Ik hoop dat het in Breda een mooie happening wordt.’ Het bericht Laurien Leurink wil met SCHC mooi combinatiespel laten zien verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

2011: Selectiestress voor de Spelen en tradities die verdwijnen

Nederlands Elftal

15/06/2018

In de serie ‘De historie van de Champions Trophy’ blikken we terug op de mooiste momenten van het beroemde toernooi, dat in Breda voor de laatste keer gespeeld wordt . Vandaag de Champions Trophy 2011 in Auckland. Met acht landen en twee poules werd in Nieuw-Zeeland met het heilige format van de Champions Trophy gerommeld. Voor de spelers was het een laatste kans om zich tijdens een toernooi te bewijzen dat ze bij de olympische selectie van Londen hoorden. Misschien was 2011 het eerste stapje richting de uitgang, naar het einde van de roemruchte Champions Trophy. In 2007 werd er al eens eerder met meer landen gespeeld (8), maar bleef het format van één poule heilig. In 2011 werd afscheid genomen van het format dat het toernooi zo bijzonder maakte. Met acht landen en twee poules speelde Nederland – onder leiding van bondscoach Paul van Ass – poulewedstrijden tegen Nieuw-Zeeland, Duitsland en Zuid-Korea, waarna Oranje als poulewinnaar in een winnaarspoule terecht kwam met Australië, Spanje en Nieuw-Zeeland. In deze finalepoule werd het Nederlands elftal laatste, waardoor er een wedstrijd om het brons tegen thuisland Nieuw-Zeeland volgde, die met 5-3 gewonnen werd. Australië won het toernooi. Oranje Heren met de bronzen medaille. Foto: Frank Uijlenbroek Spelers waren steeds meer gewend aan gewijzigde toernooiformats India zou deze Champions Trophy organiseren, maar door problemen met het Indiase bestuur werd een paar maanden voor het toernooi niet Delhi, maar Auckland aangewezen als locatie. Nieuw-Zeeland nam als gastland de plaats in van India. Dat het weggooien van het beroemde format van zes toplanden in één poule niet succesvol was, werd bewezen met de terugkeer van dit format in de editie van 2016 in Londen en de laatste in Breda. In 2012 en 2014 haalden alle landen de kwartfinale en waren de poulewedstrijden alleen belangrijk voor de plaatsing tegen wie je speelde. ‘We waren in het hockey toen wel gewend dat er veel gewijzigd werd. De Euro Hockey League (EHL) was er vanaf 2007, met veel spelregelwijzigingen. Dus dat werd steeds normaler. Er werd steeds meer per toernooi gekeken wat de regels waren. Dan pasten wij ons aan. Het was nou eenmaal zo’, herinnert Quirijn Caspers (31) zich nog. Quirijn Caspers in actie tegen Zuid-Korea. Foto: Frank Uijlenbroek ‘Je hebt als speler maar een paar kansen’ Het was in Auckland vooral belangrijk om je in de picture te spelen voor de Olympische Spelen van Londen. Wouter Jolie (32) was twee weken voor de Olympische Spelen van Peking (2008) afgevallen en de voormalig captain van Bloemendaal wist hoe belangrijk deze Trophy in Auckland was. ‘Het WK en de Olympische Spelen zijn maar één keer in de vier jaar. Je hebt als speler dus maar een paar kansen. Je bent op zo’n laatste toernooi daar nog meer mee bezig dan normaal. Met de concurrentie en hoe je je als persoon staande houdt’, zegt Jolie, die tijdens het toernooi rechtsachter werd gezet, omdat strafcornerkanon Taeke Taekema centraal achterin ging spelen en voor dat toernooi aanvoerder was gemaakt. Jolie weet dat het raar kan lopen richting de selectie voor een eindtoernooi. Zoals ook voor de Oranje Heren de Champions Trophy in Breda deze maand het laatste grote toernooi is voor het WK aan het einde van het jaar in India. Wouter Jolie in actie tegen Spanje. Foto: Frank Uijlenbroek Jolie leerde veel na afvallen voor Peking ‘Tweederde is misschien al zeker van een plek, maar het gaat om die laatste plaatsen. Het kan heel gek lopen. In elke interlandcarrière zitten wel rare kronkeltjes. Nu kreeg Terrance Pieters een duwtje en kan hij de Champions Trophy niet spelen. En krijgt Roel Bovendeert opeens de kans . Dat ik Peking miste was een goede les, want ik had tot dan elke selectie in mijn leven altijd gehaald. Ik wist na Peking dat ik het niet cadeau ging krijgen. Dus heb ik voor mezelf altijd ervoor gezorgd dat ik tot de fitste spelers zou behoren. Dat ik het toeval zou uitsluiten. Want als je niet fit bent, ben je een sukkel. Dat leer je met de jaren.’ Voor Caspers, na de landstitel vorige maand gestopt bij Kampong, was de Champions Trophy in Auckland geen toernooi waar hij met veel plezier naar terug keek. ‘Mijn eerste herinnering is dat ik de helft van de tijd op de tribune zat en aan het worstelen was. Want ik moest wel shuttles lopen’, vertelt hij. Stiekem droomde hij nog van de Olympische Spelen in Londen, ondanks weinig speeltijd in Auckland. ‘Ik had geleerd van de andere internationals dat je moet zorgen dat je er zo lang mogelijk bij blijft. Aan de ene kant kun je iets opbouwen op zo’n laatste toernooi. Aan de andere kant gebeurt er op het laatst ook altijd iets. Ik wilde er gewoon bij blijven en proberen te pieken op het laatste moment. Kijk naar Sander Baart. Die viel af de laatste dag voordat we naar Auckland vertrokken, terwijl hij al een vliegticket had. Maar omdat hij supergoed trainde en speelde voor Londen, ging hij toch mee naar de Olympische Spelen.’ Bondscoach Paul van Ass spreekt het team toe. Op de voorgrond Robert van der Horst. Op de achtergrond Tim Jenniskens, Valentin Verga en fysiotherapeut Mischa Vermeijs Op de laatste oefentrip in Duitsland speelde Caspers niet Uiteindelijk gingen sterspelers Teun de Nooijer en Taeke Taekema na die Champions Trophy in Auckland niet mee op een trainingsstage in Australië. Het deed de hockeywereld schudden op zijn grondvesten. Ze keerden terug in de selectie, maar Taekema miste alsnog de Olympische Spelen van Londen. Net als Jeroen Hertzberger. Jolie redde het wel en haalde olympisch zilver in Engeland. Ook Caspers hoorde vlak voor de Spelen dat hij niet was geselecteerd. ‘Daar had ik al op gerekend. We hadden een laatste trip naar Duitsland. Maar op de wedstrijddag hoorde ik dat niet mee mocht spelen, omdat één speler en één keeper niet mee konden doen. Ondertussen moest ik wel mijn shuttles rennen. Dat demotiveerde wel anderhalve week voor de selectie, toen er al achttien man mee waren.’ Wouter Jolie met bandage rond zijn oog. Foto: Frank Uijlenbroek Jolie zag zijn vakantie in Nieuw-Zeeland bijna in het water vallen Jolie mocht dan wel de Olympische Spelen in Londen hockeyen. De Champions Trophy in Auckland eindigde voor hem wél in mineur. Terwijl zijn vriendin Heleen (ondertussen zijn vrouw) vanaf de tribune toekeek, schoot er een Nieuw-Zeelander in de tweede helft hard met zijn backhand. Keeper Jaap Stockmann redde met zijn linkervoet. De bal belandde hard op het linkeroog van Jolie. ‘Er was best wel wat bloed. Mijn oog was dik. Ik werd meteen behandeld en kwam met een soort bandage om terug in het veld. Het was echt slechte getimed. Want ik zou met mijn vriendin drie weken reizen door Nieuw-Zeeland. Maar de helft van de vakantie zat mijn oog half dicht. Je ziet mij alleen maar op de foto staan met een zonnebril. Toen we de avond na de laatste wedstrijd met alle hockeyers in het café stonden, was ik daar met een zonnebril op. Al die andere hockeyers moeten echt hebben gedacht: wat zit die jongen daar met z’n zonnebril?’ Uitslag Champions Trophy 2011 Australië Spanje Nederland Nieuw-Zeeland Duitsland Groot-Brittannie Pakistan Zuid-Korea Het bericht 2011: Selectiestress voor de Spelen en tradities die verdwijnen verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Dubbel feest in Gorinchem voor geslaagde scholier De Vilder

Nederlands Elftal

14/06/2018

Vijf oproepen had de 19-jarige VWO-scholier Derck de Vilder gemist van bondscoach Max Caldas, nadat hij ’s ochtends op het Fons Vitae Lyceum in Amsterdam zijn cijferlijst had opgehaald. Of hij in Gorinchem kon spelen tegen Frankrijk, als vervanger van Sander Baart. Ondanks een feestje in de benen kon hij niet weigeren. Zijn eerste interland op eigen bodem won hij met Oranje met 3-1. Woensdagmiddag werd het slechte nieuws voor de gezakte leerlingen tussen half twee en drie uur gebracht. Het goede nieuws kwam tussen drie en vier uur. In Amstelveen – op een steenworp van hockeyclub Pinoké – was het na drie uur dan ook groot feest in huize De Vilder, waar niet alleen Derck maar ook zijn zusje Simcha was geslaagd voor de HAVO en met de hele familie een feestje werd gevierd. De Vilder ging nog uit eten en de stad in, om te vieren dat de middelbare school voorbij was. Samen met zijn oudere broer Morris (21) speelde Derck de Vilder afgelopen jaar voor Pinoké, maar Derck heeft de stap gemaakt naar landskampioen Kampong , waar hij met zijn neef Bjorn Kellerman gaat spelen. Bondscoach Max Caldas (Ned) met op de achtergrond de karakteristieke molen. Jorrit Croon, Mirco Pruyser en Thierry Brinkman luisteren. Foto: Willem Vernes Nadat de cijferlijst was opgehaald belde de jonge De Vilder om half elf ’s ochtends naar de bondscoach. ‘Hij vroeg ik nog wel een beetje kon spelen, ondanks dat ik geslaagd was en een feestje had gevierd. Ik zei meteen: “Let’s go.â€￾ Ik heb snel mijn tas gepakt, mijn stick en schoenen erin gegooid en ben hier naartoe gegaan’, vertelt De Vilder over de meest euforische 24 uur in zijn leven. Hij begon meteen sterk aan zijn interland, ook al had hij als enige van zijn team geen rugnummer. Op rechtsachter maakte hij meteen een interceptie en hij liet zien dat hij niet zonder reden naar Gorinchem was gekomen voor de Rabo Super Serie-wedstrijd tegen Frankrijk. Het jonge lijf had een feestje gevierd, maar kon een wedstrijd met het Grote Oranje zeker aan. Derck de Vilder in actie tegen Frankrijk. Foto: Willem Vernes Een mooie bekroning voor De Vilder De Vilder werd vorig jaar in de zomer Europees kampioen met Jong Oranje, samen met zijn broer Morris. Daarna werd hij opgeroepen voor de trainingsstage in januari met Oranje in Australië. Daar speelde hij zijn eerste twee interlands. Maar zijn derde, een dag nadat hij hoorde dat hij geslaagd was, betekende meer dan die eerste twee. Op hockeyclub Rapid, dat dit jaar zijn 85 ste jubileum viert, was het voor eigen familie een verdiend debuut op eigen bodem voor De Vilder, die zich zo razendsnel ontwikkelt. En als je voor het eerst in eigen land speelt, zijn de groene molens die de velden van Rapid omsluiten het perfecte Nederlandse plaatje. Vond ook De Vilder: ‘Ik had er met Jonas de Geus over tijdens het inlopen. Dit was echt oer-Hollands. Dan speel je een interland en dan staat er tien meter verderop een molen. Schitterend! Dit was toch wel even anders dan spelen voor Australisch publiek. Mooi ook hoe al die kids kwamen kijken. Dat ik dan voor eigen land voor eigen publiek mag spelen.’ Karakteristiek plaatje van deze interland bij GHC Rapid Mills. Foto: Willem Vernes ‘Tweede helft zakten we echt in’ Ondanks de euforie van het slagen voor zijn eindexamen en de interland op eigen bodem, kon de middenvelder die opgroeide bij Pinoké ook helder analyseren hoe de 3-1 overwinning in de Rabo Super Serie-wedstrijd tegen Frankrijk tot stand kwam. Want zo volwassen is De Vilder zeker. ‘Ik denk dat we de eerste helft best gevaarlijk waren. Maar de tweede helft zakten we echt in. In de eindfase zetten we nog even aan en scoort Thijs nog de 3-1.’ Het was in een notendop het verloop van de interland tegen Frankrijk, waar Sander Baart ontbrak vanwege privé-omstandigheden. Vrijdag meldt Baart zich weer bij het Nederlands elftal, maar De Vilder blijft slapen in het spelershotel, omdat Lars Balk een pijntje heeft aan zijn hamstring. Op een regenachtig Rapid waren alleen de eerste twintig minuten om over naar huis te schrijven. Een fase waarin het Nederlands elftal de wedstrijd domineerde tegen de nummer 18 van de wereld. Mirco Pruyser combineerde schitterend met Valentin Verga. Jeroen Hertzberger schoot een backhand over het doel. Pruyser tikte sluw de 1-0 binnen na een voorzet van Verga en was daar blij mee. ‘Jaja’, zei de goaltjesdief die zielsgelukkig wordt van elk doelpunt. Even later was het de altijd hard werkende Thierry Brinkman, die voor een hoogstandje zorgde, door vanaf de achterlijn slim te soleren en een gaatje te vinden achter de Franse doelman. Met de armen breeduit vierde hij zijn doelpunt. Het was alweer het vierde doelpunt in de laatste vijf interlands voor de kleine maar pezige speler van Bloemendaal. Thierry Brinkman scoort mooi de 2-0. Foto: Willem Vernes Twee mooie goals van Oranje Met de 2-0 stand werd het slordiger bij Oranje en moest keeper Pirmin Blaak opeens voor het eerst in actie komen. In het derde kwart was het balverlies van talent Jorrit Croon onnodig, waaruit de 2-1 kwam van de ploeg onder leiding van Jeroen Delmee: een schot dat door keeper Blaak aangeraakt werd. Toen de molen van Rapid in Gorinchem daadwerkelijk met de wieken begon te draaien, stagneerde het spel van het Nederlands elftal. Met een eindsprint kreeg Robbert Kermperman twee kansen, maar uiteindelijk was het de snelle Thijs van Dam die op aangeven van Hertzberger met een hard schot de eindstand bepaalde. Die goal concurreerde met die van Brinkman voor de mooiste goal van de dag. De aanvaller van Bloemendaal was bescheiden over zijn doelpunt. ‘Je moet ook geluk hebben. Het was intuïtie. Ik versnel en push hem direct en de bal gaat ging erin. Als je in zo’n lekker team speelt, krijg je ook altijd wel kansen.’ Thijs van Dam scoort uit de sprint de 3-1. Foto: Willem Vernes Naar de topvorm richting de Champions Trophy Of het lastig was om altijd gefocust te blijven tijdens zo’n wedstrijd tegen Frankrijk, een week voordat het grote werk begint op de Champions Trophy, antwoordde Brinkman resoluut: ‘Nee, je speelt een wedstrijd voor het Nederlands elftal. Dat zeggen we ook altijd tegen elkaar voor de wedstrijd. Het is bijzonder om voor je land te spelen. Maar om eerlijk te zijn: we hebben niet super gespeeld. We moeten nog groeien naar de topvorm, volgende week in Breda .’ Bondscoach Max Caldas in gesprek met De Vilder, na de wedstrijd tegen Frankrijk. Foto: Willem Vernes Terwijl Brinkman aan het praten was, deelde tientallen meters verderop de 19-jarige geslaagde scholier De Vilder handtekeningen uit. Dolblij, na twee extatische twee dagen. Hij is naam voor zichzelf aan het maken, hoewel een moeder van een van de kinderen aan hem vroeg wie hij toch was. Ze kende hem nog niet. De Vilder deerde het niet, moest er breeduit bij lachen en vertelde hoe hij heet. Hij voelde zich de koning te rijk, terwijl hij met een stift zijn handtekening zette en op de foto ging met fans. Derck de Vilder is de naam. Geslaagd voor zijn VWO. En debuut in Oranje op Nederlandse bodem, in 24 uur. Met een molen op de achtergrond. Nederland – Frankrijk (3-1) Stand Team Naam 15′ 1-0 Nederland Mirco Pruyser 17′ 2-0 Nederland Thierry Brinkman 33′ 2-1 Frankrijk Hugo Genestet 56′ 3-1 Nederland Thijs van Dam Het bericht Dubbel feest in Gorinchem voor geslaagde scholier De Vilder verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Champions Trophy Pool: voorspel de uitslagen en win WK-tickets

Nederlands Elftal

14/06/2018

Wil jij de spectaculaire Rabobank Hockey Champions Trophy 2018 in Breda nog spannender maken? Doe dan mee met de Champions Trophy Pool 2018 van hockey.nl . Voorspel de uitslagen van de wedstrijden en speel samen met je familie, vrienden en bekenden om te zien wie de grootste hockeykenner is. De hoofdprijs is een bezoek voor twee personen aan de finale van het WK Hockey voor Dames in Londen , inclusief vliegreis en overnachting. Ook kun je fraaie adidas hockey-pakketten winnen. Op de Rabobank Hockey Champions Trophy 2018, die van 23 juni t/m 1 juli in Breda wordt gehouden, hockeyen de sterkste mannenteams ter wereld tegen elkaar: olympisch kampioen Argentinië, België, wereldkampioen Australië, Pakistan, India en natuurlijk Nederland (Europees Kampioen 2017). Alle teams spelen een keer tegen elkaar, met voor de laatste keer als inzet die imposante Champions Trophy. Wie denk jij dat de beste is? Voorspel jij uitslagen vaak goed? Of wil je gewoon een van die mooie prijzen winnen? Speel dan mee met de Champions Trophy Pool 2018 . Lees voor je meedoet de spelregels  en voorwaarden van de Champions Trophy Pool 2018. Speel mee en vul je voorspelling in! Doe mee! Het bericht Champions Trophy Pool: voorspel de uitslagen en win WK-tickets verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Kijk vanavond live naar Nederland – Frankrijk

Nederlands Elftal

14/06/2018

In aanloop naar de Rabobank Champions Trophy 2018 in Breda speelt het Nederlands elftal donderdag- en vrijdagavond tegen Frankrijk. Beide duels, die in het kader van de Rabo Super Serie worden gespeeld op Rapid in Gorinchem, zijn live te bekijken op hockey.nl, de hockey.nl-app en ons YouTube-kanaal . De wedstrijd begint vanavond 19.00 uur, we starten rond 18.45 uur met de voorbeschouwing. Voor het duel hebben we een interview met bondscoach Max Caldas, na afloop krijg je direct live de eerste reacties van de Oranje-spelers. De presentatie is in handen van Jeroen Mansier, oud-international Rob Reckers is de analist en het commentaar bij de wedstrijd wordt gegeven door Reemt Borcherts. Presentator Jeroen Mansier met bondscoach Max Caldas (Ned) voor de wedstrijd Nederland-Spanje (2-0) heren . Foto: Koen Suyk Kaarten Rabo Super Serie Wil je de Oranje Heren live aan het werk zien, dan kan dat alleen nog donderavond. Het duel van vrijdag is namelijk al uitverkocht. Kaarten voor het Rabo Super Serie-duel kan je online of aan de kassa’s van Rapid kopen. Het bericht Kijk vanavond live naar Nederland – Frankrijk verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

De vijf mooiste momenten ooit van de gestopte Tim Jenniskens

Nederlands Elftal

14/06/2018

Na het vertrek van Jaap Stockmann bij Bloemendaal besloot ook verdediger Tim Jenniskens (31) te stoppen bij het eerste elftal van de Mussen, na jaren van trouwe dienst. Samen met hockey.nl kijkt hij terug op een aantal momenten in zijn carrière. Zo bespreekt de 31-jarige hockeyer zijn eerste titel met Bloemendaal, zijn meest besproken interland en zijn laatste wedstrijd op het hoogste niveau. EMHC – Tilburg (1-2, 16 mei 2004) ‘Ik was zelf 16, 17 jaar oud en speelde met Tilburg om te promoveren naar de Hoofdklasse. Misschien valt dat in het niet met een landstitel, Europese titel of een Olympische finale, maar de beleving op die leeftijd maakte het bijzonder voor mij. Ik was pas op mijn 14e gaan hockeyen en gevoelsmatig was dat de eerste keer dat ik echt ergens voor speelde. Uiteindelijk promoveerden we naar de Hoofdklasse en merkte ik hoeveel dat met de club deed, wat het allemaal losmaakte bij toen nog TMHC Tilburg. Het was mijn eerste kennismaking met een club die helemaal meeleeft en alles in zijn werk stelt om het mogelijk te maken. We hadden zeker een hechte selectie in die tijd. Mijn broer Michiel zat onder meer bij de groep. En sommige jongens spreek ik ruim tien jaar later nog steeds. Ik ging een paar jaar later weg bij Tilburg, maar de connectie met mijn oud-teamgenoten is altijd goed gebleven.’ Finale om landstitel: Amsterdam – Bloemendaal (0-1, 28 mei 2008) ‘Ik kwam bij een team dat op dat moment fantastisch was. Ze waren al twee jaar op rij kampioen geworden en mijn eerste drie jaar bij de club wonnen we ook de titel. Met spelers zoals Teun de Nooijer, Jamie Dwyer, Wouter Jolie en zo veel andere internationals. De beste keeper van de wereld met Jaap Stockmann. Ik kreeg de ruimte om mij te ontwikkelen en kon in het proces meegroeien met de toppers om mij heen. Het eerste jaar was letterlijk direct op hoog niveau meedoen en zo veel mogelijk leren, onder leiding van coach Michel van den Heuvel. De stap van Tilburg naar Bloemendaal was soms moeilijk, maar Michel haalde mij en gaf mij altijd de kans om mijn plekje te vinden. Ik ben hem ook nog steeds dankbaar voor alles, want het heeft een belangrijke basis gelegd voor mijn carrière binnen en buiten de sport. En het heeft me vriendschappen voor het leven opgeleverd.’ ‘In mijn eerste seizoen werd de club voor de derde keer op een rij kampioen, mede dankzij een strafcorner die wij al een half jaar ingestudeerd hadden. Alleen hadden we de variant nog niet gebruikt, tot de finale tegen Amsterdam. Het was de tweede wedstrijd, uit bij Amsterdam. We wonnen met 0-1 dankzij die variant, die we tot die dag aan niemand hadden prijsgegeven. Toen besefte ik me wel dat ik werkte met een topcoach en een topteam. Voor mij was het de eerste titel, maar ook de manier waarop we het wonnen blijft me bij. Het ging om de details in dat duel, die Michel speltechnisch zo goed voor ons voorbereidde. Het liet zien wat voor professional hij is.’ Bloemendaal viert feest na de overwinning Amsterdam (0-1).COPYRIGHT KOEN SUYK Champions Trophy 2010 in Mönchengladbach ‘Deze is heel speciaal voor mij en mijn familie: de Champions Trophy in het Duitse Mönchengladbach van 2010. Op een gegeven moment stond ik met mijn broer Mark in de line-up voor een wedstrijd. Samen met je broer in Oranje, onderdeel zijn van het nieuwe traject van Paul van Ass toen. Als ik daar op terugkijk, was het heel bijzonder om daar samen bij het Nederlands elftal te zitten.’ ‘Het was niet mijn eerste grote internationale toernooi. Ik debuteerde onder Roelant Oltmans bij Oranje, maar grappig genoeg was Michel van den Heuvel ook degene die mij bij het Nederlands elftal liet spelen tijdens mijn eerste toernooi, de Champions Trophy van 2009 in Melbourne. Mark en ik zaten allebei in die selectie, alleen stonden wij nooit samen in de line-up. Tot de Champions Trophy een jaar later. Dat was echt het eerste moment dat wij echt samen op het veld bij Oranje zaten. Op het veld stond ik nooit ver van mijn broers af, grappig genoeg. Bij Tilburg speelde ik rechtsmidden en Michiel was de rechtsachter, terwijl ik bij Oranje net voor Mark in de verdediging stond.’ Olympische finale: Duitsland – Nederland (2-1, 11 augustus 2012) ‘Het gaat natuurlijk over die Olympische finale tegen Duitsland, maar eigenlijk hoort de halve finale er ook bij. Dat was het moment dat ik wist dat ik die finale ging spelen. Ik stond op de reservelijst, maar ik voelde mij actief betrokken met de groep. Floris Evers, toen de aanvoerder, was zo’n sociale aanvoerder. Hij vond het belangrijk om een hecht team te hebben. Hij zorgde er echt voor dat ik me betrokken voelde bij het team, want ik trainde elke dag apart van de groep. Toch voelde ik mij onderdeel van de selectie: afgezien van de trainingen was ik er altijd bij ,van ontbijt tot diner.’ ‘Tijdens de Olympische spelen moest ik voor de zekerheid topfit blijven. Daardoor werd ik elke dag een op een met de trainer compleet afgemaakt, zodat ik kon invallen als er iets zou gebeuren. De kans dat zoiets op de Olympische Spelen ook daadwerkelijk gebeurt, is heel klein. Niemand stopt tijdens dat toernooi zomaar, je traint namelijk jarenlang voor dit moment. En toen vond die halve finale plaats (2-9 tegen Engeland, red.). Klaas Vermeulen raakte zwaar geblesseerd en kwam in de rust al naast me zitten op de tribune. Toen was al duidelijk dat ik anderhalve dag later die finale moest spelen. Ik zal nooit meer het moment vergeten dat ik mijn ouders opbelde om te vragen of ze zo snel mogelijk een ticket naar Londen konden boeken.’ Tim Jenniskens (in het oranje, bovenste rij, tweede van rechts) met begeleiders en mede-reserve Pirmin Blaak (bovenste rij, eerste van links) tijdens de Olympische Spelen in Londen.COPYRIGHT KOEN SUYK ‘De dag na de halve finale ben ik naar het hockeyveld gegaan, want ik trainde wel op fitheid maar hockeytechnisch had ik niet veel getraind. Dus even twee uur hockeyen om dat gevoel weer enigszins terug te krijgen. Klaas was in aanloop naar die finale een goede mentor. Het was heel bijzonder hoe hij zich opstelde. Vanaf zijn blessure heeft hij er alles aan gedaan om mij goed te begeleiden. Hij was natuurlijk teleurgesteld, maar hij zette zich wel goed in voor mij. De teleurstelling was niet te zien. Dat maakt hem een waardige teamspeler.’ ‘Opeens moest ik dan die finale spelen, de belangrijkste wedstrijd uit mijn leven. Ik weet nog dat ik het veld opging en direct met stick en bal op doel ging slaan. Dat voelde heel goed. Het was de vraag hoeveel ik ging spelen, maar binnen een paar minuten zat ik al in het wisselschema van de ploeg. De coach duwde mij snel in die finale, zo van: hup, je bent er klaar voor. Die ene wedstrijd van mij werd dan wel verloren, maar het leverde mij wel een zilveren Olympische medaille op. Dat maakte het extra bijzonder. De medaille heb ik niet thuis liggen en eigenlijk zelden meer gezien, want ik vind dat het verhaal achter de medaille veel belangrijker is dan de kleur.’ EHL-finale: Bloemendaal – Kampong (8-2, 27 mei 2018) ‘Ik had vooraf al gecommuniceerd dat ik mogelijk ging stoppen na de EHL-finale. De kans was groot, maar de club gaf me tijd om deze keuze te maken. Kijk hoe je je voelt na de EHL, kreeg ik te horen. Ik wilde geen heisa rond een mogelijk vertrek creëren, want het blijft een teamsport. En deze club heeft heel veel voor mij gedaan, dus ik bedank ze liever voor alles wat zij voor mij hebben gedaan. Ik ben achteraf blij met hoe dit proces is gegaan: de club was sinds april op de hoogte van een mogelijk afscheid, maar het leidde de ploeg niet af.’ ‘De finale tegen Kampong zelf ging, net als de finale tegen Amsterdam van tien jaar geleden, uiteindelijk ook om de details: kijk naar onze gescoorde strafcorner. Die uitspeelcorner hadden we helemaal in detail geoefend en ging bijna nog mis. De manier waarop we hem uiteindelijk alsnog goed uitspeelden, klopte precies. In een zekere zin was de cirkel rond. Ik voelde tijdens de wedstrijd dat het ook klaar was, dat het mijn laatste wedstrijd ging worden. Het gaf mij geen extra drang om die finale per se te winnen, omdat het mijn laatste was. Nee, we wilden sowieso altijd winnen. Het proces voelde bijzonder voor mij, omdat we binnen anderhalve week onszelf wisten op te pakken. We gingen in play-offs door een diep dal na die vierde plek. Daar lukte het gewoon echt niet en dat voelde als een teleurstelling na zo’n fantastisch seizoen. Ik wilde daarna zo veel mogelijk bijdragen aan het teamproces, zodat wij bij de EHL er alles uit zouden halen.’ ‘ Dat je dan eindigt met het winnen van de EHL is bijzonder en maakte wel wat los bij ons. Dat was ook wel te zien aan de foto’s van Jaap en van mij: we wisten allebei dat het klaar was. We stonden in de laatste minuut, toen we de 8-2 maakten, toevalligerwijs naast elkaar. Daar kwam ook al zo veel los, dat het voor ons duidelijk het einde was. Ik voelde het afscheid aankomen, maar dit maakte het wel een stuk duidelijker voor mijzelf.’ Bloemendaal ontvangt de EHL-beker na de gewonnen finale tegen Kampong (2-8). Helemaal links staat Tim Jenniskens. COPYRIGHT KOEN SUYK   Het bericht De vijf mooiste momenten ooit van de gestopte Tim Jenniskens verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen