Posts in Nederlands Elftal

WK-brons 2002: de ‘geweldige slijtageslag’ van Kuala Lumpur

Nederlands Elftal

19/10/2018

In aanloop naar het WK in India blikken we in de serie ‘WK-historie Oranje’ terug op de laatste WK’s van het Nederlands elftal. Vandaag het titeltoernooi in Kuala Lumpur, 2002. Net als het WK in India een groot toernooi met zestien landen, alleen zonder veel rustdagen in het tropische Kuala Lumpur, met negen wedstrijden in veertien dagen. ‘Het was chaos’, weet Ronald Brouwer (39). Ronald Brouwer was in 2002 een van de grote talenten van Oranje. Hij was fit. Sterk. Snel. En speelde  pas zijn tweede toernooi met het Nederlands elftal. Maar toch: ‘Je lichaam was daar zó snel leeg. Dan speelde je tien minuten en dacht je: ik moet nog een uur’, lacht Brouwer over het WK dat bij sommige spelers van de oude generatie al vergeten is, omdat het slechts brons opleverde. De oud-international is nu data analist bij het Nederlands elftal en zal ook meegaan met Oranje naar het WK in India. Daar wordt het niet zo heet als toen in Maleisië. ‘Het was bij dat WK eigenlijk niet te doen. Het was chaos. De kwaliteit van hockey werd op een gegeven moment lager bij alle teams. Ik herinner me een wedstrijd tegen Zuid-Afrika, met volle zon en veertig graden en negentig procent luchtvochtigheid. Het ging eigenlijk nergens over. Zelfs de finale Duitsland-Australië (Duitsland werd wereldkampioen, red.) was totale chaos. Iedereen liep op zijn laatste benen.’ Een jonge Ronald Brouwer, in actie tegen Zuid-Korea. Foto: Koen Suyk ‘Er stonden ventilatoren opgesteld in de dug-out’ Toenmalig aanvoerder Jeroen Delmee (45) had in 2002 twee olympische titels en een wereldtitel op zak. Ook bij hem is de verschroeiende hitte het eerste waar hij aan moet denken. ‘2002 was een loodzwaar toernooi. Er waren wedstrijden waarin ik drie kilo lichter werd, terijl ik ook nog eens drie liter water had gedronken. Er stonden ventilatoren opgesteld in de dug-out. Alles was extreem.’ Ronald Brouwer zou uiteindelijk 220 interlands spelen en 80 doelpunten maken in Oranje, maar stond in 2002 aan het begin van zijn lange loopbaan. Zonder al te veel verwachtingen was hij afgereisd naar de hoofdstad van Maleisië. Hij was blij dat hij was geselecteerd. Het enige wat hij met het Nederlands elftal had meegemaakt, was de Champions Trophy in Rotterdam. Omdat het zo warm was, mochten er achttien spelers mee en werd er veel meer doorgewisseld dan normaal. Bij een van de wedstrijden werd een temperatuur gemeten van 46 graden Celsius in de schaduw. Deze onderzoeker meet de temperatuur boven het veld bij aanvang van een wedstrijd in het Bukit Jalil Stadion van Kuala Lumpur. Foto: Koen Suyk Als zijn gedachten terugschieten naar dat WK, krijgt hij er weer een lach van op zijn gezicht, zegt Brouwer. ‘Die slijtageslag. Ongelofelijk. Voor mij was het geweldig. Als je jong bent, is het fantastisch en heel intens. Zo mooi. Dan is het heel bijzonder als je met relatief weinig interlands vol mee kunt draaien en nodig bent voor het team. Terwijl veel doorwisselen toen helemaal niet normaal was.’ Het schitterend Bukit Jalil Hockeystadion van Kuala Lumpur dat plaats biedt aan 17.000 toeschouwers. Foto: Koen Suyk Australië was oppermachtig in de poule en de halve finale In een enorme poule van acht landen – bij het WK van India worden de zestien landen in vier poules ingedeeld – moest het Nederlands elftal in de hitte zeven wedstrijden spelen. De beste twee haalden de halve finale. Oranje eindigde met zestien punten uit zeven wedstrijden onder de latere wereldkampioen Duitsland als tweede in de poule, net voor nummer drie Argentinië. In de halve finale wachtte het oppermachtige Australië, dat huis had gehouden in de andere poule, door alle zeven wedstrijden in de ziedende hitte winnend af te sluiten, met een doelsaldo van 28-6. Nederland stond tegenover de Kookaburras in de halve finale. Nederland was de regerend Olympisch kampioen en wereldkampioen. Dat onoverwinnelijke gevoel probeerde de oude generatie op de talenten als Ronald Brouwer door te geven. Brouwer: ‘Ik had geen enkele ervaring met dat soort wedstrijden. Maar de oudere spelers zeiden dat ze nog nooit van Australië hadden verloren, als het belangrijk werd. Maar Australië was zoveel beter en fitter (Nederland verloor met 4-1, red.). Veel grote namen waren bij ons gestopt. Het was de overgang van een generatie die alles gewonnen had, naar een nieuwe generatie. Wij waren niet heel sterk in die overgangsfase. Wij waren anders opgegroeid dan de oudere generatie, dat merkte je toen aan alles. Zij waren gewend om alles te winnen, wij niet.’ Aanvaller Karel Klaver wordt gestuit door de Zuid-Afrikaanse verdediging en vliegt door de lucht. Foto: Koen Suyk ‘Brons was het maximaal haalbare’ De nieuwe generatie bestond, behalve uit Brouwer, uit spelers als Rob Reckers, Geert-Jan Derikx, Rob Derikx, Floris Evers, Matthijs Brouwer en Taeke Taekema. In Kuala Lumpur was na de verloren halve finale het brons het hoogst haalbare voor onttroonde wereldkampioen. Uiteindelijk was het juist iemand van de oude generatie die de winnende goal maakte. Nederland stond tegen Zuid-Korea de hele wedstrijd op achterstand, maar Sander van der Weide scoorde één minuut voor tijd de gelijkmaker. Het was daarna aanvaller Jaap Derk Buma die in zijn laatste interland in de verlenging de winnende maakte. Buma was in tegenstelling tot Brouwer niet onder de indruk van het toernooi. Ook in 2018 niet. Na al het succes was brons in zijn ogen mager. Delmee: ‘Ik weet er verder niet meer zo veel van. Brons was het maximaal haalbare. Australie was fitter. Duitsland beter.’ Toenmalig talent en WK-debutant Brouwer beleefde het anders. ‘Brons vond ik geweldig!’ Het Nederlands elftal in Kuala Lumpur, met de bronzen medaille. Foto: Koen Suyk WK Hockey 2002. Bukit Jalil Stadion Kuala Lumpur, Maleisië. Nederland-Nieuw-Zeeland 4-0 Nederland-Argentinië 2-1 Nederland-België 5-1 Nederland-Spanje 1-1 Nederland-Pakistan 2-1 Nederland-Duitsland 0-1 Nederland-Zuid-Afrika 3-0 Halve finale: Nederland-Australië 1-4 Om het brons: Nederland-Zuid-Korea 2-1 (na verlenging) Selectie Oranje: Guus Vogels (k), Bram Lomans, Diederik van Weel, Erik Jazet, Sander van der Weide, Ronald Brouwer, Piet Hein Geeris, Marten Eikelboom, Jeroen Delmee (c), Josef Kramer (k), Teun de Nooijer, Jaap Derk Buma, Matthijs Brouwer, Karel Klaver, Rob Derikx, Taeke Taekema, Menno Booij. Bondscoach: Joost Bellaart. Assitent: Michel van den Heuvel. Lees ook: De wereldtitel in 1998, dankzij verboden sleepsessies in de ochtend   Het bericht WK-brons 2002: de ‘geweldige slijtageslag’ van Kuala Lumpur verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Indian Dribble #4: De liefde van Seve van Ass voor India

Nederlands Elftal

18/10/2018

In de rubriek ‘Indian Dribble’ lees je alles over het  WK voor mannen in India , dat over zes weken begint. Het WK wordt van woensdag 28 november tot zondag 16 december gespeeld. Vandaag: de liefde van middenvelder Seve van Ass voor het land India. Van Ass heeft door zijn moeder Danique altijd geleerd het chaotische en arme land te omarmen. De gekte, de chaos, het vuil op straat, de mystiek, de bijzondere mensen, de hockeygekte, de felle kleuren die je nog nooit gezien hebt en de geuren die je verleiden of juist afschrikken. Voor de ene hockeyer is het onmogelijk om aan die andere cultuur te wennen. De ander vindt het een droom om voor duizenden Indiërs te hockeyen. Seve van Ass leerde al jong het sprookjesachtige maar arme land te waarderen, waar het WK wordt gespeeld en waar zijn vader Paul van Ass bondscoach was. ‘Mijn moeder heeft op haar achttiende door heel India gereisd, onder andere om haar tante op te zoeken die getrouwd is met een Indiase man en in de Himalaya woont. Daar had mijn moeder de tijd van haar leven. Dat is bij haar altijd blijven hangen en dat enthousiasme heeft ze op ons overgedragen. Met die blik op India ben ik naar het land gegaan’, vertelt Van Ass, die ook de Hockey India League (HIL) speelde. ‘Ze vertelde vaak over de kamelenbeurzen, waar duizenden kamelen geveild werden. Daar was ze diep van onder de indruk. Ze heeft daar zoveel meegemaakt.’ De familie Van Ass is ook met elkaar op rondreis door India geweest. Niet alleen de drukke oude stad Old Delhi en De Taj Mahal bij Agra zijn in het geheugen gegrift. Vooral de bijna drieduizend jaar oude stad Varanasi maakte de meeste indruk bij de aanvoerder van HGC. ‘Die plek is zó intens. Dat is de stad waar mensen gecremeerd worden aan de rivier de Ganges (er worden zo’n vijfhonderd lijken per dag verbrand, red.). Als je rijk bent, word je verbrand met duur cederhout, dat snel brandt. Ben je arm, dan word je verbrand met het slechtste brandhout dat er bestaat, en gaat het een stuk langzamer.’ Aanvoerders Seve van Ass en Thomas Briels van Belgie voor de wedstrijd in de HWL Final in Bhubaneswar, 2017. Foto: Koen Suyk Never a dull moment Van Ass is fan van de mensen in India. ‘Als je aankomt op het vliegveld, of dat nou overdag is of ’s nachts, staan er duizenden Indiërs buiten op straat. Never a dull moment. Ze stellen je echt vragen, dat gebeurt in Nederland niet meer op straat. Het zijn vaak lieve, maar ook trotse mensen, met een overlevingsdrang. Ze vechten voor wat ze waard zijn. Dat zie je soms in hun hockey terug. Bepaalde spelers hebben de neiging om na te slaan.’ Van Ass is zelf een hockeyer, waar de individuele actie, de versnelling en de techniek met bal en stick zijn handelsmerk zijn, zoals dat bij de Indiase hockeyers ook zo is. Die dribbelaars werden ooit acht keer olympisch kampioen, maar dat is van lang vervlogen tijden, de laatste keer was in 1980 in Moskou. Van Ass heeft een dubbel gevoel over de Indiase hockeycultuur . De cultuur die hij goed leerde kennen in zijn periode als speler bij de Uttar Pradesh Wizards, in Lucknow. ‘Ik weet nog dat ik het WK in 2010 zat te kijken. India tegen Australië. Een Indiase speler stuurde drie Australiërs helemaal het bos in. Ik dacht dat hij de beste speler van India was, maar volgens mij heeft hij daarna nooit meer een interland gespeeld. Om naar te kijken vind ik het Indiase hockey heel leuk. Het is een ander verhaal om met ze samen te spelen. Dan voel je in het veld toch ook de beperking. Echt combineren, echt samenspelen zit er toch niet in. Het is aan de bal vooral alles of niets.’ De sfeer in Bhubaneswar voor de wedstrijd India-Pakistan. Foto: Koen Suyk ‘Bhubaneswar is meer het échte India’ Het Nederlands elftal verblijft straks een kleine maand in India, in WK-speelstad Bhubaneswar. Oranje slaapt dan in een soort resort , waar er genoeg ruimte is om buiten te ontspannen. Dat is alleen minder makkelijk, buiten het resort. ‘Ik ben ook in Mumbai geweest. Dat is best een leuke stad, met lekker eten en cafés die mensen uit het Westen prettig vinden’, constateert Van Ass. ‘Maar Bhubaneswar is meer het échte India. Bhubaneswar geeft meer een dorpsgevoel. Alsof er maar een paar straten lopen, terwijl er 800.000 mensen wonen. Naar westerse maatstaven zijn er weinig faciliteiten en is er weinig te doen. De meeste spelers van ons team geloven het wel daar en wagen zich niet buiten het resort. Dat is begrijpelijk. Natuurlijk hebben we het wel geprobeerd en eens bij een shopping mall Indiase broodjes gehaald, maar dat was geen groot succes.’ Met alle liefde in de familie van Ass voor India, zou het kunnen dat er familie van een van de aanvoerders van Oranje komt aanmoedigen tijdens het WK. Maar de vluchten zijn nog niet geboekt. ‘Nee, want ik moet eerst nog geselecteerd worden’, zegt Van Ass, die net als iedereen volgende week pas zeker weet hoe de definitieve WK-selectie van Oranje eruit ziet. Paul van Ass, de vader van Seve van Ass, als bondscoach van India in Antwerpen, 2015. Links toenmalig sterspeler Sardar Singh. Foto: Koen Suyk ‘Indian Dribble’ is sinds de Olympische Spelen van 1956 de naam van de technische Indiase dribbel, waarbij de bal snel van links naar rechts wordt gehaald. Lees ook: Indian Dribble #1: Voor 1,20 euro spotgoedkoop naar WK-wedstrijden Oranje Indian Dribble #2: Het dorpje Sansarpur, roots van het Indiase hockey Indian Dribble #3: De trainingsweek van Oranje en Bakker ontleed   Het bericht Indian Dribble #4: De liefde van Seve van Ass voor India verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Peesblessure houdt Lidewij Welten maanden aan de kant

Nederlands Elftal

11/10/2018

Voor Lidewij Welten zit het hockeyjaar 2018 er definitief op. De 28-jarige aanvaller van Den Bosch en Oranje heeft schade opgelopen aan de pees van haar rechterhamstring, zo bleek deze week na uitgebreid onderzoek. Ze mist het restant van de eerste competitiehelft met Den Bosch en moet ook de Champions Trophy met de Oranje Dames aan zich voorbij laten gaan. Welten liep de blessure vorige week vrijdag op in de uitwedstrijd tegen Laren (1-1), bij een individuele loopactie langs twee tegenstanders. Ze schreeuwde het ineens uit van de pijn en greep meteen naar haar rechterbeen. Ze kon slechts met ondersteuning van fysiotherapeut Peter van der Beek van het veld afstappen. ‘Ik wist al meteen: dit is foute boel’, reageert Welten. ‘Ik maakte bij mijn actie een zijpas, kreeg een licht duwtje en toen voelde ik de pijn. Het is echt domme pech. Geen idee wat de precieze oorzaak is geweest. Wat ik wel weet is dat het zomaar vier tot zes maanden kan duren voordat ik weer wedstrijden kan hockeyen.’ Sterk lichaam Welten onderging maandag in Eindhoven en woensdag in Amsterdam een MRI-scan om de precieze schade in de pees te kunnen bepalen. Daaruit kwam nog geen heldere diagnose naar voren, maar het werd wel duidelijk dat de pees nog vast zit aan het bot. Tussen die scans door deed ze onder begeleiding van de fysiotherapeuten Camiel van Druten en Rik Tacken van Veel Beter Fysiotherapie al specifieke oefeningen om haar spieren en gewrichten in conditie te houden. Welten: ‘De artsen hebben even overwogen de beschadigde pees te opereren, maar daar zien we vanaf. Mijn lichaam is sterk en verkeert in goede conditie. Ik heb geen problemen met lopen, kan zitten en kan mijn knie optillen. Dat ik nu al met de fysio aan de slag kan, is een positief signaal. Ik heb ook helemaal geen bloeduitstorting gehad, terwijl dat doorgaans bij een dergelijke blessure heel normaal is. Dat geeft me veel vertrouwen in een sterke comeback.’ Geen Champions Trophy Welten mist door haar blessure de rest van de eerste competitiehelft in de Livera Hoofdklasse Dames en kan met het Nederlands elftal ook niet deelnemen aan de strijd om de Champions Trophy. Die wordt van 18 tot en met 25 november in China gehouden. Het is de allerlaatste editie van het toernooi dat in 2019 van de hockeykalender verdwijnt en door de Hockey Pro League wordt vervangen. ‘Jammer van die Champions Trophy, want ik had veel zin om dat toernooi te spelen’, zegt Welten. ‘Wanneer ik volgend jaar weer wedstrijden kan spelen, weet niemand. Ik moet de komende periode heel goed naar mijn lichaam luisteren. De artsen hebben gezegd dat ik voor een wonderbaarlijk snel herstel zou kunnen kiezen, maar dan is de kans aanwezig dat deze blessure terugkeert. Dat wil ik voorkomen, want mijn hoofddoel is de Spelen van Tokyo in 2020. En dat toernooi staat sneller voor de deur dan je denkt.’ Einde aan geweldig jaar De peesblessure maakt een abrupt einde aan een uitstekend hockeyjaar voor Welten. In het voorjaar hield een zeurende achillespees haar nog aan de kant, maar eind april was ze op tijd fit om met Den Bosch aan de play-offs om de landstitel deel te nemen. Daarin groeide ze snel naar haar vertrouwde vorm en was ze tegen SCHC (halve finales) en Amsterdam (finale) goed voor vier doelpunten en tal van wervelende acties. Na het winnen van de landstitel en de EHCC met Den Bosch kende Welten ook een heerlijke zomer met het Nederlands elftal. In Londen veroverde de ploeg van bondscoach Alyson Annan met overmacht de wereldtitel na een 6-0 zege op Ierland in de finale. Welten slalomde als vanouds over het veld en had met vijf treffers een groot aandeel in het Oranje-succes. Lidewij Welten (voorgrond) na het winnen van de wereldtitel afgelopen zomer. Foto: Koen Suyk Sterker terugkomen Welten kende sowieso een ijzersterk interlandjaar, waarin ze in zeventien interlands met Oranje goed was voor vijftien doelpunten en negen assists. Geen enkele andere speelster was in 2018 bij zoveel interlanddoelpunten betrokken. Welten: ‘Een blessure als deze is zuur, zeker omdat ie zomaar uit het niets komt. Maar ik ben optimistisch van aard en dat gaat mij helpen bij het herstel. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik sterker terugkom. Ik heb lieve en betrokken mensen om me heen die me daarbij optimaal kunnen helpen. Het is de knop omzetten en er alles aan doen om er straks weer te staan.’ Het bericht Peesblessure houdt Lidewij Welten maanden aan de kant verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Annan over de groep van 45: ‘We kunnen niet anders’

Nederlands Elftal

11/10/2018

Met een trainingsgroep van liefst 45 speelsters begon bondscoach Alyson Annan dinsdag de voorbereiding op de Champions Trophy in China (17-25 november) en de Pro League, de landencompetitie die in januari begint. ‘Ik geloof dat wij een van de weinige landen zijn die het op deze manier doen. Maar we kunnen niet anders.’ Het was dinsdagmiddag een bijzonder gezicht in het clubhuis van Kampong, waar de trainingsgroep zich verzamelde. De wereldkampioenen, die elkaar na het gewonnen WK in Londen in augustus weer voor het eerst bij Oranje zagen, vielen elkaar in de armen. Het moment daarop schudden ze de ene na de andere hand van de liefst veertien nieuwe gezichten die zich voor het eerst bij Oranje meldden. Het was een mooi contrast tussen de speelsters die richting het WK een hecht collectief zijn gaan vormen en de speelsters die zich aan elkaar voorstelden. Een teken van een nieuw begin. Groep van 45 gesplitst in twee groepen Het moment viel precies tussen de ochtend- en de middagtraining in. Vanwege de grootte van de spelersgroep heeft Annan ervoor gekozen de groep van 45 in tweeën te splitsen. ’s Ochtends trainde ze met achttien speelsters, ’s middags met z’n twintigen. De twee groepen zijn volgens Annan kwalitatief ongeveer gelijkwaardig en zijn samengesteld op basis van positie, club en ervaring. Ze deden allebei precies dezelfde training. Zeven namen ontbraken vanwege een blessure: Lidewij Welten, Marloes Keetels, Maartje Krekelaar (Den Bosch), Kelly Jonker (Amsterdam), Michelle Fillet (Kampong), Lisa Post (Oranje-Rood) en aanvoerder Carlien Dirkse van den Heuvel (SCHC). Bondscoach Alyson Annan. Foto: Koen Suyk Na de Champions Trophy maakt Annan de selectie voor de Pro League bekend Annan: ‘In de Pro League mogen we 32 speelsters inzetten. Die zullen we ook alle 32 laten spelen. Omdat we meteen na de Champions Trophy de selectie voor de Pro League bekendmaken, is het belangrijk dat we nu al zicht op de speelsters krijgen die in aanmerking voor die selectie van 32 komen. Dat is de reden dat we een groep van 45 speelsters hebben samengesteld. Dit is de enige manier waarop we een goed beeld kunnen krijgen. Bovendien moeten we rekening houden met blessures.’ De komende twee dinsdagen krijgen de 45 speelsters opnieuw per dag allemaal één training van Annan, wederom verdeeld over twee groepen. Drie keer heeft de bondscoach hen dus in actie gezien wanneer ze op woensdag 24 oktober de selectie voor de Champions Trophy bekendmaakt, die uit achttien speelsters en twee of drie reserves bestaat. Zij trainen in een periode van twee weken vier keer, waarna ze op dinsdag 13 november naar China vliegen, vier dagen voor hun eerste wedstrijd tegen Japan. Er worden steeds hogere verwachtingen aan de dames gesteld, terwijl wij steeds minder tijd met ze hebben. Bondscoach Alyson Annan Annan: ‘Er worden steeds hogere verwachtingen aan de dames gesteld, terwijl wij steeds minder tijd met ze hebben. Natuurlijk gaan we naar China om te winnen, maar we moeten ook realistisch blijven. Op dit moment kunnen we niet zeggen dat we ons echt op de Champions Trophy aan het voorbereiden zijn. Die tijd hebben we gewoon niet. De tijd die we wel hebben, is het minimale van het minimale. Zelfs dáárvoor hebben we moeten vechten. Maar het is zoals het is. Ik moet ermee leren leven. Maar zou ik het graag anders zien? Absoluut.’ Annan weet nu al dat ze niet haar beste selectie naar de Champions Trophy stuurt. Met enkele internationals die de afgelopen jaren veel wedstrijden hebben gespeeld, is afgesproken dat zij voor het begin van de zware Pro League rust krijgen. Om welke speelsters het gaat, wil ze nog niet zeggen. De Oranje Dames die in augustus wereldkampioen werden in Londen. Foto: Koen Suyk De verre uitwedstrijden worden verdeeld Na de Champions Trophy maakt Annan de selectie voor de Pro League bekend, die in de week van 10 januari een week op stage gaat naar Spanje. Daarna wordt de selectie in groepen verdeeld voor de vijf uitwedstrijden buiten Europa, waarmee de Oranje Dames de Pro League beginnen. Een team van twintig speelsters reist voor de openingswedstrijden naar Nieuw-Zeeland (27 januari) en Australië (2 februari) af. Twaalf speelsters blijven thuis. Zij bereiden zich voor op de uitwedstrijden tegen de Verenigde Staten (16 februari) en Argentinië (24 februari) en worden vergezeld door maximaal acht speelsters die ook in Nieuw-Zeeland en Australië van de partij zijn. Degenen die niet naar de Verenigde Staten en Argentinië gaan, blijven thuis en trainen door. Zij spelen in China (3 maart) de laatste uitwedstrijd buiten Europa met het deel dat niet naar Australië en Nieuw-Zeeland is geweest, maar wel naar de VS en Argentinië. Twaalf speelsters van Jong Oranje Niet voor niets heeft Annan in de trainingsgroep van 45 twaalf speelsters van Jong Oranje opgenomen. ‘Veel landen willen de Pro League geloof ik met twintig speelsters alle uit- en thuiswedstrijden gaan spelen. Dat doen wij om twee redenen niet. Allereerst verspreiden we op deze manier de belasting. Daarnaast is dit het ultieme moment om jonge speelsters internationale ervaring op te laten doen richting de Olympische Spelen van Tokio en daarna. Dat is een van de pluspunten van de Pro League.’ Met de kritiek die de Pro League van meerdere kanten krijgt, kan Annan niet zoveel. ‘Er zijn veel mensen die vooraf al een mening hebben. Ik zou willen zeggen: laten we het eerst maar afwachten. Je kunt pas een mening over de Pro League vormen als er een seizoen van is geweest. Dan zien we wel of het leuk is. Ik maak me er nu niet druk om.’ Het bericht Annan over de groep van 45: ‘We kunnen niet anders’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Indian Dribble #3: De trainingsweek van Oranje en Bakker ontleed

Nederlands Elftal

10/10/2018

In de rubriek ‘Indian Dribble’ lees je alles over het  WK voor mannen in India , dat over zeven weken begint. Het WK wordt van woensdag 28 november tot zondag 16 december gespeeld. Vandaag: een blik op de trainingsweek van international Billy Bakker (29). Een van de aanvoerders van Oranje verdeelt de tijd in aanloop naar het WK tussen Oranje, de club, zijn hockeyschool BP college en het gezin. Op dit moment traint het Nederlands elftal twee dagen per week met elkaar. Dat wordt na de eerste helft van de hoofdklassecompetitie richting het WK vijf dagen fulltime. Maandag 10:30-10:45 Aanwezig op sportcentrum Papendal 11:00-12:00 Krachttraining Billy Bakker: ‘Maandagochtend ga je, wat er ook op zondag is gebeurd tijdens de wedstrijden tegen elkaar, snel weer over op de orde van de dag met Oranje. We doen meestal zo’n uur en een kwartier krachttraining. De krachttraining is best wel pittig op die maandagochtend. Zeker in combinatie met de middagtraining. Daar vergis je je als speler toch wel in. Dan heb je toch een wedstrijd in de benen. Dan stapelt dat zich qua fysieke belasting toch op.’ Lacht: ‘Die krachttraining is voor mij niet het leukste moment. Dat is niet waarvoor ik op hockey ben gegaan. Maar ik probeer er wel altijd wat leuks van te maken.’ 12:00-13:00 Lunch ‘De lunch is op Papendal altijd goed geregeld. Het eten is echt lekker en elke keer weer anders. De variatie in de keuken helpt wel, als je er zo vaak bent als wij. Zo ben ik fan van de gezonde kipburger die ze hier soms hebben. Natuurlijk zien we elkaar als internationals vaak, maar het is leuk om de interactie met elkaar te hebben. En als je daar even minder zin in hebt is dat ook prima. Het hangt er maar van af hoe je je zelf voelt. Na de lunch doen we vaak spelletjes, zoals ‘One Bounce’. Vooral de opdrachten en de discussies daarover zijn erg leuk. Zo heeft iemand weleens verplicht een nachtje extra op Papendal moeten slapen, omdat hij een potje had verloren.’ 15:00-16:30 Training ‘Dit is vaak een technische training. Met bijvoorbeeld strafcorners en veel afronden.’ 17:30 Avondeten, daarna eventueel meeting 19:30 Vrij ‘Ook het avondeten is op Papendal gelukkig lekker. Daarna zijn er regelmatig meetings met elkaar. Het hangt van de begeleiding af. Wat dat betreft leef je hier op Papendal echt van uur tot uur. Zo voelt het. Als we geen meeting hebben, dan ga ik voor BP College nog weleens een uur mails versturen. Maandag slaap ik zelf altijd op Papendal. Elke week met iemand anders, dat deelt de begeleiding in.’ Dinsdag 08:00-08:30 Ontbijt 10:00-11:30 Training 12:00-13:00 Lunch ‘Dinsdagochtend is vaak een harde training met fysieke trainer Auke Klarenbeek. Daarna is het weer lunchen, rusten en trainen.’ 15:00-16:30 Training Bakker heeft een klein pleistertje boven zijn linkeroog. Overgehouden aan een tik van de stick op de training met Oranje, afgelopen week. ‘Dinsdagmiddag doen we vaak een training met partijvormen. Dat gaat er intensief aan toe. Maar ik denk wel fair . We houden elkaar heel, maar het gaat wel hard. Na de tweede training op dinsdag kun je ervoor kiezen te blijven slapen en woensdagochtend krachttraining op Papendal te doen. Of je kunt ervoor kiezen naar huis te gaan. Ik ga dinsdagavond altijd naar huis.’   Billy Bakker en Seve van Ass op de training. Foto: Koen Suyk Woensdag Krachttraining Oranje ‘Dit kan ik ‘s ochtends of ‘ s avonds doen. Het hangt ervan af wat het beste uitkomt.’ Werken voor BP College, op kantoor in Amsterdam-West. Met o.a. compagnon en teamgenoot Mirco Pruyser ‘Elke woensdag zit ik met Mirco op ons kantoor, waar we met BP College hockeykampen en clinics organiseren. Ik vind het mooi om iets aan te bieden aan kinderen om ze beter te maken als hockeyer, of dat nou om een forehandslag gaat of een aanname. Het is vooral veel plannen en zorgen dat de business groeit. Het is mooi om me hier strategisch mee bezig te houden.’ Donderdag 09:30-11:00 Training Amsterdam 11:00-12:30 Lunch Amsterdam 12:30-14:00 Training Amsterdam ‘Donderdag is er altijd de dubbeltraining bij Amsterdam. Dat is meestal wel pittig. Donderdag na 14:00 ga ik een middag wat doen met mijn zoon James. Dinsdag- en donderdagavond zijn voor mijn gezin. Dan kan ik bij mijn vriendin Claire en zoon James (vier maanden oud, red.) zijn.’ Vrijdag Werken BP College 18:00 Training Amsterdam (of wedstrijd in dubbelweekend) ‘Af en toe doe je nog weleens een drankje met elkaar na de training. Maar vaak ga ik ook om half tien ’s avonds naar huis.’ Zaterdag De enige dag zonder hockey- of krachttraining ‘Zaterdag houd ik meestal helemaal vrij. Ik krijg best veel verzoeken om bij hockeyclubs langs te gaan, maar dat houd ik vaak af. Zaterdag is een beetje de heilige vrije dag voor ons. Natuurlijk ga ik weleens ’s avonds met vrienden afspreken, maar zeker in deze periode van WK-voorbereiding is het gewoon te druk voor dat soort dingen. Dat komt na het WK wel weer.’ Zondag 14:45 Hoofdklassewedstrijd met Amsterdam ‘Dit is voor mij nu wel het hoogtepunt van de week. In deze fase is dit het belangrijkste hockeymoment. Dit is waarvoor je op hockey bent gegaan en het moment dat je kunt concurreren met de anderen.’ Billy Bakker in actie tegen Bloemendaal (2-2). Jorrit Croon, Florian Fuchs en Arthur van Doren van Bloemendaal er omheen. Foto: Koen Suyk ‘Indian Dribble’ is sinds de Olympische Spelen van 1956 de naam van de technische Indiase dribbel, waarbij de bal snel van links naar rechts wordt gehaald. Lees ook: Indian Dribble #1: Voor 1,20 euro spotgoedkoop naar WK-wedstrijden Oranje Indian Dribble #2: Het dorpje Sansarpur, roots van het Indiase hockey Het bericht Indian Dribble #3: De trainingsweek van Oranje en Bakker ontleed verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Uitzwaaiwedstrijd Oranje Heren tegen Ierland op Hurley

Nederlands Elftal

10/10/2018

In aanloop naar het WK in Bhubaneswar (India) spelen de Oranje Heren op maandag 19 november een uitzwaaiwedstrijd tegen Ierland op Hurley. Deze interland in het kader van de Rabo Super Serie start om 19.00 uur in het Amsterdamse Bos. Kaarten voor dit uitzwaaiduel kosten vijf euro en zijn te bestellen via hockey.nl . Het duel is de laatste testcase voor de ploeg van bondscoach Max Caldas op eigen bodem. Anderhalve week later, op zaterdag 1 december, begint voor Oranje het wereldkampioenschap met een wedstrijd tegen Maleisië. De andere tegenstanders in de poule zijn Pakistan en Duitsland. WK-deelnemer Ierland wordt getraind door Alexander Cox, de voormalige assistent van Caldas en de huidige trainer van landskampioen Kampong. Het doel van Ierland wordt verdedigd door David Harte, goalie van Kampong.   Het bericht Uitzwaaiwedstrijd Oranje Heren tegen Ierland op Hurley verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Max Caldas vijftig dagen voor WK: ‘Willen onszelf overtreffen’

Nederlands Elftal

09/10/2018

Over exact vijftig dagen start voor de Oranje Heren het WK in India. Hoog tijd voor een uitgebreid interview met bondscoach Max Caldas over de voorbereiding en het rap naderende selectiemoment en dus zochten we hem maandagmiddag op een zonnig Papendal op.  Andere onderwerpen van gesprek: toernooikriebels, selectiedruk binnen de groep, de tegenstanders in de poulefase, zijn volle weekschema en het ‘keepersvraagstuk’. Want, kiest de bondscoach voor één keeper tijdens het WK of verdedigen Pirmin Blaak en Sam van der Ven weer om en om het doel van Oranje? Bekijk het interview met Caldas hierboven! Het bericht Max Caldas vijftig dagen voor WK: ‘Willen onszelf overtreffen’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Trainingsgroep Jong Oranje Heren bekend

Nederlands Elftal

08/10/2018

Bondscoach Michiel van der Struijk van Jong Oranje Heren heeft de trainingsgroep bekendgemaakt waarmee hij vanaf 16 oktober gaat trainen op weg naar het EK volgend jaar in het Spaanse Valencia. De groep bestaat op dit moment uit 24 spelers en twee keepers. De Europese titelstrijd voor teams U21 jaar wordt gespeeld van 13 tot en met 21 juli 2019. Ook Jong Oranje Dames komt daar in actie. Trainingsgroep Jong Oranje Heren Bekijk hieronder de volledige trainingsgroep van de Jong Oranje Heren.   Voornaam Achternaam Club Bram Battum, van Kampong Teun Beins Oranje-Rood Koen Bijen Klein Zwitserland Justen Blok Rotterdam Hidde Brink (K) Pinoké Valentijn Charbon Almere Daan Dekker Almere Joost Eijck, van Victoria Daniel Haan, de Almere Tjep Hoedemakers Rotterdam Ties Klinkhamer Laren Teun Kropholler Kampong Max Kuijpers Oranje-Rood Silas Lageman Kampong Hugo Lokhorst Schaerweijde Floris Middendorp Hattem Casper Roelofs Kampong Pepijn Scheen Pinoké Jibbe Staps Tilburg Karst Timmer HGC Olivier Tongeren, van HGC Jasper Tukkers Den Bosch Jim Venne, van de Oranje-Rood Koen Visser Kampong Sam Vlasman Laren David Wolff (K) Kampong   Het bericht Trainingsgroep Jong Oranje Heren bekend verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Charlotte Vega en Valerie Magis over hun afwezigheid in Oranje

Nederlands Elftal

08/10/2018

Charlotte Vega (Amsterdam) en Valerie Magis (Oranje-Rood) waren afgelopen week de twee opvallendste afwezigen in de 45-koppige trainingsgroep waarmee bondscoach Alyson Annan zich gaat voorbereiden op de Champions Trophy in China en de Pro League. Na afloop van de wedstrijd tussen Oranje-Rood en Amsterdam (1-2) gaven beide speelsters voor de camera een korte reactie op dit voor hen slechte nieuws. Eind vorig jaar behoorden de twee ervaren speelsters allebei voor het laatst tot de trainingsgroep van Oranje, dat zich toen voorbereidde op de Hockey World League in Nieuw-Zeeland. Voor dat toernooi werden Vega en Magis niet geselecteerd. Annan riep hen ook niet op voor de trainingsgroep die zich voorbereidde op het WK, afgelopen zomer in Londen. Valerie Magis had nog steeds hoop Valerie Magis is bij haar club Oranje-Rood aan een goed seizoen bezig. Ze maakte al vijf goals uit een strafcorner en was tegen Amsterdam qua veldspel een van de uitblinkers van Oranje-Rood. Eind vorig jaar hoorde de 35-voudig international van Annan dat de bondscoach haar niet meer zou selecteren. Toch hield Magis vanwege haar goede vorm stiekem hoop op een plekje in de trainingsgroep, die uit liefst 45 speelsters bestaat. Daarvan mag Annan er 32 inschrijven voor de Pro League. Magis won met Nederland brons op het EK van 2013 in Boom en zilver op het EK van 2015 in Londen. Tijdens de Champions Trophy van 2014 in Mendoza won ze met de Oranje Dames brons. Charlotte Vega wist dat Annan haar niet ging oproepen Spits Charlotte Vega wist dat Annan haar niet zou selecteren. Toen ze eind vorig jaar afviel voor de Hockey World League in Nieuw-Zeeland, heeft zij net als Magis een gesprek met de bondscoach gehad. Daarin kreeg Vega te horen dat Annan haar niet meer zou oproepen. De goalgetter van Amsterdam speelde 21 interlands voor Oranje, waarin ze vijf keer scoorde. In de zomer van 2017 speelde ze onder Annan de Hockey World League Semi-Final in Brussel. Het bericht Charlotte Vega en Valerie Magis over hun afwezigheid in Oranje verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

De wereldtitel in 1998, dankzij verboden sleepsessies in de ochtend

Nederlands Elftal

07/10/2018

In aanloop naar het WK in India blikken we i n de serie ‘WK-historie Oranje’ terug op de WK’s van het Nederlands elftal sinds 1998. We beginnen met de laatste wereldtitel van Oranje, toen strafcornerschutter Bram Lomans (43) samen met coach Roelant Oltmans elke ochtend stiekem het stadion van FC Utrecht binnensloop om te trainen. Het bleek de sleutel tot de wereldtitel. De laatste keer dat de Oranje Heren de wereldtitel wonnen, voelt in hockeygrootmacht Nederland, met een kleine duizend kunstgrasvelden, als een eeuwigheid geleden. 1998 is het jaar dat Céline Dion op nummer 1 stond in de top-40 met ‘My heart will go on’ , het titelnummer van de populaire film Titanic. Het was het jaar dat ‘Boom, boom, boom, boom!!’ van de Vengaboys vier weken lang de bestverkochte single was. Het WK in het voetbalstadion was ook het eerste internationale titeltoernooi waar er zonder buitenspel (!) werd gespeeld, en het laatste toernooi waar de interchange-regel gold. Tijdens de strafcorner mocht er gewisseld worden. Juist die strafcorner was de eerste wedstrijden het grote probleem. Het wapen dat olympisch kampioen Oranje op cruciale momenten vaak die grote titels had geschonken. Dé specialist was Bram Lomans, die met zijn lange lijf de bal altijd ziedend hard tegen de touwen kon slingeren. Maar na drie wedstrijden stonden er nul goals achter zijn naam. Er was meer tegenslag voor Nederland. Vlak voor het toernooi moest Sander van Heeswijk zich door een klaplong laten vervangen door reserve Rogier van ’t Hek. Leo Klein Gebbink moest vanwege nare privé-omstandigheden het WK moest verlaten. In de poulefase werd de ploeg in de derde wedstrijd in het eigen Galgenwaard met 1-5 vernederd door Duitsland, wat intern voor rumoer zorgde. Ook de finale leek de verkeerde kant op te gaan: tegen het sterke Spanje stonden de oranjehemden in de finale voor het eigen publiek met nog dertien minuten te spelen 0-2 achter. Dat was het signaal voor de grote mannen van Oranje en HGC en Bloemendaal om op te staan. Teun de Nooijer en Stephan Veen met de wereldbeker. Daarachter Piet-Hein Geeris. Foto: Jeroen van Bergen/KNHB Veen, Lomans en De Nooijer beslisten de finale Eerst was het aanvoerder Stephan Veen die met een heerlijke en doeltreffende solo vanaf zijn geliefde rechterkant het startsein gaf voor een comeback. Een minuut later was het de twee meter lange Bram Lomans die vanaf de kop van de cirkel de 2-2 binnen pushte. Bij een 2-2 stand na zeventig minuten werd er vijftien minuten verlengd, voordat strafballen zouden uitmaken wie zich vier jaar wereldkampioen mocht noemen. Nog één laatste strafcorner, een paar momenten voordat er strafballen gepusht moesten worden. Coach Roelant Oltmans fluisterde Lomans in dat de bal vooral op het doel moest, zodat Oranje kans had op een rebound. Een instructie waar het lange Wassenaarse kanon twintig jaar later over twijfelt, maar daarover later meer. Lomans pushte naar eigen zeggen zo hard mogelijk op de goal. De Spaanse keeper Jamon Jufresa redde. De bal stuiterde hoog op, voor de stick van De Nooijer, die de bal vanaf schouderhoogte knap in het goal knuppelde. Het zou de derde en laatste keer zijn dat Nederland zich wereldkampioen mocht noemen. Bram Lomans pusht in de finale zijn gevreesde strafcorner. Foto: Jeroen van Bergen/KNHB De tijd begon te dringen voor de enige Nederlandse strafcornerspecialist Door de interchange-regel speelde de 23-jarige verdediger Lomans bijna geen minuten. Hij kwam elke keer koud van de bank af, als hét kanon, om daarna weer op de bank plaats te nemen. Dat Lomans met die moeilijke opdracht om kon gaan, bewijzen zijn 141 doelpunten in 205 interlands. Maar het had heel anders kunnen lopen. In aanloop naar het WK kreeg de lange Lomans last van een liesblessure, waardoor hij moeilijk kon uitstappen. Strafcorners oefenen op het nagelnieuwe en snelle maar ook gladde nylonveld was onmogelijk. De tijd begon te dringen voor de enige Nederlandse strafcornertroef. Toen het toernooi begon, kon Lomans weer slepen. Maar zonder succes. Hij miste ritme en vertrouwen. Tegen Canada (3-1) en India (5-0) lukte het niet. In de nederlaag tegen Duitsland (1-5) zocht Oranje het al in strafcornervarianten, vanwege de haperende corner. Het grote probleem: tijdens het toernooi mocht Oranje niet trainen op het snelle wedstrijdveld dat in het stadion van FC Utrecht was gelegd. Dáár moest het kanon Lomans exploderen, maar dat gebeurde maar niet. ‘Als het hek van de Bram is’, daar was het even op wachten tijdens het WK in 1998. Foto: Jeroen van Bergen/KNHB Elke ochtend voor dag en dauw naar het stadion van FC Utrecht Bondscoach Roelant Oltmans moest creatief zijn om zijn enige echte strafcornerspecialist aan het scoren te krijgen. Oltmans bedacht trainingssessies in de vroege ochtend, als het Nederlands elftal nog sliep en er nog niemand was in het stadion waar 15.000 mensen in pasten. Oranje verbleef in hotel Oud London in Zeist. Elke ochtend maakten Oltmans en Lomans (‘Ik had nooit zo’n moeite met vroeg opstaan. Roelant wat meer’) samen rond zes of zeven uur ’s ochtends de autorit naar het Herculesplein in Utrecht. Oltmans kende een vrijwilliger van het toernooi goed, die er elke dag al vroeg was. ‘Die vrijwilliger heb ik nog op mijn netvlies staan. Hij deed elke ochtend aan de achterkant van het terrein een hekje open, waardoor wij het stadion in konden. Diezelfde vrijwilliger had er ook al voor gezorgd dat het veld gesproeid was’, vertelt Lomans twintig jaar later. ‘Een zak met ballen was het enige wat Roelant en ik bij ons hadden. Dan kwamen we het stadion in en ging ik snel even wat warmlopen. Ik pushte elke ochtend zo’n honderd ballen. Dan zat Roelant in dat lege stadion op z’n knieën, om die ballen een voor een neer te leggen. Dat ging echt niet vrijblijvend. Roelant kon dan wel hard zijn. Die zat er echt niet alleen om mij een goed gevoel te geven. Als het niet hard genoeg in de hoek ging, kreeg ik dat te horen. Ik had die sessies nodig. Ik wist gewoon dat ik door die liesblessure te weinig had getraind op de sleeppush.’ Elke dag schoven Oltmans en Lomans na hun geheime trainingssessie meteen aan bij het ontbijt van hun teamgenoten. Roelant Oltmans en Bram Lomans een paar weken voor het begin van de Champions Trophy in Breda, 2018. Oltmans als bondscoach van Pakistan, Lomans als strafcornerexpert. Foto: Willem Vernes Lomans kwam na een mislukte stafcorner helemaal los Als Nederland het op moet nemen tegen Zuid-Korea, twee dagen na de 1-5 tegen Duitsland, lijkt het bij een 0-1 achterstand na rust met Oranje de verkeerde kant op te gaan in eigen land. Maar dan betalen de honderden ballen die Lomans met de slaap in zijn ogen pushte, zich eindelijk uit. ‘Ik wilde tegen Zuid-Korea, zoals vaker, de bal aan de handkant van de keeper pushen. Dat was mijn favoriete hoek. De bal bleef in mijn stick hangen en ging er zo aan de andere kant in. Maar die eerste treffer was voor mij zó bevrijdend. Ik durfde toen ook met mijn lies weer vol door te pushen.’ Lomans en Oranje waren daarna los. Hij maakte een hattrick tegen Zuid-Korea, scoorde twee keer tegen Nieuw-Zeeland en liefst drie keer in de halve finale tegen angstgegner Australië (6-2). Volgens Lomans scoor je alleen de directe sleep als je niet op safe gaat Uiteraard zou Lomans de geschiedenis niet willen herschrijven, met de laatste corner die hij pushte en de rebound waarmee De Nooijer Oranje voor de laatste keer de beste van de wereld maakte. Toch is zijn visie over hoe je strafcorners moet pushen wel veranderd in al die tijd. Lomans geeft zelf veel strafcornertraining in de Hoofdklasse. Hij helpt specialisten niet alleen met de techniek, maar ook met de spanning van het moment. ‘Ik had weinig last van zenuwen, behalve bij die strafcorner tegen Spanje in de verlenging. Oltmans had dat ook door, dus die zei dat ik in ieder geval op de goal moest pushen. Maar nu weet ik wel: alle ballen die je als specialist vooral op de goal pusht, zodat er nog een rebound komt, gaan er eigenlijk nooit direct in. Je scoort alleen een directe corner als sleper als je niet voor te safe gaat. Nu pakte het natuurlijk geweldig uit, omdat Teun daar stond.’ Het hek is van de Bram. Foto: Jeroen van Bergen/KNHB WK Hockey 1998. Stadion Galgenwaard, Utrecht. Nederland-Canada 3-1 Nederland-India 5-0 Nederland-Duitsland 1-5 Nederland-Zuid-Korea 4-2 Nederland-Nieuw-Zeeland 4-2 Halve finale: Nederland-Australië 6-2 Finale: Nederland-Spanje 3-2 (na verlenging) Selectie Oranje: Ronald Jansen (k), Bram Lomans, Leo Klein Gebbink, Erik Jazet, Tycho van Meer, Wouter van Pelt, Sander van der Weide, Jacques Brinkman, Piet-Hein Geeris, Stephan Veen (c), Rogier van ‘t Hek, Jeroen Delmee, Bart Looije (k), Teun de Nooijer, Remco van Wijk, Jaap-Derk Buma. Bondscoach: Roelant Oltmans. Assistent: Maurits Hendriks. Manager: Aad Ouborg.   Het bericht De wereldtitel in 1998, dankzij verboden sleepsessies in de ochtend verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen