Categorie: Nederlands Elftal

19/12/2012


Dit was 2012: De inktzwarte dag van Willemijn Bos

In de laatste maand van 2012 blikken wij terug op de 31 opmerkelijkste pieken en dalen van het hockeyjaar. Vandaag in deel negentien: de ongelooflijke pech van Willemijn Bos. Anderhalve week voor de start van de Olympische Spelen keek Bos vol vertrouwen de wereld in. De Drentse had duidelijk zin in haar eerste olympiade. Ze gaf aan dat ze zich wilde verbeteren in één-tegen-één-duels. En dat ze minder ‘domme inleverballen’ van zichzelf wilde zien. Frank de Boertjes, zoals Bos ze noemde. Voor de rest wilde ze lekker hockeyen. Niets leek een mooi toernooi en een prachtige levenservaring in de weg te staan. Tot dat ene, fatale moment. Een onbenullig oefenwedstrijdje tegen de Verenigde Staten werd het eindstation voor de verdediger in Londen. In de slotfase wilde zij voorkomen dat een tegenstander uithaalde met de backhand. De Amerikaanse raakte uit balans. Viel met haar volle gewicht op de knie van Bos. De pechvogel van Oranje hoorde alles in haar gewricht knappen en kraken. Bos had pijn. Veel pijn. Maar ze kon een beetje lopen. Dat gaf hoop. Hoop, die achteraf vergeefs bleek te zijn. Een MRI-scan in het olympisch dorp zorgde voor een schokkende uitkomst. De kruisband van Bos was zo goed als afgescheurd, haar olympische droom aan flarden gereten. Op de dag van de openingsceremonie verliet Bos uit het olympisch dorp. Ze pakte haar tas. Kocht een aantal souvenirs. Ging ondertussen nog op de foto met Usain Bolt. En vertrok uit Londen. Bos ging door het hek, naar een taxi. Diezelfde avond zou ze nog bij haar ouders in Eelde aankomen. Haar team, waarmee zij zo graag een gooi had gedaan naar goud, bleef achter. Met tranen in haar ogen zag Bos haar ploeggenoten aan de Spelen beginnen. Na een week keerde ze terug in het olympisch dorp. Bos schoof aan als studiogast bij Mart Smeets. Ook als co-commentator bij Geerhard de Grooth op Radio 1. Na de gewonnen finale kwam de ongeluksvogel op het veld. Op krukken hinkte ze naar de uitzinnige groep, die al klaar zat voor de kampioensfoto. Bos schaarde zich bij haar team, dat zojuist een gouden medaille veroverd had. Een plak die ook voor haar had kunnen zijn. Als het noodlot niet had toegeslagen. Hopelijk is haar een nieuwe kans op een succesvolle Spelen gegund. En kan Bos in 2016 alsnog als olympisch kampioen de boeken ingaan.(@ReemtBorcherts)   Foto: KNHB/Koen Suyk Eerder in deze serie: Deel 1:  Het gejojo met de hoge bomen van Oranje Deel 2:  Het roemloze afscheid van Van Meer Deel 3:  Kippenvel in het bloedhete Rosario Deel 4:  Het geslaagde examen van Kitty van Male Deel 5:  De glazen zaalbol van Teun Rohof Deel 6:  Opgestapte Oltmans overdondert Laren Deel 7:  De schopstoel in de Rotterdamse dug-out Deel 8:  De ontelbare titels van Goderie Deel 9:  Amsterdam gaat opnieuw Ajax achterna Deel 10:  Het script van regisseur Lammers Deel 11:  Het hockeysprookje uit Heiloo Deel 12:  Eindelijk prijs voor Larense vrouwen Deel 13:  Afscheid van Amsterdamse routiniers Deel 14: Een jeugdfoto om nooit te vergeten Deel 15: Afvallen en terugkeren met ‘Hertz’ Deel 16: De eerste uitgedeelde handtekening Deel 17: Gouden Sticks voor vice-kampioenen Deel 18: Leegloop of lariekoek bij Laren?

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen
Gerelateerde artikelen:
  • Willemijn Bos tart zwaartekracht bij blessurebehandeling
  • Dit was 2012: Kippenvel in het bloedhete Rosario
  • Caia van Maasakker vervangt geblesseerde Willemijn Bos
  • EK – Willemijn Bos: ‘Ik kijk mijn ogen uit’
  • Dit was 2012: Afvallen en terugkeren met ‘Hertz’
  • Reageer op dit bericht