Categorie: Nederlands Elftal

23/08/2012


‘Heel blij en verdrietig na olympische finale’

Claire Verhage is blij dat de zomer bijna voorbij is. De aanvaller van SCHC kreeg in juni te horen dat zij niet mee zou gaan naar de Spelen in Londen. En die klap dreunde behoorlijk lang na.   ‘Dat ik afviel was een ontzettende teleurstelling’, zegt Verhage. ‘Na een maandje vakantie ben ik maar met mijn studie psychologie aan de slag gegaan. Ik moet namelijk afstuderen, ik loop tegen een langstudeerboete aan. Een weekje was ik bezig, toen begonnen de Spelen. Ik heb de wedstrijden van het team niet gekeken, hoewel ik de Olympische Spelen als sportliefhebber fantastisch vind.’   ‘Waarom ik niet keek? Tsja, ik had de behoefte niet. De gedachte dat ik de wedstrijden moest zien, daar werd ik niet gelukkig van. Ik kon het niet aan, besteedde er zo min mogelijk aandacht aan en ging vol op in mijn studie. Ik kreeg wel mee dat het team in het begin van het toernooi alles won. Dan hebben ze m’n aanmoedigingen ook niet nodig, dacht ik.’   Paniek Maar tijdens de moeizame halve finale tegen Nieuw-Zeeland werd Verhage toch een beetje onrustig. ‘Ik was op de universiteit aan de studie en hoorde van iemand dat ze achterstonden en slecht speelden. Toen raakte ik in paniek. Studeren lukte totaal niet meer. De fan in mij werd wakker. Shit, mijn teamgenoten halen het misschien niet. Dat ging door me heen. Natuurlijk wil ik daar zelf staan, maar ik gun het ze echt van harte. En ongeacht de uitkomst van het toernooi, zou ik toch een verliezer zijn.’   ‘Ik hield het niet meer en ben teruggeraced naar huis. Ik heb de shoot-outs nog gezien. Twee dagen later heb ik ook de finale gekeken. Ja, een olympische finale, die moet je toch wel kijken? Dat is te speciaal om te missen. Ik was heel blij voor ze dat ze wonnen. Aan de andere kant was ik ook erg verdrietig, moest heel hard huilen. Je ziet was je mist. Ik zat thuis alleen op de bank, zij stonden daar op het podium. Ik sloot op dat moment zelf ook intense periode af. Dat kon pas als alles klaar was. Na de Spelen.’   Weer janken Wat ik het moeilijkst vond? ‘Ha, dat ik afviel. Het gaat vooral om het gevoel dat je er niet bijhoort. Weet je, je doet bijna het hele jaar mee. Maar als het puntje bij het paaltje komt en het team de olympische titel haalt, dan ben je er niet. Die gouden plak heb ik gewoon niet. Dat is een gemis.’   Drie dagen na de gewonnen finale kwamen Verhages teamgenoten terug in Nederland. En wie was er – samen met lotgenoot Sabine Mol – in Den Bosch om haar maatjes toe te juichen? Inderdaad, Verhage. ‘Het was wel moeilijk en natuurlijk emotioneel om iedereen te zien. Maar kom op, het zijn mijn teamgenoten. Dan wil je dat. Ik zag ze soms vaker dan mijn vriend.’   ‘Om de meiden te spreken moesten we flink wat moeite doen. We hadden geen bandje gekregen, waardoor we wat achteraan stonden. Sabine en ik wilden niet daar alleen maar naartoe om van veraf naar de meiden te zwaaien. Over het eerste hek zijn we geklommen. Bij de volgende hield de security ons tegen. Maar omdat Joyce (Sombroek, red.) aangaf dat we erbij hoorden, mochten we toch in hetzelfde vak staan als het team. En toen was het natuurlijk weer janken.’   Langstudeerboete Ook dinsdag, tijdens de huldiging van de KNHB, klapten Mol en Verhage hun handen bijkans blauw voor hun teamgenoten. ‘Waarom ik naar die huldigingen ging? Ha, omdat ik was uitgenodigd. Nee, dat is het niet alleen. Ik wilde ook laten zien dat ik trots op ze ben. Dat het ze gelukt is. Ze speelden Argentinië helemaal zoek in de finale. Als ik moet kiezen, ga ik naar ze toe, drinken we een biertje en maken we weer grappen. Er komt altijd een moment dat je iedereen weer ziet. Dan heb ik dat moment ook liever direct gehad. Ik zou niet weten waarom ik thuis zou blijven. Moet je je emoties ontkennen, gaan ze dan weg? Wegelopen voor je gevoel is niet handig. Tsja, dan moet je weer huilen. Boeien.’   Alle Londengangers genieten nog van hun vakantie. Maar Verhage is alweer druk bezig met de aanloop naar het nieuwe seizoen. ‘Er zijn momenten dat ik er heel veel zin in heb. Maar ik heb ook mijn dipjes. Zolang ik elke keer maar weer uit het dipje kom, dan is het prima. En mijn studie? Die is bijna klaar. Die langstudeerboete komt er wel, al is mijn uitloop waarschijnlijk maar twee maanden. Ik hoop dat de bond die boete wil betalen, ha ha. In oktober ben ik afgestudeerd. Heb ik toch nog wat te vieren.’ (@ReemtBorcherts)   Foto: KNHB/Frank Uijlenbroek   

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen
Gerelateerde artikelen:
  • ‘Heel blij en verdrietig na olympische finale’
  • Bachmann: “Ik vind dat heel verdrietig en teleurstellend”
  • Van Eert: ‘Olympische finale geen ultiem doel’
  • Video: Caldas: “Ik ben blij, gewoon blij”
  • Oranjemannen verliezen olympische finale
  • Reageer op dit bericht