Posts tagged ‘barcelona’

WK 2006: Met ‘beste ploeg ooit’ na salonremise Duitsers roemloos 7e

Nederlands Elftal

17/11/2018

In aanloop naar het  WK in India  blikken we  in de serie ‘WK-historie Oranje’  terug op de laatste WK’s van het Nederlands elftal. Vandaag het titeltoernooi in Mönchengladbach. Twee maanden voor het WK had Oranje de sterk bezette Champions Trophy gewonnen. In Duitsland volgde de deceptie: zevende op het WK, na een smerige salonremise van Duitsland en Zuid-Korea, die aan 0-0 genoeg hadden om de halve finale te halen. Een Volvo 740 Turbo. Dat was de droom van verdediger Jesse Mahieu, die in een olympische auto reed, waar meerdere internationals over beschikten. Zijn ‘bedrijfswagen’, bestickerd met vijf ringen, haalde het voor de excentrieke Mahieu niet bij het Zweedse staal. Daarom zat hij in de tijd dat hij vrij was, online op Marktplaats. Speuren naar die ene perfecte occasion. Het Nederlands elftal begon het WK in Duitsland stroef met een 3-2 nederlaag tegen Zuid-Koreda, maar ging steeds beter spelen. Toen de laatste poulewedstrijd met 6-1 van India werd gewonnen, waren de halve finales een kwestie van tijd. Alleen Duitsland en Zuid-Korea speelden nog tegen elkaar in de poule. Bij winst van een van beide ploegen, zou Oranje de halve finale spelen. Eby Kessing in actie tijdens het wereldkampioenschap 2007 in Duitsland. Hier in duel met de sterke spits Christopher Zeller. Foto: KNHB In zijn hamstring gestoken met een mes ‘Die Duitsers zullen wel van Zuid-Korea winnen. Dat dachten we. Ik ging ervan uit dat we zeker een medaille gingen halen en in ieder geval een winstpremie zouden krijgen. Dus kon ik iets gaafs kopen. Na de zege op India had ik na uren zoeken er eentje op Marktplaats gevonden. Ik heb gebeld en gezegd dat ik na afloop van het WK de auto op zou komen halen. Het was precies die klassieke Volvo 740 Turbo, mijn droomauto.’ Jesse Mahieu als coach van Pinoké. Foto: Willem Vernes Misschien was het ook wel een cadeau voor zichzelf, omdat de aanvoerder van Amsterdam eerder dat jaar – nadat straatschoffies in de Rivierenbuurt zijn scooter hadden omgegooid en hij daar wat van gezegd – in zijn hamstring was gestoken met een mes. Daardoor miste hij de Champions Trophy van Barcelona. Dat toernooi in Barcelona was volgens oud-international Ronald Brouwer een van de beste toernooien ooit van Oranje. ‘Wij speelden iedereen van de mat. Het was een geweldige zomer, de mooiste tijd met het Nederlands elftal. Daarom was dat WK ook zo bizar.’ Timme Hoyng, Geert-Jan Derikx, Matthijs Brouwer, Karel Klaver en Rob Reckers. Foto: KNHB Sprookjesachtige sfeer in het hotel, maar geen WK-gevoel Mahieu kan zich het WK in Mönchengladbach, vlak over de grens bij Venlo, vooral herinneren als een toernooi met een rare sfeer. Om te beginnen maakte hij zelf niet veel speelminuten. Er waren andere spelers die zich ook druk maakten om hun eigen gebrek aan speeltijd. Toen bondscoach Roelant Oltmans naar hem toekwam, om hem te vertellen dat hij het zo fijn vond dat Mahieu niet klaagde, fronste hij toch zijn wenkbrauwen. ‘Dat kan wel zijn, maar ik ben het er nog steeds niet mee eens’, zei de centrale verdediger van Amsterdam, die bij Oranje als rechtsachter speelde. Als hij al mee mocht doen. Niet alleen de sfeer binnen de ploeg vond Mahieu vreemd. Omdat Oranje niet in de buurt van het WK sliep, miste hij het toernooigevoel. Het Nederlands elftal sliep in het Bilderberg-hotel De Bovenste Molen. Mahieu schetst een sprookjesachtige sfeer, die weinig met het WK hockey te maken had. ‘Het was een gekke locatie. Een idyllisch hotel in Venlo, in de bossen. Aan een mooi meertje, waar eendjes zwommen en waar we heerlijke boswandelingen maakten. Waar we de hele dag konden pingpongen. Maar wat mij bij staat, is dat het toernooi ontzettend ver rijden was. Je voelde je een beetje afgesloten van het WK. De trainingen gingen we zelf met de auto, de wedstrijden met z’n allen in de bus. Voor mijn gevoel was het anderhalf uur rijden naar Mönchengladbach. (het was een half uur, red.)’ De Duitse supporters. Een enorme deceptie, de smerigste salonremise ooit? Na de zeperd in het begin van het toernooi tegen de Koreanen, herstelde Oranje zich in de poule tegen Zuid-Afrika (2-0), zag het een 0-2 voorsprong verdampen tegen Duitsland (2-2), werd Engeland met 4-3 verslagen en India vernederd met 6-1. Oranje had zich weer richting polepositie gehockeyd voor de halve finale, op een wedstrijd tussen Duitsland en Zuid-Korea na. Het werd een van de grootste decepties voor Oranje ooit. Misschien wel dé smerigste salonremise ooit, in het tophockey. Vol goede moed was Oranje op woensdag 13 september van Venlo naar Mönchengladbach gereden, om daar op de tribunes plaats te nemen en te kijken op welke manier ze de halve finales zouden bereiken. De spelers geloofden in de goede wil van beide teams, zoals aanvallen in het dna van het Nederlandse hockey zit. Berekenend spelen is niet Hollands. Taeke Taekema neemt de strafcorner tijdens het WK van 2006 in Duitsland. Hij werd topscorer van het WK. Foto: KNHB Al na een paar minuten spelen, voelden de internationals dat ze naar bedrog zaten te kijken. De hele wedstrijd zou er geen strafcorner gehaald worden. Mahieu: ‘Als de Koreanen in de buurt van de Duitse cirkel kwamen, draaiden ze terug en speelden ze richting de achterlijn. In het begin denk je nog even: ze tasten af. Maar wij zaten tijdens de wedstrijd met open mond in het spelersvak. Elkaar aan te kijken, te vloeken. Dat verwacht je toch niet van een thuisland? De tribunes van het mooie stadion waren overvol, de sfeer was perfect. Dan kun je toch geen 0-0 spelen? Wij zijn gedesillusioneerd teruggekeerd in Venlo. We konden het gewoon niet geloven. Het WK was ons door de neus geboord door de Duitsers. We waren nu opeens veroordeeld voor plek vijf tot acht.’ Klaas Veering, Jesse Mahieu en Teun de Nooijer kunnen hun ogen niet geloven tijdens Duitsland – Zuid-Korea. Foto: KNHB Opladen voor een vijfde plek lukte Oranje niet meer. Tegen Pakistan kwam het Nederlands elftal na een 0-3 achterstand tot 2-3. Daar bleef het bij. Het enige dat nog wel lukte, was de wedstrijd om plaats zeven of acht van Nieuw-Zeeland winnen. Het werd 3-0. De winnaar van de Champions Trophy – het zwaarste toernooi in het hockey met alleen maar toplanden – was zevende geworden van de wereld. Strafcornerkanon Taeke Taekema werd topscorer met van het toernooi met elf doelpunten. Wie er wereldkampioen werd? Gastland Duitsland. In de finale wisten de hockeyers tegen Australië terug te komen van een 1-3 achterstand en met 4-3 te winnen. En Mahieu? Die is zonder medaillebonus toch zijn afspraak maar nagekomen en heeft zijn droomauto gekocht en opgehaald. ‘Jeugdige naïviteit’, noemt hij dat nu. De Volvo 740 Turbo. Het enige tastbare dat Mahieu overhield aan het WK 2006. Foto: Jesse Mahieu WK 2006 Mönchengladbach, Duitsland Nederland- Zuid-Korea 2-3 Nederland- Zuid-Afrika 2-0 Nederland-Duitsland 2-2 Nederland-Engeland 4-3 Nederland-India 6-1 Om vijfde tot achtste plaats: Nederland-Pakistan 3-2 Nederland- Nieuw-Zeeland 3-0 Selectie Oranje: Guus Vogels (k), Geert-Jan Derikx, Karel Klaver, Sander van der Weide, Ronald Brouwer, Roderick Weusthof, Taeke Taekema, Jeroen Delmee (c), Klaas Veering (k), Teun de Nooijer, Eby Kessing, Floris Evers, Rob Reckers, Matthijs Brouwer, Jesse Mahieu, Timme Hoying, Robert van der Horst, Rogier Hofman. Lees ook: De wereldtitel in 1998, dankzij verboden sleepsessies in de ochtend WK-brons 2002: de ‘geweldige slijtageslag’ van Kuala Lumpur Het bericht WK 2006: Met ‘beste ploeg ooit’ na salonremise Duitsers roemloos 7e verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Vrachtschip botst op kraan in haven Barcelona

Algemeen Nieuws

31/10/2018

Een schip botste woensdag tegen een kraan in de haven van Barcelona. Door de botsing vloog de brandstoftank van de kraan in brand. Bij het incident vielen geen gewonden. Het schip is eigendom van het Italiaanse bedrijf Grandinavi Veloco en vervoerd vrachtwagens, platforms en opleggers. 

Lees het hele bericht op Nu.nl

Deel dit artikel met anderen

Straten Barcelona lopen onder door zware onweersbui

Algemeen Nieuws

06/09/2018

Een zware onweersbui trok donderdagochtend over Barcelona. Er viel in korte tijd veel regen, waardoor straten onder zijn gelopen.

Lees het hele bericht op Nu.nl

Deel dit artikel met anderen

Sander Baart: ‘Elite 88’, het pizzadieet en Punto Banco

Nederlands Elftal

23/06/2018

Het eerste duel van Nederland tijdens de Champions Trophy is een extra mooie voor Sander Baart. De 30-jarige international speelt namelijk tegen Argentinië zijn 150ste interland voor Oranje. Hockey.nl verzamelde voor dit jubileum een aantal mooie, grappige of illustratieve anekdotes over Baart, die vooral geprezen wordt om zijn fitheid, zijn drive en de wil om het te maken als tophockeyer. Ernst Baart ‘Hij zei simpelweg dat hockey niets voor hem was’ Vader Ernst Baart ‘Hij begon op zijn vijfde met hockeyen, in Antwerpen. Het was een kleine club met maar 250 tot 300 leden met een zandveld. Maar een maand later besloot hij alweer te stoppen met hockeyen. Hij vond er helemaal niets aan toen. Hij was misschien te jong gestart. Zijn broers waren al actief aan het hockeyen en dat wilde hij ook, maar dat was gewoon te vroeg. Na een maand zei hij simpelweg dat het niets voor hem was. Een jaar later probeerde hij het nog een keer en sindsdien is hij blijven hockeyen. Inmiddels is hij lekker fanatiek geworden!’ Probably his first international games from way back in 1999 in Wattignies (FRA)…. Today #150 for @oranjehockey Have fun today @sanderbaart A post shared by Ernst Baart (@ebaart) on Jun 23, 2018 at 2:39am PDT Elite 88 ‘Op zijn elfde werd Sander geselecteerd voor een project dat we in België de ‘Elite 88′ noemden. Het was een soort experimenteel nationaal ploegje van spelers uit het geboortejaar 1988. Daarmee gingen ze met een stuk meer structuur trainen. Sander was daar dus onderdeel van en achteraf was dat de ploeg met toekomstige tophockeyers. Ik noem maar even John-John Dohmen en huidige HGC-speler Floris van der Linden als voorbeelden. Die ploeg was uiteindelijk de basis van de nationale ploeg die in 2004 Europees kampioen Onder 16 jaar werd. Toen speelden ze onder anderen tegen Bob de Voogd en Klaas Vermeulen. De overwinning deed het Olympisch Comité voor een deel inzien dat er toekomst zat in het Belgische hockey, met de huidige succes als gevolg. Sander heeft daar aan de wieg gestaan. Rond zijn zestiende maakte hij de switch van België naar Nederland. Hij was al eens benaderd, maar hij zat een ploeg met veel potentie. In eerste instantie zag hij dus niet de noodzaak om naar Nederland te komen. Het moment kwam pas toen hij niet geselecteerd werd voor de Belgische jeugdploeg. Dat kwam als een grote verrassing voor velen. Op dat moment heeft hij gekozen om een andere koers te varen. Naar mijn weten is hij de enige die met twee verschillende landen Europees kampioen is geworden in het hockey.’ Vitali Kholopov ‘Op vijftienjarige leeftijd maakte hij zijn debuut voor het eerste van Royal Antwerp. Het was een kwestie van de juiste tijd op de juiste plek: de club was net gepromoveerd naar de Eredivisie. In de selectie zaten een aantal buitenlandse spelers die belangrijk waren voor de ontwikkeling van Sander als hockeyer. Zij namen hem in zijn jonge jaren echt op sleeptouw. Het zijn niet per se de meest bekende namen, maar eentje was Adam Commens, toen nog international bij Australië. Hij loodste de Belgische ploeg als coach toevalligerwijs een aantal jaar later naar de Olympische Spelen van 2008. Die had het in zich om de juiste hockeycultuur over te brengen op anderen. Een van de andere belangrijke spelers toen was in Nederland een grote onbekende, maar zeker van invloed op de koers van Sander toen: Vitali Kholopov. Voor onze beleving is hij één van de beste hockeyers ooit, speelde op zijn veertigste nog steeds op internationaal niveau. Beetje vergelijkbaar met Jamie Dwyer. Zij hebben wel bijgedragen aan de vorming van Sander als speler. In die periode bij Antwerp was het jaar 2007 een van de mooiste voor hem: voor het eerst in tientallen jaren werd Royal Antwerp kampioen, zowel bij de heren als de dames. Daardoor werd hij tegelijk kampioen met zijn tweelingzus, zijn toekomstige echtgenote en zijn huidige schoonzus. In die fase maakte hij ook zijn debuut voor Oranje, zonder een minuut in de Hoofdklasse te hebben gespeeld.’ Sander Baart in actie tijdens het WK Hockey van 2014 in Den Haag. Bron: Willem Vernes ‘Die periode was wel een hel voor hem’ ‘In 2016 maakte hij de keuze om na een paar jaar weg te gaan bij Oranje-Zwart, nadat ze voor de derde keer op een rij kampioen werden. Hij keerde in eerste instantie terug naar België om verschillende redenen. De eerste was om dichter bij huis te gaan hockeyen. Een andere belangrijke reden was om nieuwe ervaringen op te doen in andere omgevingen om te blijven groeien als speler. Bij OZ  zat hij in een echte kampioenenploeg. Als hij een mindere dag had, dan waren er genoeg anderen om de kar te trekken. Hij heeft bewust gekozen om een uitdagende omgeving te kiezen, waar een mindere dag fataler kon zijn. Hij zocht een nieuwe horizon op. In eerste instantie zou hij terugkeren naar Royal Antwerp, maar dat liep behoorlijk mis. Door een administratieve fout was hij niet speelgerechtigd. Daar kwamen we na de eerste wedstrijd pas achter, waardoor hij geschorst werd door de Belgische bond. Dat was een behoorlijk drama, want hij kon niet alleen blijven trainen bij Oranje. Toen zijn we gaan rondkijken naar onder meer een terugkeer naar Nederland of een tijdelijk verblijf in de Duitse competitie. Dat bleek niet mogelijk, waardoor we in contact kwamen met Real Club de Polo de Barcelona in Spanje. We legden ze de situatie uit en samen met Royal Antwerp razendsnel vonden we een oplossing voor Sander. Hij heeft er een leuk en verrijkend jaar gehad, maar die periode ervoor was wel de hel voor hem.’ ‘Zijn weekschema van dat jaar zat dan ook helemaal vol: op zondag in Spanje spelen, op zondagavond met het vliegtuig naar huis in België. Op maandagochtend vroeg met de auto naar Papendal voor trainingen met Oranje. De dinsdagavond kwam hij terug vanuit Papendal om even thuis te zijn, om woensdagmiddag weer richting Spanje te vliegen. Als net getrouwde man met een gezinnetje maakt dat een flinke uitdaging, maar ervaring vormt de mens. Het heeft hem sterker gemaakt en achteraf was het een mooi jaar voor hem met de geboorte van zijn kind en de terugkeer naar België. Eén van de sponsors in Spanje maakte ook een korte video van Sander, met een passende titel: ‘Built by sacrifice, driven by passion’. Het was achteraf een mooie omschrijving van dat jaar.’ Bob de Voogd De Pius Mansion ‘Voor het eerst maakte ik Sander mee bij Oranje Jongens A, tijdens een vierlandentoernooi. Toen was hij voor ons nog de onbekende Belg die opeens mee kwam doen. Hij was toen nog een stille jongen, beetje introvert. Aan het begin was het wel wennen, maar hij was altijd rustig en gewoon zichzelf. Hij moest zijn plekje vinden, maar hij was toen al zo’n goede speler met zo veel mogelijkheden. Inmiddels heeft hij zijn sporen verdiend in het elftal en is Sander een goede vriend van mij. We woonden op een gegeven moment met onder meer Thomas Briels en Erik van Wanrooij aan de Piuslaan in Eindhoven. Sander noemde het de ‘Pius Mansion’. Dat waren wel de tijden dat Sander extra genoot van het leven, laten we het daarop houden. Ik kan me herinneren dat hij op een gegeven moment niet meeging naar de Champions Trophy in Auckland in 2011 en toen het roer drastisch heeft omgegooid, want hij hield nog wel van een pizza op zijn tijd.’ ‘We waren toen nog jong, maar daarna is hij in aanloop naar de Olympische Spelen van 2012 extra hard gaan trainen en goed op zijn voeding gaan letten. Uiteindelijk viel hij in een half jaar bijna acht kilo af. We maakten nog wel grapjes: ‘Lekker makkelijk om acht kilo af te vallen als je elke dag een pizza eet.’ Maar toch superknap hoe hij dat opgepakt heeft. Hij werd steeds fitter en sindsdien is dat een van de zijn krachten. Hij is echt overal op het veld, is dol op trainen en wil altijd en overal hockeyen. Hij leeft nu voor het hockey, wat hem nu zo’n belangrijke speler maakt. Altijd zichzelf, spreekt altijd uit zijn hart en ik kan goed met hem opschieten. Als het aan hem ligt gaat hij nog tien jaar door, want hij is een echte liefhebber.’ ‘Daar kwamen we later pas achter’ ‘Grappig genoeg speelden we eerder op het Europees kampioenschap onder 16 jaar tegen elkaar, maar wij beseften toen nog niet dat wij in de toekomst teamgenoten zouden worden. Later zei hij tegen ons dat hij toen Europees kampioen was geworden met zowel België als Nederland. Sterker nog, hij had tijdens dat toernooi gescoord tegen ons. We kenden Sander simpelweg nog niet op die leeftijd, maar ondertussen zijn we hele goede vrienden geworden. Zo gaan eens in de vijf jaar met een groepje op reis. Tien jaar geleden was de eerste keer en na het WK moeten we weer een leuke bestemming vinden. Zeker gezien Sander nu in België speelt, zijn dat leuke dingen om te doen. Het zegt ook veel over hoe hecht we als groep waren.’ ‘Voor Baart was de reis naar Stockholm wel een zware, want hij werd ziek tijdens de reis in aanloop naar een belangrijk toernooi met Oranje. Toen was hij ook nog zijn paspoort vergeten en dat was wel zorgelijk, want zijn visum voor India zat daar in. Toen was er even paniek, maar uiteindelijk kwam het goed. Het zal hem niet zo snel weer overkomen, maar eigenlijk misschien ook weer wel. Hij is inmiddels heel volwassen geworden en denkt nu steeds beter na over wat hij wil in het leven. Voor ons is het dan mooi om die switch bij hem te zien. Het hockey heeft daar voor een groot deel aan bijgedragen.’ Vroeger nog tegenstanders, maar inmiddels jarenlang teamgenoten bij Nederland: Bob de Voogd en Sander Baart. Hier poseren zij na de gewonnen Europese titel in 2015. In de gewonnen finale tegen Duitsland (6-1) liep Baart ook nog een gebroken vinger op. Bron: Koen Suyk Rob Reckers ‘Bij Sander moet ik meteen denken aan het casinospel Punto Banco. We gingen een paar jaar geleden met Oranje-Zwart een keer met zijn allen naar het casino, een leuk uitstapje met het team. Onszelf wagen aan spellen zoals blackjack, roullette, gokmachines, dat kent iedereen wel. Op een gegeven moment zaten we in het casino naar Sander te zoeken, want die was nergens te bekennen. Wij dachten dat hij weg was, maar na een tijdje zagen we hem ergens zitten. Sander zat een stukje verder aan een tafel te spelen, dus wij lopen naar hem toe om te vragen wat hij doet. Hij antwoordt: ‘Ja, dit is Punto Banco!’ We hadden geen idee wat het was en vroegen wat de regels waren van het spel, want hij zat best wel lang aan die tafel schijnbaar en hij had al best wel wat geld verzameld. Met zo’n lekker Belgisch accent zei hij: ‘Amai jongens, dat is toch niet zo moeilijk? Ge hebt Punto, of ge hebt Banco!’ Hij had gewoon eigenlijk geen flauw idee wat hij aan het doen was volgens mij, maar hij was gewoon lekker Punto Banco aan het spelen. Dat vond hij hartstikke leuk en daar verdiende hij ook veel aan. Het is echt een exemplarisch verhaal voor Sander: hij doet zijn ding, kiest lekker zijn eigen pad en heeft met zijn eigen manier van beredeneren een leuke avond. En daar trekt hij zich niets aan van anderen.’ De Voogd: ‘Toevallig hadden we het er deze week weer over Punto Banco, aangezien het casino niet ver van ons hotel in Breda is. Dat verhaal is bij velen dus wel hangen!’ Sander Baart (links), tijdens zijn periode bij Oranje-Zwart, in duel met mede-international Sander de Wijn van Kampong. Bron: Koen Suyk Robert van der Horst ‘Binnen twee weken was hij de Playstation voor de halve prijs kwijt’ ‘Sander kwam als jonkie binnen bij Oranje-Zwart, nog enorm nat achter zijn oren. Je zag toen een jongen die nog niet helemaal leefde voor de sport en duidelijk uit een andere cultuur kwam. Bij Royal Antwerp maakte hij vroeg zijn debuut in het eerste en bij ons zag je dat hij nog wel wat stappen moest maken. Hij was toen nog een bleue jongen, die wel echt goed kon hockeyen. Hij ontdekte op een gegeven moment het sociale leven, om het zo maar even te zeggen. Hij ging in Eindhoven op kamers met wat teamgenoten en heeft zeker genoten van zijn tijd. Hij had veel talent, maar was op een gegeven moment gewoon niet fit. Op jonge leeftijd, als je ook nog gaat stappen, komt er dan ook een moment dat je in geldnood zit. Precies op dat moment had hij een Playstation gekocht met een televisie erbij, maar een aantal weken erna kwam hij erachter dat hij bijna geen geld meer had. Mede omdat hij veel had gestoken in de Playstation en die televisie. Toen bood ik hem aan om de spelcomputer te kopen, maar wel tegen de halve prijs. Hij zei direct ja, dus binnen twee weken kocht hij een Playstation, om hem niet veel later te verkopen voor de halve prijs. Maar daardoor kon hij wel zijn eten kopen.’ ‘Hij trok echt heel die ploeg uit zijn voegen’ ‘Hij heeft op een gegeven moment wel die knop omgezet toen hij bij ons speelde. Dat was volgens mij onder Van Ass die hem passeerde voor Oranje, op niet zo’n leuke manier. Het raakte hem wel, waardoor die een andere koers is gaan varen toen. Hij is daarna mega voor zijn sport gaan leven. Die ommezwaai resulteerde voor hem in een ticket voor de Olympische Spelen in Londen, die hij op een hele knappe manier heeft afgedwongen. Ik kan me nog herinneren dat wij in het olympisch dorp shuttles gingen lopen net voor het toernooi. En Sander liep toen zo ongelooflijk hard, daar stonden we echt van te kijken. Ik ben een redelijk goede ‘shuttelaar’, samen met onder meer Floris Evers, maar toen kwam opeens onze Sander voorbij en die trok echt heel die ploeg uit zijn voegen. Het was een mooi moment voor hem, net voor een toernooi waarin hij heel goed speelde en een meerwaarde was voor de ploeg. Voor mijzelf was het mooi om dat traject van dichtbij mee te maken.’ ‘Het is een jongen met een eigen mening en hij weet die mening steeds beter te uiten. Zijn positie in het veld geeft hem de gelegenheid om zijn huidige rol goed op te pakken. Dat doet hij heel goed, tenminste zo heb ik het ervaren. Ik heb natuurlijk lang met hem in de as gestaan op het moment dat we veel wonnen met Oranje-Zwart. Je kan met Sander heel goed schakelen en hij is fysiek nog steeds een beest. Het is zo moeilijk om hem voorbij te komen. Hij verdient alle credits voor de verloop van zijn succesvolle carrière.’ Het bericht Sander Baart: ‘Elite 88’, het pizzadieet en Punto Banco verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

2006: Het verdriet van recordinternational Jeroen Delmee

Nederlands Elftal

01/06/2018

In de serie ‘De historie van de Champions Trophy’ blikken we terug op de bijzonderste momenten van het beroemde toernooi, dat in Breda voor de laatste keer gespeeld wordt . Vandaag Jeroen Delmee (45), die in 2006 met 338 interlands recordinternational werd bij de Champions Trophy in Barcelona, maar dat heuglijke feit niet kon delen met zijn vader Harrie, zijn steun en toeverlaat. Die lag ziek thuis. ‘Wij zijn geen praters. Ons pa en ik. Zeker niet als het om onze eigen ‘ellende’ gaat. Daar vallen we anderen liever niet mee lastig,’ vertelt Jeroen Delmee (401 interlands) in zijn tuin in Vught, terwijl zijn drie dochters om aandacht vechten van hun vader. ‘Maar hij heeft mij m’n halve leven begeleid. Het is een geluk dat ik zoveel met m’n pa op het hockeyveld heb gestaan. Van hem heb ik geleerd elke dag altijd keihard te werken. De passie. De toewijding. Het doorzettingsvermogen. Dat komt allemaal van Harrie.’ Jeroen en Harrie Delmee in het Wagener Stadion, een paar weken voor de Champions Trophy in 2006. Foto: Bastiaan Heus Vader Delmee kon niet aanwezig zijn bij de recordinterland van Jeroen Twee maanden voordat de bekende hockeycoach Harrie Delmee, onder meer oud-coach van MEP, Tilburg, Den Bosch, Oranje Zwart en keeperstrainer en manager van het Nederlands elftal, met pensioen gaat, bezoekt hij voor de zekerheid nog een keer de bedrijfsarts. Een simpele check, want hij heeft verder nergens last van. Het is begin 2006. Uitgezaaide darmkanker. ‘Het was klaar. Vanaf dat moment heeft ook alles tegen gezeten’, zegt Delmee. Op 29 juli 2006 speelt middenvelder Delmee tegen Spanje zijn 338 ste interland. Jacques Brinkman had tot dan 337 interlands gespeeld. Alles was erop ingericht dat Harrie erbij zou zijn. Maar dat ging al niet meer. Daarvoor was Harrie te ziek. 17 oktober zou hij overlijden. Jeroen Delmee – de nummer 12 – in typische houding in actie. Foto: KNHB/Jeroen van Bergen ‘Ik heb geen bal geraakt’ Het Nederlands elftal wint de wedstrijd tegen Spanje met 4-3. Ook de Champions Trophy wordt overtuigend en met goed hockey gewonnen, na een 2-1 zege in de finale op Duitsland. Geen enkel signaal dat er een debacle op het WK aan zat te komen, later dat jaar in het Duitse Mönchengladbach. In zijn tuin probeert Delmee te vertellen hoe een feestelijke interland uiteindelijk een nachtmerrie werd. ‘Ik heb geen bal geraakt. Het was de meest extreme wedstrijd die ik ooit heb gespeeld. Ik werd recordinternational, maar moest in de line-up alleen maar huilen. Mijn pa, mijn maatje was er gewoon niet bij. Bij het spelen van het volkslied schoot ik weer vol. Toen ik in het kringetje iets moest zeggen, kon ik niets uitbrengen. Ik denk dat Teun de Nooijer vice-captain was en misschien iets heeft gezegd. Voor de rest is de hele wedstrijd langs me heen gegaan. Ik heb echt geen pepernoot geraakt. Na de wedstrijd kreeg ik een dikke knuffel van bondscoach Roelant Oltmans, die Harrie ook heel goed kent. “Klotezooiâ€￾, zei hij erbij.’ Aanvoerder Jeroen Delmee wordt emotioneel voor de wedstrijd tegen Spanje, als hij aan zijn vader denkt. Foto: Jeroen van Bergen/KNHB Harrie Delmee was de rode draad in het leven van Jeroen Delmee Binnen het team wordt er niet veel over gesproken. Delmee zoekt na de wedstrijd zijn vrouw en zijn familie op. ‘Het is een andere tijd dan nu. Alles wat je doet wordt tegenwoordig gedeeld. Zo zit ik zelf niet in elkaar. Ik wilde ook niet dat het een enorm item zou worden.’ Met zijn vader Harrie heeft hij tijdens het toernooi elke dag telefonisch contact. Ze praten alleen over het hockey, nooit over zijn ziekte. Zoals altijd eigenlijk. Legende Harrie Delmee is de rode draad in het leven van Jeroen Delmee, de multifunctionele speler die de leider was van Oranje en alle facetten beheerste in het hockey. Het spel verdelen, slaan, pushen, verdedigen: hij kon alles extreem goed en was met zijn gedrongen lichaam de motor van het Nederlands elftal. Geen blikvanger, geen grote mond, maar extreem belangrijk voor het team. Jeroen Delmee heft de trofee van de Champions Trophy omhoog. Het zou in 2006 de laatste keer zijn dat Oranje het toernooi wint. Foto: KNHB/Jeroen van Bergen 2006 was de allerlaatste keer dat Oranje de Champions Trophy won De zege in de Champions Trophy in Barcelona was de achtste keer dat het Nederlands elftal het toernooi won. Het zou achteraf de laatste keer zijn dat Oranje het sterk bezette toernooi op zijn naam schreef. Het bleek twee maanden later niet de aanzet tot een goed WK in Mönchengladbach, waarin Nederland zich blameerde met de zevende plaats. ‘Dat WK was verschrikkelijk. Maar we hadden niet eens zó slecht gespeeld.’ Oranje verloor de openingswedstrijd in de poule met 3-2 van Korea. Daarna kwam Oranje 2-0 voor tegen Duitsland, maar werd het toch nog 2-2. Dat zorgde voor een bizarre salonremise op 13 september, tussen Zuid-Korea en Duitsland. Beide landen hadden genoeg aan een punt om zich te kwalificeren voor de halve finale en ervoor te zorgen dat Nederland was uitgeschakeld. De spelers van het Nederlands elftal gingen nog op de tribune zitten, maar kregen al snel door dat er afspraken waren gemaakt. Beide teams lieten zien dat ze niet van plan waren om ook maar één procent risico te lopen. Er waren nul strafcorners en het hele Nederlandse team was laaiend. Zelfs de normaal zo correcte Teun de Nooijer zei achteraf tegen NRC : ‘Noem mij naïef, maar dit heeft niets met topsport te maken.’ Jeroen Delmee in zijn tuin in Vught met de gouden medaille van de Champions Trophy in 2006. ‘Op elke club kende Harrie mensen’ Een maand later moest Delmee zijn vader Harrie begraven, die op 60-jarige leeftijd overleed. De hele hockeywereld was in rouw. Delmee senior had naast zijn baan altijd fanatiek gewerkt in het hockey. Dat zag hij als ontspanning en vond hij het mooiste wat er is. Harrie en Jeroen waren altijd samen op het hockeyveld. ‘Hij was altijd kritisch op me. Hij wilde dat ik altijd genoeg strijd zou tonen. Hij heeft veertig jaar in het hockey gezeten en was echt een allemansvriend. Een mensenmens. Op elke club kende hij mensen. Het was de tijd dat het elke zondagavond disco was op Den Bosch en dat het elke vrijdagavond los ging aan de Oosterplas. Mijn vriendin fietste gewoon langs de hockeyclub, als ik nog niet thuis was. Tegenwoordig weet je op zondag dat je altijd weer op tijd thuis bent voor Studio Sport. Dat waren andere tijden’, herinnert Delmee zich, die nu coach is van de hockeyers van Tilburg en bondscoach van Frankrijk, dat meedoet aan het WK in India. Jeroen Delmee Mede door het vroege en onverwachte overlijden van zijn vader, besloot Jeroen om zijn actieve hockeycarrière te verlengen. Daar beleefde hij nog zoveel plezier. De dood van Harrie deed hem beseffen dat hij vooral moest genieten. Het kon zomaar voorbij zijn. Dat zijn toekomst in het hockey lag, heeft hij altijd geweten. Hij kreeg april 2007 tijdens een wedstrijd tegen België een eerbetoon van hockeyclub MEP , waar de speler en coach uit Boxtel vandaan komt. De laatste gouden medaille van de Oranje Heren bij de Champions Trophy. De 8ste. Australië zou 14 keer het toernooi winnen. 338 werd uiteindelijk 401 Delmee speelde voor de gelegenheid speciaal in een broek en shirt met nummer 338. De broek heeft hij nog thuis liggen en heeft hij speciaal voor deze serie van zolder gevist. Het shirt kon hij niet vinden, maar hij meent bijna zeker te weten dat het shirt met rugnummer 338 ergens ingelijst op hockeyclub MEP hangt. Die oefeninterland tegen België kon hij weer een beetje lachen, toen hij in het zonnetje werd gezet, bij de club van zijn jeugd. In tegenstelling tot zijn echte recordinterland, op 29 juli 2006 tegen Spanje. Zijn 338 ste . ‘Ik was zó blij toen die wedstrijd voorbij was.’ Het bericht 2006: Het verdriet van recordinternational Jeroen Delmee verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Lil’ Kleine vrolijkt Shane Kluivert op in Spanje

Algemeen Nieuws

25/05/2018

Lil’ Kleine heeft Shane Kluivert opgezocht in Spanje. De moeder van de jeugdspeler bij FC Barcelona heeft donderdag een succesvolle operatie ondergaan vanwege borstkanker.

Lees het hele bericht op Nu.nl

Deel dit artikel met anderen

Ricciardo zingt liedje over kou tijdens testdagen Barcelona

Algemeen Nieuws

28/02/2018

Daniel Ricciardo verveelt zich tijdens de testdagen van Red Bull in Barcelona. Hij besluit een liedje te zingen over het koude weer in de Spaanse stad.

Lees het hele bericht op Nu.nl

Deel dit artikel met anderen

Testdagen Formule 1: Waar moet je op letten?

Algemeen Nieuws

26/02/2018

Over een dikke maand staat de eerste Formule 1-race van 2018 op de agenda, maar voor de teams is de komende testweek in Barcelona minstens zo spannend.

Lees het hele bericht op Nu.nl

Deel dit artikel met anderen

‘Uitzwaai-interland’ Oranje Heren ontaardt in chaos in Waalwijk

Nederlands Elftal

13/08/2017

De band De Deurzakkers speelden in de rust in Waalwijk: ‘Het feest kan beginnen, want…’ En toen viel er een oorverdovende stilte, omdat de geluidsinstallatie er mee ophield. Het was zoals het Nederlands elftal hockeyde tegen India in hun laatste ontmoeting voor publiek, voordat het EK begint. Het was eerst hoopvol, maar het werd vooral slordig. De dag begon zo liefdevol. Assistent Taco van den Honert – zelf vroeger een hockeyvedette – stond met een bidon water bij aangever Sander de Wijn, om na elke push van de verdediger het aangeefplekje op het droge kunstgras van de Katholieke Mixed Hockey Club (KMHC) Waalwijk hockeyclub van water te voorzien. Want in de topsport tellen de details, maar helaas bleken deze details zondag op en buiten het veld minder goed ingevuld. De sproeiers functioneerden niet, waardoor de plaatselijke brandweer moest assisteren met het waterreservoir. Na drie kwartier vertraging stonden de teams van Nederland en India dan wel op het veld. Jubilaris Bob de Voogd kreeg een bloemetje voor zijn honderdste interland. Maar toen de volksliederen gespeeld moesten worden, haperde de geluidsinstallatie en werd dat onderdeel van de interland maar overgeslagen. Aan het einde van het eerste kwart klonk er een toeter, maar ook die bleek niet helemaal opgewassen voor het grote werk en stierf een snelle dood. De overijverige speaker hield er de moed in en ook Oranje liet zich in het begin niet van de wijs brengen door het kolderieke gebeuren in Waalwijk. De brandweer in Waalwijk assisteert bij het sproeien voor Nederland-India. Foto: Willem Vernes Oranje speelde slordig. India bleek effectief Mink van der Weerden pushte snel een strafbal binnen in deze wedstrijd van de Rabo Super Serie. Ondanks kansen op meer bleef het daarbij in het eerste kwart. Het feest kon nooit echt beginnen voor het Waalwijkse publiek, want vanaf het tweede kwart nam het jeugdige India – onder leiding van de Nederlanders Roelant Oltmans en Hans Streeder – het initiatief. Lalit Upadhyay dolde verdediger Floris Wortelboer en versierde een strafcorner, die werd binnen gepusht door Varun Kumar. Daarna kon India uitlopen naar een 1-4 voorsprong, omdat Oranje slordig acteerde en in het tweede en derde kwart vooral veel balverlies leed. Twee lichtpunten: verdediger Sander de Wijn was genoeg hersteld van zijn rugblessure om de hele wedstrijd mee te spelen. En Bob de Voogd wist in zijn honderdste interland op karakter de 2-4 en 3-4 te scoren. Na de wedstrijd zochten de spelers van het Nederlands elftal elkaar nadrukkelijk op en werd er vooral in groepjes veel gepraat. Want waarom speelde het team een week voor eerste poulewedstrijd op het EK zo slordig? Betekende dat veel, of was het maar ‘een oefenwedstrijd’ die niets zegt over het werkelijke niveau van Oranje? De vraag stellen aan Sander de Wijn, betekende een hele lange stilte bij de verdediger. Hij was blij dat hij weer kon spelen na een rugblessure die hem de afgelopen week aan de kant hield in drie wedstrijden in Barcelona, maar niet tevreden was over zijn niveau. ‘Bij vlagen ging het goed en makkelijk. Maar het was ook stroef’, meende De Wijn, die blij is dat hij nog een kleine week heeft voordat het EK begint in Amsterdam met een poulewedstrijd tegen Spanje. ‘We weten hoe we willen spelen, maar we kunnen de conclusie trekken dat het er niet helemaal uitkwam zoals we zouden willen. We waren echt wat minder vandaag. Een beetje sloppy . Zowel in houding, als technisch. We moeten daar echt kritisch over zijn. Zelf miste ik toch wat ritme met het hockey. Mijn niveau was nog niet zoals het hoort te zijn.’ Sander de Wijn (Ned) deelt handtekeningen uit na de hockeyinterland heren Nederland-India (3-4). Foto: Koen Suyk De aanvoerdersband was een stukje tape om het shirt Seve van Ass (omslagfoto) was zondag de aanvoerder in Waalwijk. In plaats van een duidelijke aanvoerdersband, had hij een stukje tape op zijn shirt, zodat het net leek alsof hij een rood-wit-blauwe aanvoerdersband droeg. Wie dé aanvoerdersband draagt op het EK is nog niet duidelijk. Dat kan een van de drie aangewezen leiders Mink van der Weerden, Billy Bakker of Van Ass zijn. Bakker droeg de band tijdens de HWL3 in Londen in juni. Middenvelder Van Ass was in zijn analyse in ieder geval een ware aanvoerder. Hij zocht vooral de positieve kanten. ‘Wij waren net niet scherp genoeg. Dus ik hoop dat we hier wat van leren. Maar dat we na zo’n voorbereiding toch goed begonnen en in het vierde kwart een betere houding hadden, was positief. Maar het blijft een raar fenomeen in de sport, zo’n laatste wedstrijd voor publiek voor een groot toernooi. Dat zijn vaak niet je beste wedstrijden.’ Nederland-India 3-4 (1-2) ’12 Mink van der Weerden 1-0 (sb) ’17 Varun Kumar 1-1 (sc) ’27 Manpreet Singh 1-2 ’43 Manpreet Singh 1-3 ’49 Harjeet Singh 1-4 ’50 Bob de Voogd 2-4 ’59 Bob de Voogd 3-4 Het bericht ‘Uitzwaai-interland’ Oranje Heren ontaardt in chaos in Waalwijk verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Oranje Heren komen in Barcelona terug van 2-0 achterstand

Nederlands Elftal

07/08/2017

Het Nederlands elftal heeft bij het vierlandentoernooi – ter voorbereiding op het EK – tegen Spanje met 2-2 gelijk gespeeld. De Oranje Heren moesten in het derde kwart terugkomen van een 2-0 achterstand. Na de grote 9-1 zege op Engeland bleek Spanje een stuk taaier. Thierry Brinkman schoot uit de draai knap zijn backhand hard en laag binnen voor de 1-2. Mirco Pruyser bekroonde een mooie combinatie met een harde backhand in het dak van het goal. De shoot-outs werden door Oranje met 3-2 gewonnen. Het was de eerste keer dat Seve van Ass de aanvoerdersband droeg, nadat Mink van der Weerden dit al deed tegen Engeland. Het hoort bij het leiderschap van het team onder het trio Van Ass, Van der Weerden en Billy Bakker. Bakker droeg de aanvoerdersband tijdens de halve finaleronde van de Hockey World League in Londen. Het is nog onduidelijk wie de band zal dragen tijdens het EK in eigen land. Verdediger Tristan Algera maakte zijn speelminuten, nadat hij zondag naar Barcelona was gevlogen, omdat Sander de Wijn last heeft van een rugblessure. Verdediger Glenn Schuurman moest met maagklachten afhaken tijdens de warming-up en heeft helaas niet kunnen spelen. Hieronder zijn de beelden van de hele wedstrijd terug te zien.     Het bericht Oranje Heren komen in Barcelona terug van 2-0 achterstand verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen