Posts tagged ‘oranje’

Dit zijn Oranje’s tegenstanders in de poulefase van de Spelen

Nederlands Elftal

07/11/2019

Nu de beide Oranje-teams zich hebben geplaatst voor de Olympische Spelen van 2020, kunnen we de blik langzaamaan richten op de aanloop naar het toernooi in Tokio. Op basis van de huidige wereldranglijst kunnen we nu al melden met welke tegenstanders de Nederlandse elftallen te maken krijgen. De Oranje Dames krijgen in hun poule onder meer te maken met Duitsland (de tegenstander in de gewonnen EK-finale van dit jaar), Groot-Brittannië (de grote plaaggeest tijdens de finale van de Spelen in Rio, vier jaar geleden) en Ierland (opponent in de gewonnen WK-finale van 2018). De Oranje Heren moeten het in de poulefase opnemen tegen onder meer regerend Europees- en wereldkampioen België, Duitsland en Groot-Brittanië. Indeling van de poules Zowel bij de mannen als de vrouwen hebben twaalf landen zich geplaatst voor het belangrijkste hockeyevenement ter wereld. Die landen worden allereerst op volgorde gezet van hun huidige plek op de wereldranglijst . Vervolgens worden ze voor de groepsfase van het toernooi in twee groepen verdeeld volgens het volgende algoritme: in poule A komen de nummers 1, 4, 5, 8, 9 en 12, in poule B de nummers 2, 3, 6, 7, 10 en 11. Voor de poule-indeling van de Spelen in Tokio is de wereldranglijst van januari 2020 leidend. Maar die rangschikking zal in de laatste twee maanden van dit jaar niet meer veranderen omdat er geen toernooien meer worden gespeeld, zo laat de FIH ons desgevraagd weten. Daarom kunnen we nu al een voorschot nemen op de indeling van de twee poules. Poule-indeling mannen ( Tussen haakjes de huidige positie op de wereldranglijst) Poule A Poule B Australië (1) België (2) Argentinië (4) Nederland (3) India (5) Duitsland (6) Spanje (8) Groot-Brittannië (7) Nieuw-Zeeland (9) Canada (10) Japan (15) Zuid-Afrika (14) Poule-indeling vrouwen ( Tussen haakjes de huidige positie op de wereldranglijst) Poule A Poule B Nederland (1) Australië (2) Duitsland (4) Argentinië (3) Groot-Brittannië (5) Nieuw-Zeeland (6) Ierland (8) Spanje (7) India (9) China (10) Zuid-Afrika (16) Japan (14) Kleine slag om de arm In theorie zou het kunnen zijn dat de bovenstaande poule-indelingen nog veranderen. Dat heeft vooral te maken met de onzekerheid over de deelname van Zuid-Afrika. Hoewel beide Zuid-Afrikaanse teams zich in augustus verzekerden van een olympisch ticket door de winst van het Afrikaanse kampioenschap, is het nog maar de vraag of de ploegen komende zomer ook daadwerkelijk naar Tokio afreizen. Het SASCOC (South African Sports Confederation and Olympic Committee) besloot vier jaar geleden al dat de mannen en vrouwen niet aan de Spelen in Rio de Janeiro mochten deelnemen. De commissie vond toen de status van het winnen van het Afrikaans landenkampioenschap onvoldoende voor een kansrijke deelname aan de Spelen van Rio. De afspraak met de Zuid-Afrikaanse hockeybond was namelijk om olympische kwalificatie af te dwingen via een goede klassering in de Hockey World League van 2015, maar daarin waren beide teams niet geslaagd. In het geval dat de Zuid-Afrikaanse teams níet naar de Spelen in Tokio gaan, wordt die plek bij de mannen en vrouwen ingenomen door het hoogst geplaatste land op de wereldranglijst dat als verliezers uit de recente Olympic Qualifiers tevoorschijn kwam. Bij de mannen zou dat het Frankrijk van bondscoach Jeroen Delmee zijn en bij de vrouwen Zuid-Korea. Maar zover is het dus nog niet. Poule-indeling eind november definitief De wereldhockeybond FIH heeft de betreffende hockeybonden en olympische comité’s gevraagd hun deelname aan de Spelen van 2020 officieel te bevestigen. Als dat is gebeurd, zal de FIH eind deze maand de poule-indeling en het wedstrijdschema voor Tokio definitief bekendmaken. Het bericht Dit zijn Oranje’s tegenstanders in de poulefase van de Spelen verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Op zaterdag hield Verga zich in bij rentree, zondag ging hij pas los

Nederlands Elftal

28/10/2019

Na tien maanden afwezigheid  na zijn Maleisische avontuur deed middenvelder Valentin Verga zondag tegen Pakistan waar hij voor was opgeroepen. De boel aanjagen en verrassende oplossingen bedenken. Dat was hem zaterdag nog niet gelukt.  De stem van Valentin Verga vulde zondag de provisorische persruimte onder de trappen van het Wagener Stadion. Terwijl alle interviews waren afgenomen, trokken de laatste journalisten als vanzelf naar Verga toe, verleid door zijn harde stemgeluid. ‘Zaterdag was het stil bij ons op het veld. Muisstil. Je hebt alleen de Paki’s gehoord’, galmde door de ruimte. ‘Maar het moest gewoon overtuigender. Méér, méér, méér!! Soms moet het even hard naar elkaar. Die Paki’s onder druk zetten.’ Het was moeilijk om niet meegenomen te worden in het enthousiasme en zijn evaluatie van het weekend. Misschien dat zijn teamgenoten af en toe op die manier begeesterd worden door de Nederlander met Argentijnse roots. ‘Onze hoge pieken zijn fantastisch. Onze diepe dalen heel diep en lelijk. Het kan gebeuren, maar niet dat het zo lang duurt. Het is jammer dat er dan niet twee of drie man uit vorm zijn, maar het hele team.’ Valentin Verga zondag aan de bal tegen Pakistan. Umar Bhutta komt druk zetten. Foto: Koen Suyk ‘Normaal ga ik anderen opjutten, dat deed ik zaterdag niet’ Zaterdag stond Verga voor het eerst sinds de WK-finale van 16 december weer in de line-up van Oranje. Hij had de Pro League en het EK gemist, maar toonde veelvuldig op social media dat hij vooral vaak in de sportschool zat. De boodschap was duidelijk: Verga werkte aan een comeback in Oranje en wilde niet dat zijn interlandcarrière na tien jaar en 187 interlands zou stoppen, omdat hij in de Maleisische competitie had gespeeld. Dat viel nog niet mee. Het was zoals hij zaterdag al tegen De Telegraaf had gezegd. Alsof hij tien maanden geen seks had gehad. Die woorden herhaalde hij zondag. Hij zei er wel bij dat hij het eigenlijk niet moet zeggen. ‘Als je tien maanden geen seks hebt gehad, moet je wennen. Zo voelde het wel een beetje. Het was anders. Dit is internationaal hockey. Je kunt niet zomaar in- en uitstappen. Normaal ga ik lullen en teamgenoten opjutten, zodat anderen ook beter gaan hockeyen. Dat deed ik zaterdag niet.’ De langverwachte comeback van vrienden Robbert Kemperman en Valentin Verga in Oranje ging zaterdag (4-4) op de goal van Kemperman ongemerkt voorbij. Zondag lieten ze zien waarom ze weer in genade zijn aangenomen. Het was eerst de Kampong-speler die netjes een scoop controleerde, ouderwets een mannetje dolde, waarna hij aanvaller Bjorn Kellerman bediende, die de belangrijke openingsgoal maakte. Valentin Verga in actie op zaterdag (4-4). Foto: Willem Vernes De no-look-pass leidde tot de 2-0 Even later was het Verga die op een 1-0 stand de bal op eigen helft kreeg en meteen voorwaarts trok en niet voor de behoudende optie koos, zoals zaterdag. ‘Toen hebben we alleen maar veilig gehockeyd, omdat het zo’n spannende pot was.’ Deze keer sprintte Verga naar voren. Hij twijfelde om Terrance Pieters aan de rechterkant aan te spelen. Maar de speler die Verga de hele tijd in het vizier hield, was Thierry Brinkman in het centrum. Wat hij zaterdag waarschijnlijk niet had gedaan, de brutale pass naar voren, deed hij nu wel. Het was de no-look-pass die je vaker in het basketbal en af en toe in het voetbal ziet. Verga keek eerder richting de overdekte tribune, maar stuurde Brinkman de ruimte in. Die pass werd net niet onderschept door Muhammad Irfan, waardoor de kleine aanvaller de cirkel in kon lopen. Irfan hakte op de stick van Brinkman, zodat de scheidsrechter een strafbal toekende aan Oranje, die door Mink van der Weerden werd benut. 2-0. Oranje liep uit naar 6-1 en kan de tickets naar Tokio gaan boeken. Terwijl de gedachten van Verga ook wel even uitgingen naar zijn oranje tenue, dat hij misschien moest inleveren na dit weekend. Nu kon hij genieten van een geslaagde comeback. ‘Na tien maanden zonder Oranje was vandaag wel extra lekker.’ Het bericht Op zaterdag hield Verga zich in bij rentree, zondag ging hij pas los verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Max Caldas: ‘Zondag minder nadenken, meer overtuiging’

Nederlands Elftal

27/10/2019

De spelers van Oranje moeten zondagmiddag in de allesbeslissende wedstrijd om een olympisch ticket tegen Pakistan minder nadenken en met meer beleving en overtuiging gaan hockeyen.  Dat was de conclusie van bondscoach Max Caldas zaterdagavond een half uur na het bizarre duel met Pakistan dat in 4-4 eindigde . Ook Caldas erkende dat hij zich tijdens de wedstrijd wel eens had afgevraagd: ‘Waar zit ik naar te kijken?’ Oranje speelde grote delen van de wedstrijd ook voor hem onherkenbaar. De bondscoach hamert al weken, zo niet maanden, op het spelen met vertrouwen. Hij wil de tegenstander het liefst vanaf het eerste fluitsignaal bij de strot grijpen en met snel aanvallend spel overrompelen. De spelers moeten hoog druk zetten om de bal zo snel mogelijk te veroveren, het liefst zo dicht mogelijk in de buurt van het vijandelijke doel. Dat vraagt van de spelers discipline, lef en vertrouwen. Geloof Op de trainingen en in de trainingswedstrijden die Oranje de afgelopen periode speelde, was dat steeds duidelijker zichtbaar. Met Robbert Kemperman en Valentin Verga er weer bij op het middenveld groeide het vertrouwen en sneed het Oranje-mes soms weer meesterlijk door de defensie van de tegenstander. Het waren die momenten waarop de vreugde van de gezichten straalde en het geloof groeide dat Pakistan al in de eerste wedstrijd op een kansloze achterstand zou worden gezet. Die tweede wedstrijd moest een formaliteit worden. Dat was geen hoogmoed, maar het rotsvaste vertrouwen binnen de ploeg. Hoe anders verliep de wedstrijd van zaterdag in het volgepakte Wagener Stadion. Oranje speelde angstig, juist zonder het broodnodig lef en vertrouwen. Caldas: ‘Wij speelden met de handrem erop. Terwijl we vertrouwen moeten hebben, moeten durven hockeyen. Wij weten dat we dat in ons hebben. Dat is ook zo balen. We toonden dat nu pas toen het echt moest, de tegenstander ons daartoe dwong in het vierde kwart. ‘Waarom doen we dat niet vanaf het begin?, vroeg Billy (Bakker, red.) zich net na afloop in de groep ook af. ‘Dan waren we na één wedstrijd klaar geweest.’ Aanvoerder Billy Bakker spreekt de spelers van Oranje toe. Foto: Willem Vernes ‘Wij moeten geen tegenstander nodig hebben’, vervolgde Caldas. ‘Dat moet uit onszelf komen. We hebben het hier afgelopen week vaak over gehad. Je moet dat willen, moet dat kunnen. Als het even tegen zit, moet je dat repareren en weer gaan.’ Geweldig moyenne Caldas had dat in grote delen van de wedstrijd niet gezien. Natuurlijk zat het Pakistan mee, zag hij tot zijn afgrijzen. Waar Nederland het betere van het spel had, daar scoorden de Aziaten telkens op het goede moment: zes corners, vier goals, een geweldig moyenne op internationaal niveau. Maar Nederland had daarmee beter om moeten gaan, vond de bondscoach. In plaats van hockeyen met vertrouwen, zag hij een ploeg die in een ‘denkstand’ belandde. ‘De spelers gingen meer denken dan spelen. Sta ik goed? Doe ik het goed? Ze probeerden bijna te netjes te spelen, dat remde ons af. Niet elke keuze hoeft onderbouwd te zijn, soms moet je ook gewoon de dingen doen die in je opkomen. En als het juiste overtuigingsniveau er is, komen de juiste keuzes vanzelf.’ Max Caldas coachend tijdens het duel met Pakistan. Foto: Willem Vernes Het is een van de aandachtspunten die Caldas aanstipt in de voorbereiding op het duel van zondagmiddag. Dat geldt ook voor de verdedigende corner, die er niet goed uitzag. Pakistan scoorde vier corners, twee rechtstreeks en twee uit een variant. Caldas: ‘We wisten dat Pakistan een goede corner heeft, maar ook wie de corner ging pushen en welke varianten ze hebben. Daar hebben we met de jongens over gesproken. Maar geheel in het beeld van de wedstrijd was ook de verdedigende corner heel matig. Misschien hebben we daarin elkaar ook te veel in de denkstand gezet.’ We moeten zondag niet denken, maar voelen. We moeten met een andere beleving gaan spelen.’ Max Caldas over het tweede duel van Oranje tegen Pakistan In de uren na de wedstrijd van zaterdag en in de voorbereiding richting de wedstrijd van zondagmiddag wil Caldas daarom ook niet eindeloos analyseren wat er nu precies is misgegaan. ‘We moeten de wedstrijd van zaterdag zo snel mogelijk afsluiten en ons herpakken. We moeten zondag niet denken, maar op gevoel spelen. We moeten met een andere beleving gaan hockeyen. We hebben nog een kans gekregen, die moeten we pakken.’ Het bericht Max Caldas: ‘Zondag minder nadenken, meer overtuiging’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Max Caldas: ‘Zondag minder nadenken, meer overtuiging’

Nederlands Elftal

27/10/2019

De spelers van Oranje moeten zondagmiddag in de allesbeslissende wedstrijd om een olympisch ticket tegen Pakistan minder nadenken en met meer beleving en overtuiging gaan hockeyen.  Dat was de conclusie van bondscoach Max Caldas zaterdagavond een half uur na het bizarre duel met Pakistan dat in 4-4 eindigde . Ook Caldas erkende dat hij zich tijdens de wedstrijd wel eens had afgevraagd: ‘Waar zit ik naar te kijken?’ Oranje speelde grote delen van de wedstrijd ook voor hem onherkenbaar. De bondscoach hamert al weken, zo niet maanden, op het spelen met vertrouwen. Hij wil de tegenstander het liefst vanaf het eerste fluitsignaal bij de strot grijpen en met snel aanvallend spel overrompelen. De spelers moeten hoog druk zetten om de bal zo snel mogelijk te veroveren, het liefst zo dicht mogelijk in de buurt van het vijandelijke doel. Dat vraagt van de spelers discipline, lef en vertrouwen. Geloof Op de trainingen en in de trainingswedstrijden die Oranje de afgelopen periode speelde, was dat steeds duidelijker zichtbaar. Met Robbert Kemperman en Valentin Verga er weer bij op het middenveld groeide het vertrouwen en sneed het Oranje-mes soms weer meesterlijk door de defensie van de tegenstander. Het waren die momenten waarop de vreugde van de gezichten straalde en het geloof groeide dat Pakistan al in de eerste wedstrijd op een kansloze achterstand zou worden gezet. Die tweede wedstrijd moest een formaliteit worden. Dat was geen hoogmoed, maar het rotsvaste vertrouwen binnen de ploeg. Hoe anders verliep de wedstrijd van zaterdag in het volgepakte Wagener Stadion. Oranje speelde angstig, juist zonder het broodnodig lef en vertrouwen. Caldas: ‘Wij speelden met de handrem erop. Terwijl we vertrouwen moeten hebben, moeten durven hockeyen. Wij weten dat we dat in ons hebben. Dat is ook zo balen. We toonden dat nu pas toen het echt moest, de tegenstander ons daartoe dwong in het vierde kwart. ‘Waarom doen we dat niet vanaf het begin?, vroeg Billy (Bakker, red.) zich net na afloop in de groep ook af. ‘Dan waren we na één wedstrijd klaar geweest.’ Aanvoerder Billy Bakker spreekt de spelers van Oranje toe. Foto: Willem Vernes ‘Wij moeten geen tegenstander nodig hebben’, vervolgde Caldas. ‘Dat moet uit onszelf komen. We hebben het hier afgelopen week vaak over gehad. Je moet dat willen, moet dat kunnen. Als het even tegen zit, moet je dat repareren en weer gaan.’ Geweldig moyenne Caldas had dat in grote delen van de wedstrijd niet gezien. Natuurlijk zat het Pakistan mee, zag hij tot zijn afgrijzen. Waar Nederland het betere van het spel had, daar scoorden de Aziaten telkens op het goede moment: zes corners, vier goals, een geweldig moyenne op internationaal niveau. Maar Nederland had daarmee beter om moeten gaan, vond de bondscoach. In plaats van hockeyen met vertrouwen, zag hij een ploeg die in een ‘denkstand’ belandde. ‘De spelers gingen meer denken dan spelen. Sta ik goed? Doe ik het goed? Ze probeerden bijna te netjes te spelen, dat remde ons af. Niet elke keuze hoeft onderbouwd te zijn, soms moet je ook gewoon de dingen doen die in je opkomen. En als het juiste overtuigingsniveau er is, komen de juiste keuzes vanzelf.’ Max Caldas coachend tijdens het duel met Pakistan. Foto: Willem Vernes Het is een van de aandachtspunten die Caldas aanstipt in de voorbereiding op het duel van zondagmiddag. Dat geldt ook voor de verdedigende corner, die er niet goed uitzag. Pakistan scoorde vier corners, twee rechtstreeks en twee uit een variant. Caldas: ‘We wisten dat Pakistan een goede corner heeft, maar ook wie de corner ging pushen en welke varianten ze hebben. Daar hebben we met de jongens over gesproken. Maar geheel in het beeld van de wedstrijd was ook de verdedigende corner heel matig. Misschien hebben we daarin elkaar ook te veel in de denkstand gezet.’ We moeten zondag niet denken, maar voelen. We moeten met een andere beleving gaan spelen.’ Max Caldas over het tweede duel van Oranje tegen Pakistan In de uren na de wedstrijd van zaterdag en in de voorbereiding richting de wedstrijd van zondagmiddag wil Caldas daarom ook niet eindeloos analyseren wat er nu precies is misgegaan. ‘We moeten de wedstrijd van zaterdag zo snel mogelijk afsluiten en ons herpakken. We moeten zondag niet denken, maar op gevoel spelen. We moeten met een andere beleving gaan hockeyen. We hebben nog een kans gekregen, die moeten we pakken.’ Het bericht Max Caldas: ‘Zondag minder nadenken, meer overtuiging’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

WK 1994: Jorritsma en Shahbaz leiden Pakistan naar laatste hoofdprijs

Nederlands Elftal

26/10/2019

Met beide voeten staat Ahmed Mansoor op de doellijn. Licht gebogen door de knieën. Zijn armen rusten op zijn dijbenen met de handen bij elkaar. Hij kijkt in de ogen van talent Jeroen Delmee. Die staat te wachten achter de strafbalstip. Het fluitje van de scheidsrechter gaat. Delmee pusht de bal. Mansoor anticipeert. Hij zet af met zijn linkerbeen om naar zijn rechterhoek te gaan. De bal is laag. Hij heeft de juiste keuze gemaakt. De bal komt tegen hem aan en stuitert uit de doelmond. Pakistan is wereldkampioen. Mansoor heft beide handen in de lucht en gooit zijn hoofd naar achteren. Hij springt en valt achterover op de grond. Staat op en loopt juichend weg. Ver komt Mansoor niet. Hij wordt bedolven door zijn teamgenoten. 4 december 1994. Het is zomer in Australië en in het Homebusch Hockey Stadium in Sydney spelen Nederland en Pakistan de WK-finale. Het is een herhaling van de eindstrijd van vier jaar daarvoor. In Lahore voor 70.000 toeschouwers – sommigen reppen zelfs van 100.000 toeschouwers – verslaan de Oranje Heren Pakistan in eigen huis met 3-1. Twee strafcorners van Floris Jan Bovelander en een doelpunt van Gijs Weterings dompelen Pakistan in rouw. Vier jaar later in Australië moet die nederlaag worden gerevancheerd. Snakken naar hoofdprijs Pakistan snakt naar een hoofdprijs. Het land is het walhalla van het hockey. De Aziatische baltovenaars zijn drievoudig olympisch en wereldkampioen, maar na het olympisch goud van 1984 in Los Angeles heeft de ploeg niet meer op de hoogste trede gestaan bij mondiale toernooien. De eindzege tijdens de Asian Games in 1990 is een kleine pleister op de geknakte trots van de Pakistani. De teams van Pakistan en Nederland maken zich klaar voor de finale van het WK in 1994 in Sydney. Foto: KNHB De reeks teleurstellende resultaten – in 1992 wint Pakistan nog wel olympisch brons ten koste van Oranje – doet de hockeybond besluiten het roer om te gooien en Hans Jorritsma als trainer aan te trekken, de man die notabene aan het hoofd van de Oranje-brigade stond die in Lahore het WK-goud voor de neus van Pakistan weggriste. Hans Jorritsma Met Jorritsma haalt Pakistan een zwaargewicht binnen. De geboren Lochemer is een coach met een geweldige staat van dienst. Na successen op clubniveau bij Amsterdam en Kampong neemt hij de Oranje Heren onder zijn hoede. Met de nationale ploeg wint hij de Europese (1987) en drie jaar later de wereldtitel. Landelijke bekendheid krijgt Jorritsma in eerste instantie als speler. Hij weigert namelijk na de verloren WK-finale van 1978 de zilveren medaille uit handen van de Argentijnse junta-leider Jorge Videla te ontvangen. Het is zijn laatste titeltoernooi als international, die 65 interlands omvat en naast WK-zilver ook deelname aan de Olympische Spelen van Montreal in 1976 waar Oranje net naast de medailles grijpt. Pakistan haalt Jorritsma binnen Als rugproblemen hem nopen te stoppen als speler gaat Jorritsma coachen. Na het WK van 1990 stopt hij als bondscoach van Nederland, maar keert niet veel later terug op die positie als zijn opvolger Rob Bianchi aan de kant wordt gezet. Na de Spelen van Barcelona van 1992 neemt hij met een vierde plaats definitief afscheid van Oranje. Nadat Jorritsma kort werkzaam is geweest in Zuid-Afrika, klopt Pakistan aan de deur. Het is niet de eerste keer dat de Aziaten hengelen naar de diensten van Jorritsma. Onder meer het uitbreken van de Golfoorlog en de politieke spanningen tussen India en Pakistan voorkomen een eerder dienstverband. Eind 1993 is de tijd wel rijp en Jorritsma zegt ja tegen het avontuur in een land waar hockey als religie wordt beschouwd. Taco van den Honert in actie tijdens de finale van het WK 1994 in Sydney tegen Pakistan. Foto: KNHB Niet iedereen kan zich vinden in de aanstelling van de Nederlander. Jorritsma is de eerste westerse trainer in Pakistan. Criticasters menen dat Pakistan geen buitenlandse coach nodig heeft. De functies van coach en manager bij het nationale team zijn erebanen en de benoeming van Jorritsma is tegen het zere been van veel oud-internationals. Om niemand tegen de haren in te strijken, wordt Jorritsma aangesteld als trainer. Tijdens de wedstrijden zit hij niet op de bank, maar op de tribune. In de rust gaat hij wel naar de kleedkamer en spreekt hij zijn spelers toe. Introduceren van nieuwe methodes In zijn hoedanigheid als ‘trainer’ slaagt Jorritsma er wel in veranderingen door te voeren. Pakistan vertrouwt jarenlang op de kwaliteiten van de spelers en heeft nauwelijks oog voor de moderne benadering die langzaam zijn intrede doet in de sport. Jorritsma introduceert nieuwe trainingsmethoden, houdt tactische besprekingen en bekijkt met spelers videobeelden van de tegenstanders. Die aanpak werpt zijn vruchten af. Jorritsma leidt Pakistan in eigen land naar de eerste eindzege in de Champions Trophy sinds 1980. Na de finale, waarin Duitsland na strafballen wordt verslagen, is het een gekkenhuis in Lahore. Onder politiebegeleiding keert de ploeg terug naar het hotel. Een rit, die normaal gesproken van een kwartier duurt, neemt nu bijna twee uur in beslag. Door de uitgelaten massa is er nauwelijks een doorkomen aan. Hans Jorritsma wint met Pakistan de Champions Trophy in 1994. Foto: KNHB Contractverlenging tot en met WK Jorritsma krijgt veel lof en zijn contract wordt na de Champions Trophy verlengd tot en met het WK in Sydney. Bovendien krijgt hij te horen dat hij niet meer op de tribune, maar op de bank mag zitten. Maar een paar maanden voor het WK in Sydney is er nog weinig van de jubelstemming over. De sfeer is omgeslagen. Tijdens de Asian Games, waar de winnaar een ticket voor de Olympische Spelen van Atlanta in 1996 verdient, verliest Pakistan in de halve finales na strafballen van Zuid-Korea. Die nederlaag komt keihard aan. Het wordt als een ramp ervaren en de paniek slaat toe. Het kost vijf spelers hun plek in de selectie en manager Khawaja Zakauddin wordt aan de kant gezet. Vooral dat laatste is een hard gelag voor Jorritsma, die een goede band heeft met Zakkauddin en hem zelfs een vriend noemt. Pakistan wil niet verder met Jorritsma Met de nieuwe manager Abdel Rashid is de band beduidend minder en bondsvoorzitter Farooq Umar, die na de Champions Trophy Jorritsma nog roemt voor zijn inbreng, laat na de teleurstellende Asian Games in de Pakistaanse kranten weten dat het contract van Jorritsma na het WK niet wordt verlengd. Hoewel Jorritsma op bestuurlijk niveau steun ontbeert, heeft hij wel het vertrouwen van de spelersgroep en met name van Shahbaz Ahmed, de absolute sterspeler van Pakistan. ‘De Tovenaar van Faisalabad’, ‘The man with the electric heels’ en ‘De Maradona van het hockey’. Het zijn slechts een paar van de talloze bijnamen om de brille van Shahbaz te omschrijven. De aanvoerder van Pakistan blinkt uit in verfijnde techniek en prachtige soloacties. Tijdens het WK van 1990 en de Champions Trophy van 1994 werd Shahbaz (304) caps verkozen tot beste speler van het toernooi. Ahmed Shahbaz leeft op Onder Jorritsma is de volksheld opgeleefd. Na de Spelen van Barcelona in 1992 wil Shahbaz een punt zetten achter zijn internationale loopbaan. Maar omdat sponsor en werkgever PIA, de nationale luchtvaartmaatschappij, hem en zijn familie hevig onder druk zet, besluit Shahbaz toch te blijven spelen. Hij hockeyt vervolgens zoals hij dat zelf zegt met het hoofd omlaag, maar herwint zijn speelvreugde na de komst van Jorritsma. Shahbaz voert een strijd tegen de klok om op tijd fit te zijn voor het WK van 1994. Een kuitblessure lijkt hem uit te schakelen voor het eindtoernooi, maar fysiotherapeut Rens Reijsenbach weet Shahbaz op tijd op te lappen. In de vrije rol, die hem door Jorritsma is toebedeeld, kan Shahbaz over het veld zwerven en is hij nauwelijks uit te schakelen. Argentinië (3-0), Spanje (3-1) en Australië (2-1) worden door Pakistan verslagen als een hamstringblessure alsnog een streep lijkt te zetten door het WK van Shahbaz. Shahbaz onder handen genomen door Reijsenbach Reijsenbach moet opnieuw aan de slag met de sterspeler, die de duels met Engeland (0-2) en Wit-Rusland (2-0) mist. Pakistan eindigt op doelsaldo op de eerste plaats in de groep en treft Duitsland in de halve finales. In dat duel keert Shahbaz terug in het team en loodst zijn team na strafballen naar de finale. Daarin treft Pakistan titelverdediger Nederland. De mannen van Pakistan met de gouden medailles en de beker na de winst van het WK in 1994 in Sydney. Foto: KNHB De Oranje Heren hebben in Sydney veel indruk gemaakt. De winst op Australië in de halve finales heeft het vertrouwen nogmaals een boost gegeven. De ploeg van bondscoach Roelant Oltmans, die vier jaar eerder met de Oranje Dames in Sydney de wereldtitel verovert, is al 27 wedstrijden zonder nederlaag. Goede start Nederland in finale Nederland begint goed aan de finale en komt na zeventien minuten op voorsprong via een rake strafcorner van Floris Jan Bovelander. Maar als Kamran Ashraf niet veel later de gelijkmaker maakt, worden langzaam de rollen omgedraaid. Het stralende Oranje wordt flets en Shahbaz, later opnieuw uitgeroepen tot beste speler van het WK, neemt Pakistan bij de hand. Met name in de tweede helft, waarin de Aziaten verzuimen het duel te beslissen,  excelleert hij. Nederland lijkt in die tweede helft toch op 2-1 te komen, maar de treffer van Marc Delissen wordt afgekeurd. De aanvoerder van Oranje heeft de bal niet aangeraakt na de voorzet van Bovelander, luidt het oordeel van de arbitrage. Na de reguliere speeltijd staat de stand 1-1 op het scorebord. Strafballen moeten de beslissing brengen. Shahbaz opent de serie en zet Pakistan op voorsprong. Taco van den Honert en Shehbaz Jy pushen ook raak, voordat Bovelander de bal ruim naast schuift. Zaman Tahir, Delissen, Muhammad Usman en Jacques Brinkman maken daarna geen fout. Jansen houdt vervolgens Oranje in de race door de inzet van Muhammed Shafqat met de voet te keren. Delmee kan Nederland op gelijke hoogte brengen, maar ziet zijn push gestopt door Mansoor Ahmed, die in mei vorig jaar op 49-jarige leeftijd onder tragische omstandigheden overleed. Vanaf de tribunes bestormen de Pakistaanse fans het veld en omhelzen hun helden. Shahbaz gaat op de schouders. Uiteindelijk vindt hij in het feestgedruis Jorritsma en beiden omhelzen elkaar. Ze hebben het geflikt. De vierde wereldtitel voor Pakistan en de eerste in twaalf jaar. Heldenontvangst na wereldtitel Bij terugkeer in Pakistan krijgt de ploeg een ware heldenontvangst. Op het vliegveld van Karachi staan 20.000 fans de wereldkampioenen op te wachten. De festiviteiten duren een maand met als hoogtepunt het bezoek aan premier Benazir Bhutto. Voor de spelers is hun kostje gekocht. Het winnen van de wereldtitel wordt rijkelijk beloond. De spelers krijgen een huis, een auto van de staat plus een premie van rond de anderhalve ton. En Jorritsma, die door de Pakistani liefkozen ‘The wizard of Holland’ wordt genoemd? Zijn contract wordt niet verlengd. Hij keert echter niet meer terug in het hockey, maar gaat aan de slag als teammanager bij de KNVB. In 2017 zet hij na 21 jaar een punt achter die functie binnen de begeleidingsstaf van het Nederlands voetbalelftal. Laatste hoofdprijs Voor Pakistan is de wereldtitel van 1994 de voorlopig laatste hoofdprijs. De afgelopen 25 jaar is de voormalige grootmacht steeds verder afgegleden op de wereldranglijst, waarop het op dit moment de zeventiende plaats inneemt. Pakistaan kwalificeert zich niet voor het WK 2014 in Den Haag en loopt twee jaar later ook de Spelen van Rio mis. De vierde plaats tijdens de Spelen van 2000 en het zilver tijdens de Champions Trophy in 2014 zijn de schamele hoogtepunten in een periode waarin Pakistan geen betekenis meer kan spelen op het wereldtoneel. Er zijn financiële problemen en er heerst wanorde. Mirakel nodig voor Tokio Tot overmaat van ramp trekt Pakistan zich op het laatste moment terug uit de Pro League. Na het WK 2018 spelen de Pakistani’s bijna een jaar geen competitieve interlands. Het is geen ideale voorbereiding op de olympische kwalificatieduels met Nederland vandaag (zaterdag) en morgen (zondag). Bovendien wordt de ploeg geplaagd door blessures en visumproblemen. Volgens eigen zeggen hebben de Pakistani een mirakel nodig om het olympisch ticket te bemachtigen. Het bericht WK 1994: Jorritsma en Shahbaz leiden Pakistan naar laatste hoofdprijs verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Wat je moet weten over het tweeluik Nederland-Pakistan

Nederlands Elftal

25/10/2019

De Oranje Heren staan zaterdag en zondag in het Wagener Stadion tegenover Pakistan in de jacht op een olympisch ticket. We zetten de belangrijkste stats en cijfers over het tweeluik voor je op een rij. 132    Nederland en Pakistan stonden in het verleden 132 keer tegenover elkaar in een officiële interland. De onderlinge balans is met 57 zeges, 24 gelijke spelen en 51 nederlagen in het voordeel van Oranje.  1948    Op 7 augustus 1948 speelde Nederland voor het eerst tegen Pakistan, tijdens de Olympische Spelen in Londen. Oranje verloor kansloos met 6-1 van de weergaloze Pakistani, die destijds volgens de media speelden ‘alsof zij met de hockeystick in de hand geboren waren.’  6     Oranje won maar zes van zijn eerste 33 krachtmetingen met Pakistan (G9 V18). De meest recente ontmoetingen met de voormalige hockeygrootmacht laten betere cijfers zien: Oranje bleef in 22 zijn laatste 26 interlands ongeslagen (W19 G3 V4). Jeroen Hertzberger aan de bal met rechts Faisal Quadir tijdens Nederland-Pakistan op het WK 2018. Foto: Koen Suyk 2     Doelpunten vallen er bijna altijd in duels tussen Nederland en Pakistan. Slechts twee van de 132 onderlinge wedstrijden eindigden zoals ze begonnen: in 0-0. In liefst 59 van de 132 duels vielen er minstens vijf goals te bewonderen. Spektakel gegarandeerd. 47     Nederland stond op eigen bodem tot nu toe 47 keer tegenover Pakistan. Oranje won 21 keer en leed achttien nederlagen (G8). In 2001 won Pakistan voor het laatst van Oranje in Nederland (0-3). Daarna volgden zes Nederlandse zeges en werd het drie keer gelijk. 11     Het meest doelpuntrijke duel tussen beide landen leverde liefst elf treffers op, iets wat in totaal drie keer is gebeurd. In 1979 won Oranje met 7-4, in 2005 met 6-5 en in 2006 met 9-2. Die laatste uitslag is meteen ook de grootste zege van Nederland op de viervoudig wereldkampioen. Jorrit Croon in duel met Pakistaans international Muhammad Irfan. Foto: Koen Suyk 50     Floris Wortelboer draagt zaterdag in het eerste duel met Pakistan voor de vijftigste keer het Oranje-shirt. De sterke verdediger van Bloemendaal wordt de 121ste speler in de Oranje-historie met minstens vijftig interlands op zijn naam.  48     Robbert Kemperman is nog twee doelpunten verwijderd van zijn vijftigste interlanddoelpunt. Na 206 interlands staan er 48 treffers op de balans van de middenvelder, die voor het eerst sinds de WK-finale van 2018 weer voor Oranje gaat spelen. 0     Pakistan speelde sinds het dramatisch verlopen WK 2018 in India geen enkele competitieve interland meer. Op dat WK sneuvelden de Paki’s in de crossovers na de groepsfase en haalden ze alleen tegen Maleisië een punt (1-1). Tijdens dat toernooi speelden Oranje en Pakistan hun meest recente onderlinge wedstrijd. Die eindigde in een 5-1 zege voor Oranje, onder meer door een doelpunt van Valentin Verga, die net als Kemperman terugkeert in de nationale ploeg. Valentin Verga gaat de cirkel binnen tijdens het duel met Pakistan op het WK 2018. Foto: Koen Suyk Het bericht Wat je moet weten over het tweeluik Nederland-Pakistan verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

9 redenen waarom Oranje van Pakistan wint (en 2 waarom niet)

Nederlands Elftal

24/10/2019

Zaterdag en zondag moet Oranje zich in het Wagener Stadion langs Pakistan hockeyen, om zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen. Hockey.nl vond negen redenen waarom Oranje wint en twee waarom Oranje het niet redt.   Pakistan trainde en speelde tien maanden niet met elkaar  Het Nederlands elftal won in december zilver op het WK in Bhubaneswar en stond een maand later alweer in Nieuw-Zeeland voor de start van de Pro League. Na de lange Pro League was er een korte pauze en begon de voorbereiding op het EK. Na het EK ging de blik snel richting de kwalificatiewedstrijden tegen Pakistan. Oranje heeft dus heel veel met elkaar gehockeyd. Pakistan werd twaalfde op het WK in India, deed ondanks een eerdere toezegging toch niet mee aan de Pro League en had door financiële problemen geen trainingsprogramma. Sinds een paar weken was er een groep van 35 spelers bij elkaar om zich voor te bereiden op het treffen met Oranje. Volgens de Pakistaanse bond waren er 5 x 15 minuten voor nodig om van die 35 spelers de beste 19 (18 plus 1 reserve) te selecteren. Wat betreft voorbereiding ligt Oranje lichtjaren voor op Pakistan, dat tien maanden geen interland speelde en alleen deze week twee keer tegen Duitsland oefende. De recente historie is in het voordeel van Oranje Toen hockey op natuurgras werd gespeeld was Pakistan vaak de betere van Oranje, wat leidde tot een negatieve balans in de onderlinge duels. Van de eerste 33 duels – tussen 1948 en 1979 – won Oranje er maar zes. Wie kijkt naar de recente historie, ziet dat Nederland vaak geen kind heeft aan Pakistan. Sinds 2007 speelde Oranje acht keer tegen Pakistan. Zeven keer leverde dat winst op, met klinkende cijfers: 5-1, 4-0, 4-0, 5-2, 3-1, 4-2, 4-1. De enige uitzondering is de Champions Trophy van 2014 in Bhubaneswar. Het eerste toernooi van Max Caldas als bondscoach van de mannen. Toen verloor Oranje onverwacht van Pakistan met 2-4. Die wedstrijd zal bij sommige spelers deze dagen zeker door het geheugen schieten. Robbert Kemperman (Ned) is er weer bij tegen Pakistan. Hier in actie tijdens het WK in India. Foto: Koen Suyk Oranje heeft sinds 1936 geen Olympische Spelen gemist (op boycots na) Sinds 1936 doen de Oranje Heren mee aan de Olympische Spelen, op de eigen boycot in 1956 en 1980 na. Sinds 1988 eindigen de Nederlandse hockeyers altijd bij de laatste vier op de Olympische Spelen. Niet meedoen is voor Oranje – met bijna duizend kunstgrasvelden het hockeyparadijs van de wereld – geen optie. Voor Pakistan zou het missen van de Olympische Spelen ook een ramp zijn, maar het gebeurt dan wel voor de tweede keer op rij. Vóór Rio kwalificeerde Pakistan zich altijd, sinds het ontstaan van de natie in 1947. Thuispubliek helpt Oranje, mocht het moeilijk worden Niemand die het Nederlands elftal volgt, zal vergeten hoe het team in de EK-finale van 2017 een 0-2 achterstand goedmaakte tegen een sterk België. Het verhaal is bekend: het publiek ging er achterstaan, Robbert Kemperman zweepte na een waanzinnige 1-2 de toeschouwers op en Oranje zweefde naar een 4-2 zege. Mocht het dit weekend lastig worden tegen Pakistan, dan heeft Oranje het thuisvoordeel. Veel supporters van de Pakistaanse gemeenschap worden in Amsterdam niet verwacht. Het Oranje legioen zal zaterdag en zondag achter Nederland gaan staan. Foto: Willem Vernes Pakistan kan niet twee keer verrassen In het bizarre nieuwe kwalificatieformat van de FIH spelen de sterkste landen twee thuiswedstrijden om zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen. Twee thuiswedstrijden zorgen ervoor dat de kansen dat Oranje verrast wordt door Pakistan, gereduceerd zijn. Het onbekende Pakistan kan één wedstrijd verrassen en stunten met een goed resultaat. Maar dan volgt er nog een wedstrijd, waardoor Oranje misstappen goed kan maken. Eén do-or-die wedstrijd nodigt uit tot verrassingen, twee niet. Op (bijna) elke plek is Oranje superieur Op papier is Oranje Pakistan op elke plek in het veld de baas. De nummer drie van de wereld beschikt over spelers die op mondiaal niveau tot de top of subtop van de wereld horen. Of het nou om bekende aanvallers als Mirco Pruyser en Jeroen Hertzberger gaat, middenvelders als Billy Bakker, Seve van Ass en Jonas de Geus of verdedigers als Sander Baart en strafcornerkanon Mink van der Weerden: op papier overtreft Oranje Pakistan ruimschoots. Natuurlijk is onder andere de 32-jarige Rashid Mehmood (ex-Oranje Zwart, nu Schaerweijde) een geweldige speler, maar hij speelt Promotieklasse in Nederland bij Schaerweijde, op het tweede Nederlandse niveau. Spelers als Ali Shan (135 caps ) en Umar Bhutta (167) hebben veel internationale ervaring, maar acteren ook met minimaal zes jonge Pakistaanse spelers die deze week pas hun debuut in het nationale team maakten. Er is duidelijkheid bij Oranje Na het teleurstellend verlopen EK in Antwerpen met de onverwachte uitschakeling in de halve finale tegen Spanje, is er meer duidelijkheid gekomen bij Oranje. Van het driemanschap Billy Bakker, Seve van Ass en Mink van der Weerden is Amsterdammer Bakker nu verkozen tot vaste aanvoerder, zodat er geen onduidelijkheid is hoe onder andere een wedstrijd gekanteld moet worden. Elk kwart wisselen van keeper is ook verbannen. De van een hersenschudding herstellende Pirmin Blaak – verkozen tot beste keeper van het zilveren WK – is de eerste keeper voor Tokio. Sam van der Ven (momenteel ook geblesseerd) is de tweede man. De ervaren internationals Robbert Kemperman en Valentin Verga – onderdeel van het befaamde Nederlandse middenveld – zijn weer in genade aangenomen, en het eerder gepasseerde talent Floris Wortelboer is ook weer geselecteerd. Back to basics . Krachtmens Floris Wortelboer is ook weer van de partij tegen Pakistan. Foto: Koen Suyk Oranje is wereldtop, Pakistaan niet eens meer subtop Nederland is de nummer drie van de wereld, Pakistan is de afgelopen jaren afgegleden naar plek zeventien. Het Aziatische land met het gewicht van drie olympische titels en vier wereldtitels in hun rugzak, heeft sinds winst op het WK en de Champions Trophy in 1994 geen grote titel meer gewonnen. De recente historie doet de Pakistaanse ziel huilen: twaalfde op het WK in India (2018), zesde en laatste op de Champions Trophy in Breda, veertiende op de laatste HWL. Tel daarbij het missen van de Olympische Spelen van Rio en het WK in Den Haag bij op en de Pakistaanse vrije val in de hockeyhiërarchie kent geen grenzen. Alleen de zilveren medaille op de Champions Trophy van 2014 spreekt tot de verbeelding. Oranje is het land van de twee olympische gouden medailles en de drie wereldtitels en loopt daarmee achter bij Pakistan. Maar de recente historie is veel succesvoller. Oranje was in december een shoot-out verwijderd van de wereldtitel, won de Europese titel in 2015 en 2017 en won zilver op het WK in Den Haag tweede, net als op de Olympische Spelen van Londen. De week van Pakistan valt tot nu toe tegen De belangrijke captain Muhammad Rizwan is geblesseerd. Drie andere spelers zijn geblesseerd, of het visum is niet op orde. Daardoor moest Pakistan lastminute vier nieuwe spelers toevoegen aan de selectie . Het zijn voortekenen – samen met de 6-1 en 6-2 nederlagen tegen Duitsland – die aangeven dat dit Pakistaanse team niet in olympische vorm verkeert.   Seve van Ass in actie tegen Pakistan op het WK (5-1). Foto: Koen Suyk Twee redenen waarom Oranje niet wint Onderschatting Je kunt honderd keer tegen elkaar zeggen dat je de tegenstander niet gaat onderschatten, maar als speler moet je dat ook vóélen. Tegen Spanje op het EK was er onbewust sprake van onderschatting en stond Oranje in de halve finale op een gegeven moment 0-4 achter, waarna de gaskraan pas open ging in het laatste kwart. Maar verder dan 3-4 kwam Oranje niet meer. Zo’n onderschatting kan fataal zijn tegen Pakistan. Spanning Het missen van de Olympische Spelen betekent een ramp voor het Nederlandse hockey. Wat dat betreft kan spanning een rol spelen, in dit nieuwe FIH-format van twee wedstrijden, waarin alles op het spel staat in twee keer zestig minuten. Mocht het serieus tegenzitten dit weekend, dan zal blijken hoe stressbestendig dit Oranje is. En hoe hoog de ondergrens, waar zoveel over werd gesproken tijdens en na het EK. Lees ook: ORANJE Koop hier de tickets voor de olympic qualifiers 26/27 oktober in het Wagener Stadion Deze achttien spelers moeten het olympisch ticket veiligstellen Floris Wortelboer weet: ‘geen nonchalance tegen Pakistan’ Pirmin Blaak maakt progressie, kwalificatieduels nog onzeke r Maurits Visser vervangt geblesseerde Sam van der Ven bij Oranje PAKISTAN Pakistaanse hockeyheld vindt onderdak in Oegstgeest ‘Belangrijk voor Pakistan dat ze betrokken blijven bij internationale wedstrijden’ De kans van Pakistan tegen Nederland, volgens voormalig bondscoach Oltmans Pakistan flink verzwakt vanwege blessures en visumproblemen Pakistan wil geen pottenkijkers bij interlands tegen Duitsland   Het bericht 9 redenen waarom Oranje van Pakistan wint (en 2 waarom niet) verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Terrance Pieters: ‘Mijn moeder was mijn inspiratie om Oranje te halen’

Nederlands Elftal

24/10/2019

Het veld in het Wagener Stadion is verlaten als één speler nog een paar ballen op het lege doel slaat: Terrance Pieters. De meeste andere internationals van Oranje hebben na de training het stadion zelfs al verlaten als de aanvaller alle tijd neemt om in de aanloop naar de olympische kwalificatiewedstrijden tegen Pakistan uitgebreid te praten over zijn Oranje-gevoel, de pijn van afvallen voor een toernooi en de bewondering voor zijn moeder. ‘Ik vind het lekker om na elke training nog wat voor mezelf te doen’, vertelt Pieters als hij in de catacomben van het Wagener Stadion heeft plaatsgenomen. ‘Ik sla tien ballen met de forehand, tien met de backhand. Of ik vraag Jip (Janssen, red,) of hij nog wat ballen flatst om mijn aanname te trainen. Bij Oranje hebben we meestal een kleine groep die nog even blijft hangen, bij Kampong bijna iedereen. Staan we soms drie kwartier na de training nog op het veld.’ ‘Natuurlijk is het deels klieren en geinen, maar het is ook zeker nuttig. Die extra trainingsuren betalen zich uit. Daar geloof ik heilig in. Als iedereen zes uur in de week hockeytraining heeft en ik blijf na elke training nog een half uurtje hangen, pak ik in vier trainingen twee uur extra. Reken over een heel jaar maar uit hoeveel uur dat is? Ik ben ervan overtuigd dat je deze extra uren nodig hebt om Oranje te halen.’ Tenger mannetje Dat extra trainen deed de kleine Terrance al op jonge leeftijd bij zijn club Almere. Alleen toen nog niet bewust. ‘Als Heren 1 thuis speelde, was ik de hele dag op club aan het hockeyen. Geregeld moest mijn vader me dan om zeven, acht uur ’s avonds ophalen. Had ik het eten al gemist. Voor mij was het spelen, maar onbewust trainde ik urenlang met bal en stick. Later heb ik het extra trainen doorgezet. De eerste jaren vooral in de sportschool. Ik was een tenger, zelfs mager mannetje. Op zestienjarige leeftijd speelde ik al wel mee bij Heren 1, maar dat kon ik fysiek helemaal niet aan. De vele extra uren in de gym hebben zich ook op dat vlak uitbetaald.’ Ik durfde al jong groot te dromen. Op mijn achtste zei ik al tegen mijn moeder dat ik het Nederlands elftal wilde halen.’ Terrance Pieters Pieters is nu international, droeg het Oranje-shirt dertien keer (drie goals). Zaterdag en zondag volgen nummer veertien en vijftien als Nederland zich ten koste van Pakistan moet plaatsen voor de Spelen van Tokio. Gehuld in een oranje shirt wacht Pieters een goed gevuld stadion met duizenden enthousiaste toeschouwers. Een beeld dat bij de jonge Flevolander al vroeg op zijn netvlies stond. ‘Ik durfde al jong groot te dromen. Ik was zes jaar toen ik begon met hockeyen en op mijn achtste zei ik al tegen mijn moeder dat ik het Nederlands elftal wilde halen. Mijn moeder reageerde dan: ‘wanneer denk je dat te halen Terrance? Er zijn zoveel hockeyers.’ Maar mijn moeder zei ook: ‘Als je dat echt wilt, je doet er veel voor en je blijft erin geloven, kun je Oranje bereiken’.’ Een emotionele Terrance Pieters wordt opgevangen door zijn moeder na de promotie van Almere naar de Hoofdklasse. ‘Dit is een speciale foto met mijn moeder’, zegt Pieters. ‘Mijn moeder is een grote inspiratie voor mij. Zij is in Suriname geboren en leefde onder heel andere omstandigheden dan hier. Zij droomde vroeger ook groot, wilde naar Nederland. Ze heeft heel erg haar best gedaan op school en daarna hard gewerkt om naar Nederland te komen. Het is haar ook gelukt, ze heeft haar droom verwezenlijkt. In die zin heb ik van haar meegekregen dat je groot moet durven dromen en hard moet werken om die dromen na te jagen. Ik denk, nu ik het zo zeg, dat ik dat nooit echt zo tegen haar heb gezegd, maar ze weet wel ik haar daarom erg bewonder.’ Als iedereen zes uur in de week hockeytraining heeft en ik blijf na elke training nog een half uurtje hangen, pak ik in vier trainingen twee uur extra. Terrance Pieters over de reden waarom hij vaak als laatste het trainingsveld verlaat ‘Hoewel ik groot durf te dromen, heb ik de stappen naar die droom wel altijd klein gehouden’, vervolgt Pieters. ‘In mijn achterhoofd had ik altijd Oranje, maar eerst wilde ik Jongens D1 halen, dan C1, B1 en mijn eerste grote wens was mijn debuut maken in Heren 1 van Almere. Dat vond ik toen superbelangrijk.’ Geloof Al op zestienjarige leeftijd debuteerde hij bij de club die toen bezig was met een opmars vanuit de krochten van het hockey richting de Hoofdklasse. Bij de club waar al zijn vrienden speelden rees de ster van Pieters snel, maar bij de nationale jeugdselectie werd hij minder opgemerkt. Voor Nederlands B kreeg de tengere Pieters nooit een oproep, bij Nederlands A debuteerde hij in het oranje maar viel hij later af. ‘Ondanks dat ik niet in Nederlands zat, riep ik toch dat ik het Nederlands elftal ging halen. Ik geloofde erin dat er naast de geijkte route van Nederlands B, Nederlands A en Jong Oranje nóg een weg naar Oranje was. Ik was ervan overtuigd dat ik ook Oranje kon halen door goed te spelen bij Almere in de Hoofdklasse. Dat zei ik ook. Bij Almere vonden de meeste mensen dat wel mooi.’ Terrance Pieters bij Nederlands Jongens A. Foto: Koen Suyk Zijn debuut voor Nederlands A in het Oranje-shirt herinnert Pieters zich nog precies. ‘We speelden een toernooi in Mannheim. Dat voelde heel speciaal: ik zit nu echt met de beste jongens van mijn lichting. Mijn ouders kwamen kijken, goede vrienden ook. Ik kon het Wilhelmus wel meezingen.’ Met een lach: ‘Ik had veel voetbal gekeken. Dat was een heel vet moment. Dat gevoel in Oranje went eigenlijk nooit. Het gevoel wordt zelfs sterker, specialer nu het belang van de wedstrijden groter wordt.’ Eerste selectie Zijn eerste selectie voor het grote Oranje, in januari 2017, kwam als een verrassing voor Pieters. ‘We speelden met Jong Oranje in Lucknow het WK. Een verschrikkelijk toernooi, we werden zevende en ik heb dat WK ook uit mijn geheugen gewist. Pas na dat toernooi zei Eric Verboom, mijn toenmalige bondscoach, dat er spelers voor de trainingsstage met het grote Oranje konden worden uitgenodigd. Daar zat ik plots bij. Daar had ik geen seconde rekening mee gehouden.’ Tijdens die trainingsstage onder leiding van bondscoach Max Caldas maakte Pieters zijn debuut in Zuid-Afrika. Waar hij als achtjarige van droomde, werd twaalf jaar later werkelijkheid. ‘Het gevoel dat ik daar kreeg, ga ik nooit meer vergeten. Ik was echt zo trots. Ik dacht: ik sta hier gewoon. Het is gelukt. Ik ben international.’ Na de trainingsstage verdween Pieters tijdelijk uit beeld bij Oranje. Maandenlang werd hij niet meer opgeroepen door Caldas. ‘Dat was voor mijn gevoel wel lastig. Toen ik vervolgens drie toernooien op rij miste, voel ik me even geen international meer. Pas sinds de winterstage in 2018 in Australië voel ik me echt international. Zit ik er ook elke trainingsgroep bij.’ Een bijzonder moment voor Terrance Pieters. Samen met zijn neef Marlon Landbrug in Oranje tijdens de Pro League-wedstrijd Nederland-Nieuw Zeeland . Links Jonas de Geus en rechts Mirco Pruyser. Foto: Koen Suyk Toch kreeg Pieters bij Oranje sindsdien nog heel wat klappen te werken. Voor elke toernooi viel de nu 22-jarige aanvaller af. Meestal omdat hij niet werd geselecteerd. Voor de Champions Trophy van 2018 in Breda werd hij wel opgeroepen, maar moest hij afzeggen door een blessure die hij in de laatste minuut van een playout-wedstrijd met Almere opliep. ‘Dat was heel pijnlijk. Daar ben ik de hele zomer kapot van geweest. Ik geloof dat ik op de Champions Trophy één wedstrijd heb gekeken, meer kon ik niet aan.’ Tegenslagen Voor het WK in 2018 viel Pieters in eerste instantie ook af en mocht hij later toch mee als reserve naar Bhubaneswar. Dat gebeurde opnieuw in de aanloop naar het afgelopen EK in België. Een zeer pijnlijk moment, zegt Pieters met een gezicht waarop dat nog te lezen is. ‘Op die momenten sla ik in eerste instantie dicht, kan ik moeilijk mijn gevoelens uiten. Ik wil er dan ook niet met iemand over praten. Die tegenslagen nemen in eerste instantie ook elke keer een beetje moed bij me weg. Maar gelukkig heb ik elke keer wel weer een schakel kunnen vinden. Heb ik de spirit teruggekregen. Ik heb na het EK wel tegen mezelf gezegd: dit is de laatste keer dat ik afval, dat ik deze pijn voel.’ Terwijl Oranje op het EK in België teleurstelde met een derde plek en daardoor tegen Pakistan het olympische ticket moet veiligstellen, bereidde Pieters zich voor op het seizoen met zijn nieuwe ploeg Kampong. Na jaren wikken en wegen besloot hij eind vorig seizoen toch zijn jeugdliefde Almere te verlaten. ‘Die nieuwe omgeving was een goede afleiding. Een nieuwe club, nieuwe mensen. Dat heeft me veel nieuwe energie gegeven.’ Terrance Pieters heeft 2-2 gescoord tijdens de Hoofdklasse-competitiewedstrijd Kampong-Bloemendaal (2-2). Foto: Koen Suyk Dat was aan zijn prestaties te zien, want Pieters blonk ook bij Kampong uit. Caldas selecteerde hem voor de trainingsgroep en heeft hem ook opgenomen in de selectie die het olympische ticket moet veiligstellen. Het worden de belangrijkste wedstrijden in de nog prille carrière van Pieters. ‘Zo heb ik er zelf nog niet over nagedacht, maar naast de belangrijkste, worden het zeker mijn leukste interlands. Hier in een vol Wagener, met al mijn vrienden en familie op de tribune. Ik vind het heel fijn als zij er zijn. Maar ik kijk vooral uit naar de uitdaging. Er staat een olympisch ticket op het spel, we kunnen echt iets winnen.’ ‘De focus ligt nu volledig op deze twee wedstrijden. Ik heb er veel zin in. Maar ik ken mezelf. Als deze wedstrijden klaar zijn, ga ik groter dromen. Toen ik acht jaar was, durfde ik uit te spreken dat ik Oranje wilde halen. Als we nu het ticket halen, durf ik uit te spreken dat ik naar de Spelen wil.’ Het bericht Terrance Pieters: ‘Mijn moeder was mijn inspiratie om Oranje te halen’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Pirmin Blaak maakt progressie, kwalificatieduels nog onzeker

Nederlands Elftal

17/10/2019

Het is nog onzeker of Pirmin Blaak kan keepen bij de olympische kwalificatiewedstrijden van de Oranje Heren op 26 en 27 oktober tegen Pakistan in het Wagener Stadion. Het herstel van een hersenschudding bij de eerste goalie van Oranje verloopt voorspoedig, maar ‘het is nog te vroeg om te kunnen zeggen of ik op tijd fit genoeg ben’, zegt Blaak. De doelman van Oranje en het Eindhovense Oranje-Rood was donderdagmiddag toeschouwer bij een trainingswedstrijd van het Nederlands Elftal tegen Frankrijk in het Wagener Stadion (3-0 zege). Bij Oranje stond Maurits Visser onder de lat, omdat ook de licht geblesseerde Sam van der Ven ontbrak. Blaak liep vorige week in een trainingswedstrijd met Oranje tegen Zuid-Korea een hersenschudding op. Blaak: ‘Bij een één-tegen-één duel botste een aanvaller vol tegen me aan. Ik had natuurlijk een helm op, maar klapte met mijn hoofd hard tegen de grond aan.’ Vragenformulier De 31-jarige goalie kampt sindsdien met flinke hoofdpijn. Hij speelde bij zijn club Oranje-Rood zondag ook niet meer in de Hoofdklasse en trainde pas donderdag voor het eerst twintig minuten. ‘Dat ging goed, maar het is afwachten wat de reactie is om er conclusies aan te kunnen verbinden. Elke dag meten we ’s avonds aan de hand van een vragenformulier mijn herstel. In vergelijking met de eerste dagen gaat het al vijftig procent beter, maar het moet nog beter om wedstrijden te kunnen spelen. Het is lastig om te zeggen of ik de wedstrijden van volgende week tegen Pakistan haal. We bekijken dat per dag.’ Pirmin Blaak: ‘In vergelijking met de eerste dagen gaat het al vijftig procent beter, maar het moet nog beter om wedstrijden te kunnen spelen.’ Foto: Koen Suyk Voorzichtigheid is geboden bij een hersenschudding, weet Blaak. ‘We hebben eerder bij Pien Sanders (speelster van de Oranje Dames die door een hersenschudding vorig jaar het WK miste, red.) gezien hoe lang een hersenschudding kan duren. Ik wil er natuurlijk graag bij zijn tegen Pakistan, maar we gaan geen onverantwoorde risico’s nemen.’ De blessure voor Blaak komt net na het moment dat hij door bondscoach Max Caldas is gekozen als eerste doelman van Oranje. Bij winst over twee duels op Pakistan staat Blaak volgend jaar in Tokio onder de lat, zo heeft Caldas al laten weten. Het bericht Pirmin Blaak maakt progressie, kwalificatieduels nog onzeker verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen

Balk gaat ervoor zorgen dat Caldas niet meer om hem heen kan

Nederlands Elftal

17/10/2019

Begin 2016 maakte hij zijn interlanddebuut en inmiddels ruim drie jaar later was Lars Balk (23) bij twintig van de laatste 25 interlands steeds van de partij in Oranje. Eind vorig jaar speelde hij het WK, afgelopen zomer het EK. Maar nu maakt Balk geen onderdeel uit van de selectie van bondscoach Max Caldas voor de kwalificatiewedstrijden tegen Pakistan.  Balk had het weekend van 26 en 27 oktober al vrijgehouden. De verdediger leek een vaste waarde bij Oranje, maar is nu aangewezen als reserve. ‘Ik lieg als ik zeg dat dit geen verrassing was voor me’, reageert de speler van Kampong. ‘Ik had hier geen rekening mee gehouden. Ik wil natuurlijk alles spelen en al helemaal de kwalificatiewedstrijden voor de Spelen. Maar het is de keuze van Max en die moet ik accepteren.’ Robbert Kemperman, Valentin Verga en Floris Wortelboer sloten wel weer aan bij Oranje. Jelle Galema is net als Balk aangewezen als reserve. Zondagavond kreeg Balk een belletje van Caldas. ‘Om acht uur zou de selectie bekend gemaakt worden en iets voor acht uur ging mijn telefoon. Veel toelichting kreeg ik toen niet. Hij nodigde me een dag later uit op gesprek.’ Nadat het gesprek beëindigd was, overheerste de teleurstelling. Goed gesprek met Caldas Balk had een dag later een goed gesprek met de bondscoach. Wat het tweetal precies besproken heeft, wil Balk liever niet delen. ‘Hij kiest nu voor deze achttien namen. Hij heeft de luxe met keuze uit veel goede verdedigers. We hebben het goed en duidelijk kunnen bespreken.’ Ik ga er voor zorgen dat Max niet meer om me heen kan Lars Balk De 54-voudig international (drie goals) legt verder uit. ‘Vier weken geleden hebben we allemaal individueel met Max gezeten. Toen hebben we onder meer de aandachtspunten besproken. Dingen waar je goed in bent, maar waar je ook aan moet blijven werken. Ik wil er de komende tijd voor zorgen dat ik in de dingen waar ik nu goed in ben, nog beter ga doen. Dan gaat het om mijn verdedigende kwaliteiten: mijn man uitschakelen en de bal afpakken. Daar ga ik me op focussen. Om die kwaliteiten ben ik drie jaar geleden geselecteerd. En daar wil ik over acht maanden weer voor geselecteerd worden.’ Maandag kreeg Balk daarvoor de eerste kans. In plaats van een training met de Oranje-selectie speelde hij een oefenduel tegen Zuid-Korea met spelers van de Oranje- longlist,  een soort schaduwploeg van het Nederlands team. Met daarin afvallers van Oranje, getalenteerde Hoofdklasse-spelers en jongens uit Jong Oranje. ‘Dat was wel even schakelen’, legt Balk uit. ‘Ik had liever met Oranje meegetraind, op het andere veld. Maar ik heb toen de knop echt omgezet. Dit is ook een mooie groep en het is een extra kans om me te laten zien.’ Archiefbeeld van Lars Balk. Hij viert zijn doelpunt tegen Spanje in de FIH Pro League. Foto: Willem Vernes ‘Laten zien wie ik ben’ Balk benadrukt dat hij ‘keihard gaat terugknokken’. ‘Ik ga er voor zorgen dat Max niet meer om me heen kan. Dat wordt de komende acht maanden mijn taak. Ik wil er in Tokio bij zijn. Dat is mijn uiteindelijke doel.’ Acht belangrijke maanden dus voor Balk. ‘Ik zal scherp zijn en laten zien wie ik ben. En wat ik kan. Hij kan niet meer om me heen.’ Maar natuurlijk moet Oranje eerst het olympisch ticket nog binnen slepen. Dat moet de ploeg doen door op 26 en 27 oktober in het Wagener Stadion Pakistan in een tweeluik te verslaan. Balk gaat die wedstrijden aandachtig volgen. ‘Ik ga de wedstrijden zeker kijken. Ik heb het volste vertrouwen dat het de ploeg gaat lukken. Of ik ook in het stadion zal zitten? Dat weet ik nog niet. De teleurstelling is nu nog vers.’ Het bericht Balk gaat ervoor zorgen dat Caldas niet meer om hem heen kan verscheen eerst op Hockey.nl .

Lees het hele bericht op Hockey.nl

Deel dit artikel met anderen